Ναρκισσιστική ευθιξία

Τα είδαμε όλα με το σόου των συνεντεύξεων Ξηρού: τον ναρκισσισμό και την
αυταρέσκεια του σουξέ, την κακογλωσσιά, την εξομολόγηση, τη μετάνοια, την
ντροπή, τη δημόσια κριτική και αυτοκριτική, την απάντηση στην κριτική. Ένα
ηλεκτρονικό ψυχόδραμα σε συνέχειες και απευθείας μετάδοση από τον Alpha, που
αφιέρωσε σχεδόν μία εβδομάδα στις συνεντεύξεις Ξηρού και τον «Σάλο από τις
συνεντεύξεις Ξηρού», καταδικάζοντας ολόκληρο το δημοσιογραφικό του δυναμικό σε
μια συνεχόμενη ομφαλοσκόπηση και προσανατολίζοντας το κοινό στην ψυχανάλυση
του Ξηρού και των δημοσιογράφων που του πήραν τις συνεντεύξεις.

Τι προθέσεις είχε ο ο έγκλειστος στον Κορυδαλλό, τι προθέσεις είχαν οι
δημοσιογράφοι, τι προθέσεις είχε το κανάλι, τι προθέσεις έχουν οι
καταγγέλλοντες την τακτική καναλιού και δημοσιογράφων, τι απαντούν οι
δημοσιογράφοι, λέξη-λέξη οι καταγγελίες, λέξη-λέξη οι απαντήσεις, σε δελτία
ειδήσεων και στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Οικονομέα. Άφθονος τηλεοπτικός
χρόνος αφιερωμένος στο ελάχιστο, στο τίποτε. Ένα κανάλι που κανιβαλίζει τον
εαυτό του και δημοσιογράφοι που περιορίζουν τους ορίζοντές τους στον μικρό
προσωπικό τους χώρο και που μετατρέπουν την ευθιξία τους σε υπερθέαμα, σαν
παιδιά που κάνουν φασαρία για να τα προσέξουν οι μεγάλοι και να τους δώσουν
δίκιο για να γλιτώσουν από τις κραυγές τους.

Παιδαριώδεις αντιδράσεις, παιδαριώδης τηλεόραση, καθώς περιορίζει τον
κόσμο στη μικρή της οικογένεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνοι που πιστεύουν
ότι συκοφαντούνται, όπως ο Alpha για παράδειγμα που δέχθηκε τα κακαουνάκεια
βέλη ότι πλήρωσε τον Ξηρό για να δώσει τις συνεντεύξεις, δεν έχουν δικαίωμα
στην απάντηση. Φτάνει όμως, μία, περιεκτική και σύντομη.

Το κανάλι, όμως, έστησε ολόκληρο θέαμα σε μία φράση, πήρε δηλώσεις απ’ όπου
βρήκε υποστήριξη, οργάνωσε τηλεπαραθυράτη συζήτηση, στην οποία συμμετείχε και
ο υφυπουργός Τύπου κ. Αθανασάκης, ενώ ο Γιώργος Οικονομέας αφιέρωσε το
μεγαλύτερο μέρος της εκπομπής του στην υπεράσπιση του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου,
με παρουσία του ίδιου στο στούντιο και του Αλέξη Κούγια, που έχει βεβαίως
θερμώς υποστηρίξει τις τριανταφυλλοπούλειες μεθόδους με την παρουσία του στις
Ζούγκλες, αλλά εδώ ανέλαβε τον ρόλο της «φωνής της λογικής» – άλλη μία
τραμπάλα συμπαικτών στον χώρο της τηλεοπτικής σόου μπίζνες.

Το κορυφαίο πρόβλημα του έθνους, όπως τέθηκε από τα υπερθεάματα
ευθιξίας του Alpha τις ημέρες αυτές, ήταν αν έπρεπε ή όχι να πάρει τη
συνέντευξη ο κ. Τριανταφυλλόπουλος και αν έπρεπε ή όχι να κάνει αυτές ή άλλες
ερωτήσεις. Φάνηκε για παράδειγμα να υιοθετεί τα λόγια του Ξηρού ότι κορυφαίος
πολιτικός τον επισκέφθηκε. Ήταν δυνατόν να πιστέψει ο ίδιος σαν έμπειρος
δημοσιογράφος κάτι τέτοιο; Του έθεσε το ερώτημα ο κ. Αθανασάκης. Απάντηση;
Συγκεχυμένη. Όχι, δεν το πίστεψα, αλλά αφού το είπε και πήρε
την ευθύνη ότι θα αποκαλύψει το όνομα;

Ποια έννοια ευθύνης αλήθεια έχει κατά νου ο δημοσιογράφος, όταν λέει κάτι
τέτοιο. Την ευθύνη που αισθάνεται το «καρφί», ο συγχυσμένος και μπερδεμένος
έγκλειστος, ο τρομοκράτης και δολοφόνος που λέει πως ήταν παλικάρι επειδή δεν
φοβήθηκε να πυροβολήσει τον άοπλο; Η συζήτηση του είδους από τη φύση της δεν
μπορεί να καταλήξει πουθενά. Χαρά στο κανάλι, λοιπόν, που έχει πεδίο να
ναρκισσευτεί. Εμείς εδώ είμαστε σπουδαίοι και μας ζηλεύουν είναι το σύνθημα
της καμπάνιας του.

Ιδού, λοιπόν, ένα μοναδικό τηλεοπτικό οικοδόμημα που οριοθετείται μεταξύ
καταγγελίας και ευθιξίας ενός συγκεκριμένου κόσμου που έτσι αναπαράγει και
επιβάλλει τον εαυτό του σαν χαλύβδινο κατεστημένο. Στην ιστορία αυτό ακριβώς
έκαναν οι πόλεις που ιδρύονταν στην ερημιά της αμερικανικής Δύσης. Πόλεις με
λίγες δεκάδες οικογένειες, που επειδή δεν μπορούσαν να δικάσουν και να
φυλακίσουν εαυτούς, διαμόρφωναν έναν κώδικα κακογλωσσιάς ή καταγγελίας,
ντροπής, εξομολόγησης και μετάνοιας, που απέτρεπε την κατάρρευση και την
ανατροπή του κοινωνικού κατεστημένου. Μας θυμίζει κάτι;