Ο δρόμος μπορεί να έχει τον δικό του «μύθο» – αυτόν της Μαρίας Κάλλας – η
Θεσσαλονίκη μπορεί να έχει τον δικό της δρόμο-μύθο, ο δήμος – και μπράβο του –
μπορεί να επέλεξε καθυστερημένα μεν αλλά παρ’ όλα αυτά πρώτος στην Ελλάδα να
δώσει το όνομα του μύθου σ’ ένα – έστω τμήμα – πολυσύχναστου δρόμου, η τελετή
μετονομασίας μπορεί να έγινε σε λαμπρό και συνάμα συγκινητικό κλίμα ανήμερα
της συμπλήρωσης 25 χρόνων από τον θάνατο της μεγάλης ντίβας αλλά… Καλαίσθητη
και μαρμάρινη και εγχάρακτη και δίγλωσση η πινακίδα αλλά οι «ξενόγλωσσοι»
αναγνώστες αλλιώς ξέρουν να διαβάζουν το όνομα του μύθου. Οδός Μαρίας Κάλλας
μεν, αλλά… οδός Maria Callas δε και όχι «Kallas» που μάλλον σε… γκρίκλις
φέρνει. Γκρίνια; Όχι, αλλά γιατί, αφού έγινε, να μη γίνει και σωστά;