ΜΑΤΙΕΣ Το πρόσωπο

«Το πρόσωπο είναι σπαθί». Αυτή την κουβέντα, την έλεγε πολύ συχνά ο Τάσος
Μήνης. Ο υπέροχος εκείνος δημοκράτης, που ξεμπρόστιασε τους αεροδίκες στην
πολύκροτη «Δίκη των Αεροπόρων», έγινε πρωταγωνιστής στην αντιδικτατορική πάλη,
βασανίσθηκε φρικτά, αρνήθηκε τα γαλόνια του στρατηγού, εξελέγη βουλευτής και
θέλησε να τα παρατήσει και όταν διορίσθηκε Πρόεδρος του ΟΤΕ, τοποθέτησε στο
γραφείο του κερματοδέκτη, για να πληρώνει από την τσέπη του τα εκτός υπηρεσίας
τηλεφωνήματά του…

«Το πρόσωπο είναι σπαθί». Τι εννοούσε ο Τάσος; Εννοούσε, πως η φάτσα σου τα
δείχνει όλα. Δεν χρειάζεται να βάλεις μεσολαβητές, να στείλεις γράμματα, να
μιλήσεις «περί διαγραμμάτου». Ο τρόπος που κοιτάζεις τον άλλο, το βάθος των
ματιών σου, το θάρρος, η σεμνότητα, η δειλία σου, ενδεχομένως, δείχνουν ποιος
είσαι, «πώς ξηγιέσαι».

Ο Γιάννης Δημαράς, υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, έχει κερδίσει ήδη μια μεγάλη
μάχη, με το πρόσωπό του, που είναι σπαθί. Ο λαός της Αθήνας, σε ποσοστό 10%,
τον θεωρεί άξιο για να κατακτήσει τη δημαρχία. Και είναι τεράστιο αυτό το
ποσοστό, αφού το κόμμα που στηρίζει τον παλιό δημοσιογράφο, μόλις και μετά
βίας πιάνει 3,5-4 πόντους στις σχετικές σφυγμομετρήσεις!

Τι συμβαίνει; Το «σπαθί», που έλεγα. Ο Γιάννης μιλάει καθαρά. Στα ίσια. Είναι
διάφανος. Και παίρνει μαζί του τον συνομιλητή του. Τον πείθει. Δεν ισχυρίζομαι
ότι η Ντόρα, ο Παπουτσής, ο Χαλβατζής και ο Κουβέλης δεν λένε την αλήθεια. Το
αντίθετο. Διαπιστώνω, όμως, κάνοντας αυτοσχέδια γκάλοπ στα καφενεία και τις
παρέες, ότι όταν έρχεται η κουβέντα στον Δημαρά, τα πρόσωπα φωτίζονται, λέξη
κακή δεν ακούγεται, υπάρχει μια θέρμη, μια τρυφερότητα! Τον Γιάννη οι πάντες
τον αποδέχονται, οι πάντες θέλουν να του σφίξουν το χέρι.

Τον γνωρίζω από τα 20 του χρόνια. Σεμνός, λιγομίλητος, πρόθυμος στη δουλειά,
αποτελεσματικός. Ο Δημαράς είναι παλικάρι. Και γενναιόδωρος. Και έχει μπέσα.
Και ό,τι λέει, το κάνει… Τριάντα χρόνια στο δημοσιογραφικό «αλώνι». Με
επιτυχίες, αποτυχίες, απογοητεύσεις, θριάμβους. Πάντοτε, όμως, με πρόσωπο,
που, επαναλαμβάνω, είναι σπαθί.

Δημοτικές εκλογές, λοιπόν. Είναι το πρώτο χρονογράφημα που γράφω. Θ’
ακολουθήσει άλλο ένα. Για τη Λίνα μας. Την Αλεξίου. Και ύστερα, τίποτα για
κάλπες και ψήφους. Θέλω, όμως, από ‘δώ, να πω ένα εγκάρδιο «γεια χαρά» στον
Δημήτρη Αβραμόπουλο. Πολλοί τον κατηγόρησαν, πολλοί τον εχλεύασαν. Η γνώμη
μου: ήταν, πρωτίστως, ευπρεπής άνθρωπος. Και η ευπρέπεια απουσιάζει
ολοσχερώς, σχεδόν, από την πολιτική ζωή.

Υστερόγραφο: Αλαλούμ γίνεται με τα εκλογικά τμήματα. Ο κόσμος ταλαιπωρείται.
Δέχομαι οργισμένα τηλεφωνήματα – ένα, κάθε τόσο, από φίλο του Τάσου Λειβαδίτη
– εναντίον του Σκανδαλίδη. Ε, όχι. Για όνομα του Θεού…Δεν φταίει για όλα και
πάντοτε ο υπουργός…