Τι 17η Νοεμβρίου 1973, τι 17Ν 2002

Μεγάλο ολίσθημα των πολιτικών που θα συμφωνήσουν με την πρόταση – παγίδα του
ΠΑΣΟΚ, να αποτελέσει η 29η επέτειος του Πολυτεχνείου ταυτόχρονα και παλλαϊκό
συλλαλητήριο «ενάντια» στην τρομοκρατία, εκτός και αν θέλουν να ταυτίσουν τη
17Ν με την Αμερική, καθώς εκείνη σχεδίασε και στήριξε τη δικτατορία.

Είναι ολίσθημα καθώς θα αλλάξει τον χαρακτήρα του γεγονότος και της επετείου,
πράγμα που δεν το επιτρέπει η «ιστορική συνείδηση των προοδευτικών και
εκσυγχρονιστικών δυνάμεων».

Αποτελεί προσβολή στην πολιτική ευαισθησία της γενιάς του 114. Άλλωστε δεν
εξισώνεται η Δημοκρατία με την τρομοκρατία. Με τέτοιες και άλλες παρόμοιες
πράξεις, δίνουμε άλλοθι σε αυτούς που δεν υπήρξαν ποτέ τρομοκράτες, παρά
κοινοί εγκληματίες, και ας υποστηρίζουν το αντίθετο οι τελευταίοι που δεν
έχουν κανένα λόγο ύπαρξης σε μια «ισχυρή χώρα» με κατακτημένους, με αίμα και
κόπο, δημοκρατικούς θεσμούς, ξέχωρα αν θέλουμε πολύ δρόμο ακόμα για την πλήρη
Δημοκρατία.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να «συλλαλητηρίσει», δικαίωμά του, ίσως γιατί στο βάθος θέλει
να αλλάξει τον χαρακτήρα της εξέγερσης των φοιτητών και όσων άλλων πολιτών δεν
φοβήθηκαν τότε. Ελπίζω να μην πέσει στη «λούμπα» ο Συνασπισμός, πέρα που το
ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε ποτέ αριστερό – ως προς τα λόγια και τις εξαγγελίες, ναι. Αν
ρωτήσουμε ένα στέλεχος του κόμματος αυτού «πού ανήκετε;», θα απαντήσει
αόριστα, «στον χώρο των προοδευτικών δυνάμεων». Όχι, δεν ανήκετε σε αυτόν τον
χώρο, αντίθετα ανήκετε στον χώρο των λαθών, των ατασθαλιών και της
κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, των υπερτιμολογήσεων στα δημόσια έργα,
της αποξένωσης του πολίτη από τα δρώμενα, της επιδείνωσης της μόλυνσης του
περιβάλλοντος, της έκπτωσης του πολιτισμού και όλων σχεδόν των εννοιών και
ηθικών αξιών, της αφασίας και της τσαπατσουλιάς – έχουμε το χειρότερο
αεροδρόμιο στην Ευρώπη, τη χειρότερη οδοποιία, το πλέον αρχοντοχωριάτικο
Μετρό. Έτσι θα του ανταπαντούσε ένας ελεύθερος και αντικειμενικός πολίτης που
δεν ανήκει στον «συντηρητικό χώρο των οπισθοδρομικών».

Πού θέλω να καταλήξω; Στο ότι δεν υπάρχει μήτε προοδευτικός μήτε συντηρητικός
πολιτικός χώρος στην εποχή μας, υπάρχει μια αφόρητη έλλειψη πολιτικού ήθους.
Ποτέ κανένας πολιτικός δεν αποδέχθηκε ένα λάθος του. Και ρωτώ, μα είναι
αλάθητα ρομπότ αυτοί μας οι πολιτικοί;

Ισχύει το παράδοξο αξίωμα: «στην αξία των μη εχόντων αξίες, εναποθέτω τις
ελπίδες μου για ένα καλύτερο χθες».

Ο Σ. Β. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος.