Νεο ροκ γκρουπ, μόνο, ψάχνει

Δημήτρης Κανελλόπουλος, Άδα Σεραϊδάρη, Νίκος Σπανός, Σάκης Σταμούλης, Μάριος Βαρελίδης – με μια λέξη οι Domenica – ένα από τα λίγα ροκ γκρουπ που έκανε την εμφάνισή του σε δύσκολους καιρούς

Η ιστoρία αρχίζει κάπως έτσι: Ο Δημήτρης, που παίζει κιθάρα και τραγουδάει,
γνωρίζει τον Σάκη, που παίζει κρουστά, κι εκείνος με τη σειρά του φέρνει τον
Γιώργο (λόγου χάριν) που διαθέτει ερασιτεχνικό στούντιο στο υπόγειο του
διαμερίσματός του. Η μπάντα συναντιέται για «προβίτσες» μια φορά την εβδομάδα,
σιγά σιγά ξανοίγεται στα λάιβ και ύστερα από… μάτωμα δακτύλων (μαραθωνίους
συζητήσεων, τσακωμών, απορρίψεων, εσωτερικών τριγμών ) νάτο και το πρώτο
δισκάκι.

Μόνο που αυτό (το τελευταίο ειδικά) είναι το πιο αισιόδοξο σενάριο – για να
μην πούμε σενάριο… επιστημονικής φαντασίας (ειδικά όταν μιλάμε για ροκ
γκρουπ). Νέο ροκ γκρουπ, μόνο, ψάχνει. Τι; Μα να βρει εταιρεία να του ανοίξει
την πόρτα, να ποντάρει στη δουλειά του, να το θεωρήσει υποσχόμενη δύναμη για
το μέλλον…

Οι Domenica, αν μη τι άλλο, ξεπέρασαν τα πρώτα δύσκολα βήματα και σε εποχή
τέλειας ανομβρίας κατόρθωσαν να διαβούν τις εισόδους δύο δισκογραφικών
εταιρειών.

Πρώτος προσωπικός δίσκος, «Άχρηστα Ρολόγια» το 1999 στην ΕΜΙ, δεύτερος το 2002
«Μέσα στη βουή του δρόμου» και το ομώνυμο κομμάτι («Μέσα στη βουή του δρόμου»,
που είναι έμμετρη προσαρμογή ποιήματος του Μήτσου Παπανικολάου), μία από τις
καλοκαιρινές προτιμήσεις των ραδιοφώνων της χώρας.

«Ο δίσκος δεν ήταν τίποτα περισσότερο για μας παρά ένα μέσο να
διεκδικήσουμε περισσότερα λάιβ», λέει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος, ο οποίος,
εκτός από φωνή του γκρουπ, έχει γράψει τους στίχους και τη μουσική μεγάλου
μέρους των τραγουδιών. «Για μας είναι τα λάιβ που έχουν σημασία. Η
επικοινωνία, η ζεστασιά, η επιβεβαίωση που σου δίνει ο κόσμος από κάτω». Τον
περασμένο χειμώνα, που έπαιζαν τρεις φορές την εβδομάδα στο «Όνομα του Ρόδου»
(Νέα Σμύρνη), την ένιωσαν, όπως λέει, αυτή την επιβεβαίωση: «Είχαμε κοινό από
15 μέχρι 65 χρόνων και παίζαμε μέχρι τελικής πτώσεως, πάνω από πέντε ώρες την
ημέρα, και ήταν κολλημένοι όλοι εκεί».

Πέρα από τη δυσκολία ενός ροκ γκρουπ να «υπάρξει» στις μέρες μας, στην Ελλάδα,
υπάρχει και το άλλο, λένε. «Όπου κι αν πας, όπου και να σταθείς βλέπεις έναν
μαύρο να πουλάει τα CD σου. Και τι κάνει το κράτος γι’ αυτό το χάλι; Τίποτα.
Είναι σαν να έχουν βαλθεί κάποιοι να καταστρέψουν τη δουλειά σου και να μη σε
προστατεύει κανείς. Πώς θα ζήσουμε εμείς οι μουσικοί που δεν έχουμε όρεξη να
δουλεύουμε σέσιον ή να παίζουμε σε λαϊκά κέντρα;».

Παρά τις αντίξοες συνθήκες όμως που επικρατούν σήμερα, οι Domenica
δηλώνουν «ανθεκτικοί» και διά στόματος Δημήτρη Κανελλόπουλου μας επιβεβαιώνουν
ότι θα επιμείνουν στις… επάλξεις, κρατώντας με νύχια και με δόντια την
ενότητά τους. «Ο μόνος τρόπος να επιβιώσουμε είναι πολλή δουλειά – μέχρι
τελικής πτώσεως», λέει. Τι εννοεί ακριβώς; «Δηλαδή να κάνουμε ένα τραγούδι που
να ξέρουμε ότι δεν θα περάσει απαρατήρητο. Και να είμαστε όλοι μαζί. Μέσα από
τη φιλία, την πλάκα, τα αστεία βγαίνουν και τα τραγούδια. Διαφορετικά, τι
νόημα θα είχε;»

Μέσος όρος: 27 έτη

Μέσος όρος των μελών είναι τα 27 έτη, τόπος εκκίνησης η Νέα Σμύρνη, ύφος
δουλειάς που παραπέμπει στη «σχολή» Πυξ Λαξ – «θεωρούμε τη δουλειά μας “λαϊκή”
γιατί απευθύνεται σε ευρύ κοινό» – πορεία που συνάντησε τις συνήθεις
δυσκολίες. “Υπάρχει, γενικώς, μια δυστοκία στις μέρες μας με τα συγκροτήματα”
λέει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος. «Ακόμα και ο φωτογράφος, που λέει ο λόγος,
προτιμάει να έχει απέναντί του ένα πρόσωπο παρά πολλά. Δεν μπορώ να το εξηγήσω
αυτό. Ακούς, για παράδειγμα, στις εταιρείες δίσκων τη λέξη “συγκροτηματάκι”
και λες, τώρα γιατί το λένε αυτό; Έξι άτομα είμαστε στο κάτω κάτω. Γιατί
“συγκροτηματάκι”; Βλέπεις στην Αγγλία να υπάρχουν… πεντακόσιες χιλιάδες
γκρουπ και να γίνεται χαμός κι εδώ έχουμε μείνει τρεις, τέσσερις μόνο –
τουλάχιστον αυτοί που μας παίζουν τα ραδιόφωνα, κι έχουμε κάποια τύχη να
υπάρξουμε».

INFO

Οι Domenica παίζουν αύριο στις 8.30, στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ (Πανεπιστημιούπολη
Ιλισίων, απέναντι από τη Φοιτητική Εστία).