ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η λυσσάρα (2)

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Σπύρος Κατωπόδης, Ολύμπου 1β, Μελίσσια,
γράφει:

«Διάβασα το απολαυστικό σου χρονογράφημα με τον τίτλο “Η… λυσσάρα! ” και
μπήκα στον πειρασμό να σου γράψω κάποιες σκέψεις σχετικές με την ιστορία αυτού
του “μεγάλου έρωτα” μεταξύ Εδουάρδου Η’ και Ουάλις Σίμπσον, που τόσο συγκίνησε
τους ευκολόπιστους όλου του τότε κόσμου.

Από παλιά, πριν από χίλια χρόνια, υπήρχε στην Αγγλία ένα θεσμοθετημένο όργανο,
το ΒΙΤΑΝ, που το αποτελούσαν οι εκάστοτε σοφότεροι άνθρωποι του Βασιλείου και
που είχε σοβαρότατες δικαιοδοσίες. Ανάμεσά τους ήταν ακόμα και η παρέμβαση σε
ζητήματα διαδοχής του θρόνου, σε περιπτώσεις που το Εθνικό συμφέρον (κατά την
κρίση του Συμβουλίου αυτού) επέβαλλε διαταραχή της φυσικής σειράς διαδοχής ή
ακόμα και εκθρόνιση βασιλεύοντος Μονάρχη!

Το “όργανο” αυτό διατηρήθηκε ακόμα και μέχρι τις ημέρες μας, άτυπα, χωρίς πια
τον θεσμικό του χαρακτήρα, μόνο που φυσικά το βασικό κριτήριο συμμετοχής σ’
αυτό (η σοφία) αντικαταστάθηκε σιγά σιγά από τη δύναμη και την εκπροσώπηση
μεγάλων συμφερόντων.

Θα αναφέρω δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις παρέμβασης του οργάνου αυτού στη
διαδοχή του θρόνου, για να φανεί το πώς λειτουργούσε.

Η πρώτη είναι η περίπτωση το Εδουάρδου του Β’ (Πλανταγενέτης, δισεγγονός του
Ιωάννη του Ακτήμονα) που τον “κατέβασαν” από τον θρόνο το 1327, επειδή ήταν
gay, όπως θα λέγαμε σήμερα.

Η δεύτερη χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη της διαδοχής του Εδουάρδου Γ’:
Όταν εκείνος πέθανε, το 1377, είχε πεθάνει και ο γιος του, Μαύρος Πρίγκιπας,
που ήταν τίμιος, γενναίος και ήρωας του Εκατονταετούς Πολέμου. Ο Εδουάρδος,
όμως, είχε και άλλους γιους, που δεν είχαν καλή φήμη. Έτσι, οι “σοφοί” τούς
παραμέρισαν και έδωσαν τον θρόνο στον ανήλικο γιο του Μαύρου Πρίγκιπα, τον
Ριχάρδο Γ’.

Και τώρα στις μέρες μας:

Πεθαίνει ο Γεώργιος ο Δ’. Η εποχή ιδιαίτερα ταραγμένη. Ο φασισμός μεσουρανεί
σε Γερμανία, Ιταλία, Ελλάδα, κ.λπ. Στην Ισπανία ο Καουντίγιο επιτίθεται. Στην
οικονομία οι συνέπειες του ’29 καθορίζουν τις εξελίξεις. Όλα μυρίζουν πόλεμο.
Από την άλλη πλευρά, ο διάδοχος του θρόνου είναι γνωστοτάτων όχι μόνο
φιλογερμανικών αλλά και φιλοναζιστικών αισθημάτων (η διανοητική του υστέρηση
είναι εμφανής ακόμα και στις φωτογραφίες του). Πώς θα πάμε για πόλεμο με
τούτον εδώ; Ο καιρός των εγκλεισμών στον Πύργο του Λονδίνου έχει περάσει.
Χρειάζεται μια πολύ δραστική λύση. Εκτός αν… Η “περιπέτειά του” με την
έκδοτον κ. Σίμπσον, τη “λυσσάρα”, όπως εύστοχα την χαρακτήρισες, θα μπορούσε
να χρησιμεύσει για μια ανώδυνη απομάκρυνσή του από τον Θρόνο. Δεν στήνουμε ένα
ρομάντσο αντί για κανένα Σχοινά; Θα τον κάνουμε και αισθηματικό ήρωα και όλα
θα πάνε καλά. Όπως και πήγανε. Κι εμείς καλύτερα! Καταλαβαινόμαστε!..».