Το Τέταρτο κουδούνι

Επί της πυράς κατέληξε η Ιωάννα της Λωραίνης. Επί της πυράς κι ο
Τζορντάνο Μπρούνο.

«Ο Μάκης βγήκε ζωντανός από τις φλόγες», διάβασα, όμως, σε πρωτοσέλιδο,
σχετικό με το ατύχημα του Ρομπέν των «Ζουγκλών».

Δόξα τω Θεώ που δεν τρίτωσε.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Γυναικοκρατούμενο! Το καινούργιο και ωραίο θέατρο «Αργώ» της Αιμιλίας
Υψηλάντη (φωτογραφία).

Δυο γυναίκες επί σκηνής πέρσι, στο εναρκτήριο «Καληνύχτα, μητέρα» της
Μάρσα Νόρμαν – η Αιμιλία Υψηλάντη με την Δέσποινα Μπεμπεδέλη -, τρεις φέτος:
Αιμιλία Υψηλάντη, Νόνη Ιωαννίδου και η νεαρή Δέσποινα Σιδηροπούλου.

Και μάλιστα από γυναίκα σκηνοθετημένες – την Άσπα Τομπούλη.

Έργο, το άπαιχτο στην Ελλάδα και πιο πρόσφατο – 1999 – του Ντέιβιντ
Μάμετ, «Boston marriage» – με αμετάφραστο ακόμα τίτλο.

Στο «Όλα τα παιδιά του Θεού έχουν φτερά» του Ευγένιου Ο’Νιλ, ε, ναι. Να
τη φανταστώ. Την Ρούλα Πατεράκη.

Αλλά στο «Φύλλο και φτερό» της κυρίας Τατιάνας Στεφανίδου; Πώς να τη
φανταστώ; Ε; Πώς;

Τις εκπλήξεις, βέβαια, στο τσεπάκι μάς τις έχει η εκλεκτή σκηνοθέτρια.
Από τότε που απ’ τα «Πολυμπέκετ» και τις «Έντες Γκάμπλερ» την έκανε τη
«στροφή» και με ένα «άλμα» πέρασε στην «αντιπέραν όχθη», της «Μελωδίας της
ευτυχίας» και της Αλίκης Βουγιουκλάκη, και να, στις συνεντεύξεις, να λένε ότι
είχαν γεννηθεί η μια για την άλλη, όλα τα περίμενα. Αλλά το πέρασμα απ’ τον
Βέλτσο και τον Προυστ – δοκίμιο του Προυστ, ε; Όχι παίξε – γέλασε… – και την
επί του Προυστ εν εξελίξει παράστασή της στο «Φύλλο και φτερό», ε, όχι. Δεν το
περίμενα.

Διότι αυτό πλέον δεν είναι «στροφή» και «άλμα» απλό. Ούτε καν τριπλούν.
Είναι ελάτε να δείτε το σάλτο το μορτάλε. Χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Δηλαδή, όχι
«Φύλλο και φτερό» αλλά «φτεράαα!»…

Να μου τηλεφωνούν, μεσουσών (καλά, ε, μεσουσών^. μετοχή…)
των διακοπών μου, την ώρα που μπαίνω στο ξενοδοχείο, «τρέξε, άνοιξε την
τηλεόραση» και να τρέχω και να την ανοίγω και να βλέπω στο μεσαίο το «φύλλο»
της… τρίφυλλης της «ντουλάπας» την κυρία Ξεράστε Δύο με Τεσσερισήμισι να
‘χει πιάσει το ψηλό το σι, στο δεξί φωτογραφία της κυρίας Πατεράκη με το γάντι
στο χέρι, που να εξηγεί τηλεφωνικώς – αφού είχε προηγηθεί βίντεό της όπως μου
είπαν – πώς κάποιος της τηλεφώνησε και της λέει «κερδίσατε ταξίδι» κι εκείνη
το ‘χαψε και μετά της φάγαν κάτι λεφτά, από κάτω τον «τίτλο» που σκοτώνει – μα
εντελώς killer… – «Η σκηνοθέτης (σ.σ. το -της με ήτα) της Αλίκης
καταγγέλλει» και στο «φύλλο» το αριστερό, πλάνα της Αλίκης, να τρέχει, με
ξέπλεκο στον άνεμο το μαλλί το ξανθό, κάπου, κάποτε, σε κάποια ταινία, ε,
είναι ένα σοκ. Σοκ πολιτισμικό.

Μετά, λέει, ακολούθησε και σχετική συνέντευξη στο «Λοιπόν». Αλλά εγώ
δεν ακολούθησα. Διότι γλιστράει…

Το διηγείται η ίδια η Άννα η Φόνσου. Έτσι μου είπαν, τουλάχιστον.

Σταματάει ένα ταξί, ανεβαίνει. «Καλή σας μέρα κυρία Λάσκαρη! Πού
πηγαίνουμε;», ο ταξιτζής.

«Πρώτον, δεν είμαι η κυρία Λάσκαρη. Και δεύτερον πάμε στο Κολωνάκι». «Χίλια
συγγνώμην, κυρία Βαλσάμη μου». «Δεν είμαι η κυρία Βαλσάμη. Η κυρία Φόνσου
είμαι». Και ο ταξιτζής: «Ε, συγγνώμην, κυρία Φόνσου μου. Σας μπερδεύω, εσάς
του βωβού».

Τώρα του βωβού είναι, του «παλιού ελληνικού κινηματογράφου» είναι, εγώ
ένα ξέρω: με σημείο εκκίνησης το «Αγοροκόριτσο» – αλλά και την κυρία Κατερίνα
– και σταθμό «Το κορίτσι και το άλογο» και τι δεν έχει καταφέρει, τελικά, να
παίξει αυτή η γυναίκα… Από Βέντεκιντ μέχρι Σαρτρ και από Κάφκα και Πιραντέλο
μέχρι Δημήτρη Δημητριάδη!

Και τώρα ιδού ενώπιόν της και ο Έντεν φον Χόρβατ – «Ιστορίες από το
δάσος της Βιέννης». Στο ΚΘΒΕ και πάλι, όπου πέρσι έκανε την «Ίρμα».

Και με σκηνοθέτη ποιον λέτε; Μα, τον Νίκο Μαστοράκη!