Θρήνος για έναν φίλο

Προ ημερών έχασα έναν φίλο, τον άφησε η καρδιά του. Έζησε λίγες μέρες μετά το
άνοιγμα του θώρακός του. Στάθηκα δίπλα του. Οι αναμνήσεις μιας φιλίας είναι
σκληρές. Η φιλία δημιουργεί τον ανθρωπισμό. Ο γιατρός δεν έχει καμία σχέση με
τον ασθενή του, παρά μόνο επαγγελματικά. Υποπτεύομαι πως ένας καρδιοχειρουργός
δεν μπορεί να έχει ευαισθησία για ζητήματα καρδιάς. Γι’ αυτόν η καρδιά είναι
ένα όργανο που πάσχει… Μπορεί να τη χουφτιάσει, να την πριονίσει, να την
αποχωρίσει από το σώμα και να την πετάξει στη σακούλα των σκουπιδιών και να
την αντικαταστήσει με μια αντλία. Για τον καρδιοχειρουργό το όργανο αυτό
πρέπει να χτυπά για να δίνει δύναμη και ενέργεια στο σώμα, όταν δεν μπορεί να
το κάνει, πρέπει να πετιέται… Η καρδιά για τον χειρουργό μεταβάλλεται σε
φθαρμένο εξάρτημα που πρέπει γρήγορα να αντικατασταθεί. Στην αμφίβολη στιγμή
της απόφασης να αποχωρίσει την αληθινή καρδιά και να την αντικαταστήσει με
ψεύτικη μέσα στο αληθινό σώμα, αμφίβολη, γιατί έχει να κάνει με το δόσιμο της
ζωής στον ετοιμοθάνατο, εθίζεται σε έναν ιδιόμορφο βιασμό της ζωής.

Εθίζεται στο να βιάζει ανθρώπινες καταστάσεις τη στιγμή που γνωρίζει μονάχα
την αποτελεσματικότητα της καρδιάς, και όχι τον αισθηματικό της τόπο, τον τόπο
της φιλίας. Ίσως να πιστεύει πως είναι ένας μικρός Θεός. Υποπτεύομαι πως οι
χειρουργοί δεν θα πρέπει να αισθάνονται ενοχές ή τύψεις, αλλά να γνωρίζουν
ανατομικά και μόνον την εσωτερική συνάφεια των οργάνων.

Γι’ αυτούς κάθε όργανο του ανθρώπου είναι ευάλωτο στη φθορά και η επιστήμη της
τεχνολογίας τα έχει καταστήσει αναλώσιμα προϊόντα.

Σήμερα κανένα όργανο δεν είναι αναντικατάστατο, εκτός από τον εγκέφαλο. Όργανα
που άλλα φθείρονται φυσιολογικά και άλλα πρόωρα, εξαρτάται από τα γονίδια του
καθενός. Για τα παραπάνω υποπτεύομαι, αλλά είμαι σίγουρος πως ελάχιστοι
γιατροί έχουν διαβάσει Ιπποκράτη για να γνωρίζουν πως ο όρκος τους απευθύνεται
στον Απόλλωνα – στον Θεό του πολιτισμού. Έχουν όμως τους τόμους του στη
βιβλιοθήκη τους. Έτσι αισθάνομαι πως βλέπουν τον κόσμο και οι σημερινοί
ηγέτες, τον μισό κόσμο φθαρμένο και τον πριονίζουν και τον άλλον μισό σε
διαρκή ανάρρωση και αδίστακτα καταπατούν το σύνταγμα και τον όρκο τους.

Η φιλία δημιουργεί τον τόπο του πολιτισμού, τον τόπο της καρδιάς.

Ο Σ. Β. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος