ΜΑΤΙΕΣ Μιαν αλάνα

Υπάρχει ένα νεανικό ποίημα του Αντώνη Σαμαράκη, που, όποτε το φέρνω στον νου,
αισθάνομαι να βγάζω φτερά στα πόδια και να τρέχω, με τους φίλους μου,
παίζοντας μπάλα ή κυνηγητό, στην αλάνα του Πολυγώνου, στο «Ρεκόρ» της οδού
Αχαρνών, στην πλατεία Κυριακού γύρω γύρω, και σε όλο το μάκρος της Φυλής, που
είναι ο μεγαλύτερος δρόμος της Αθήνας – δεν τελειώνει! Το ποίημα έχει τίτλο
«Ένα παιδί γράφει στο Θεό» και η στροφή του, που ιδιαίτερα με συγκινεί, λέει:
«Με τον ήλιο στην ποδιά/ στης ζωής το δάσο/ σα να είμαστε παιδιά/ τρέξε να σε
πιάσω…». Ήλιος, δάσος, μυρωδιά από γρασίδι, παιχνίδι. Τα πιο όμορφα πράγματα
στον κόσμο, που, αλίμονο, δεν τα έχουν τα παιδιά μας, πλέον…

Διάβαζα ένα «γράμμα» της ηθοποιού Ελένης Ράντου, στον «Ταχυδρόμο» της
περασμένης εβδομάδας. «Γράμμα», που απευθυνόταν στην καινούργια δημοτική αρχή
της Αθήνας. Σε κάθε λέξη του, σε κάθε φράση του, όλο και πιο πολύ μαραινόταν η
καρδιά μου. Αντιγράφω μια παράγραφο: «Δεν ξέρω τι σημαίνει για τον καθένα
“ωραία πόλη”, αλλά για μένα σημαίνει μια πόλη όπου μπορούν σ’ αυτήν να
μεγαλώσουν και να ζήσουν παιδιά. Η πόλη της Αθήνας κάθε άλλο παρά ελκυστική
είναι για ένα παιδί. Πόλη πνιγμένη στο καυσαέριο, χωρίς πάρκα, με ένα
κυκλοφοριακό που δεν κάνει εφικτή καμιά διάβαση. Τα περισσότερα πεζοδρόμια δεν
μπορούν καν να χωρέσουν δύο άτομα, κι έτσι αναγκάζεσαι να προχωράς εφ’ ενός
ζυγού με το παιδί σου. Μη μιλήσουμε για δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις και το
καροτσάκι…».

Κι άλλο «γράμμα». Από μια κοπελίτσα, στα 14, την Αμαλία Μήλιου – Θεοχαράκη,
που γράφει, επίσης, στη νέα δημοτική αρχή: «… Γυρνάω και κοιτάζω ένα παιδί
της Αθήνας. Σίγουρα, θα ήθελε να παίζει στις πλατείες και να μη φοβάται
τίποτα. Τις πλατείες του τις θέλει καθαρές, χωρίς σκουπίδια και χωρίς
μεγάλους, που κοιτάνε περίεργα (…). Η αδελφή ενός φίλου μου πάει με το
ποδήλατο και φοβάται μην πάθει κάτι ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Τι θα μπορούσε να
γίνει για να μη φοβάται αυτό το παιδί; Θα μπορούσε να φτιαχτεί ποτέ δρόμος για
ποδήλατα;».

Παιδιά που δεν έχουν πού να παίξουν, παιδιά που φοβούνται στους δρόμους,
μανάδες που στα μίζερα – και επικίνδυνα – πεζοδρόμια της Αθήνας δεν μπορούν να
βγάλουν μια βόλτα, με το καροτσάκι, τα μωρά τους. Τι να τα κάνουν τα παιδιά τα
κομπιούτερ, τα επιτραπέζια παιχνίδια, τα αυτοκινητάκια και τα φράγκα; Μιαν
αλάνα θέλουν τα παιδιά. Θα τους την δώσουμε, επιτέλους;