ΓΝΩΜΗ Ψάχνοντας για άλλοθι

Κάθε ήττα οδηγεί στην αναζήτηση μιας νέας αρχής που θα δώσει ελπίδες για την
ανατροπή της κακής εικόνας.

Συνηθισμένη πρακτική σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής. Στο ποδόσφαιρο,
όμως, δεν είναι πάντοτε έτσι.

Στην Ιταλία, για παράδειγμα, όπου συχνά αλλάζουν οι προπονητές, αποτελούσε
«κανόνα» ο νέος τεχνικός να οδηγεί την ομάδα του σε νίκη στον πρώτο του κιόλας
αγώνα.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, αυτό το φαινόμενο εξέλειψε, με αποτέλεσμα το
ενδιαφέρον να μετατοπίζεται στις μεταγραφές παικτών.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν ήταν δυνατόν να αποτελέσει εξαίρεση. Φεύγουν
προπονητές, έρχονται άλλοι. Η χαρά είναι πρόσκαιρη, η συνέχεια αβέβαιη, το
τέλος προδιαγεγραμμένο…

Η εθνική μας ομάδα αποτελεί «φαινόμενο» αληθινό στα χρονικά.

Γεγονός είναι ότι, όπως συμβαίνει τώρα, την εθνική ομάδα την θυμόμαστε όταν
αγωνίζεται και όταν έρχεται από μία ήττα. Ανεξάρτητα ποιος ήταν ο αντίπαλος.
Μία νοοτροπία η οποία αντικατοπτρίζει την εικόνα του συνόλου και οι ελάχιστες
εξαιρέσεις δεν αλλάζουν το νόημα.

Το διαπιστώσαμε και το Σάββατο. Η Εθνική ηττήθηκε από την Ουκρανία. Η απόδοση
κάτω του μετρίου. Η ευθύνη στον προπονητή. Που ετοιμάζει κατά τα φαινόμενα τις
βαλίτσες του, αν και την Τετάρτη το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό. Δηλαδή,
μια νίκη που θα μας κρατήσει ζωντανούς στην μάχη της πρόκρισης.

Ήδη, όμως, τα σενάρια γράφονται. Και όλοι αναφέρονται στην «Εθνική του 2004»,
εστιάζοντας στον πάγκο. Με ποιους ποδοσφαιριστές;

Γιατί όλοι αποφεύγουν συστηματικά να αναφερθούν:

– Στη στειρότητα εδώ και χρόνια στην παραγωγή νέων παικτών.

– Στην πρόχειρη και σίγουρα όχι σε βάθος προετοιμασία των εθνικών μας ομάδων.

– Στους τεχνικούς που κρατούν το τιμόνι χωρίς να απολαμβάνουν την πλήρη
εμπιστοσύνη φιλάθλων, παραγόντων και παικτών.

– Στο το γεγονός ότι δύο εκλάμψεις της Εθνικής μας στα ογδόντα χρόνια
παρουσίας στο διεθνές τοπίο, με πρόκριση στο Ευρω-1980 και το Μουντιάλ του
1994, δεν αποτελούν την πιστότερη εικόνα του εθνικού ποδοσφαίρου.

Τα άλλοθι τα βρίσκει κανείς όποτε και όπου θέλει…