ΓΝΩΜΗ

Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν πέρασε έξω από την πόρτα του αθλητισμού χωρίς
να την χτυπήσει, και μάλιστα δυνατά. Οι κυβερνήσεις των περισσοτέρων χωρών
σηκώνουν τα χέρια ψηλά δηλώνοντας αδυναμία στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Μέχρι σήμερα, πολλά από τα ευρωπαϊκά κράτη ενίσχυαν τον αθλητισμό,
απαλλάσσοντας τα σωματεία και τις ομοσπονδίες από τα βάρη των δασμών.
Παραχώρησαν σημαντικό ποσοστό των κερδών από τα στοιχήματα στούς συλλόγους που
συμπεριλαμβάνονταν στο τυχερό παιχνίδι. Οι εισπράξεις όμως, που αναμφισβήτητα
είχαν για τις ομάδες τη μερίδα του λέοντος, προέρχονταν και προέρχονται από τα
τηλεοπτικά δικαιώματα των εθνικών πρωταθλημάτων. Ύστερα από πολλά χρόνια, παρά
την ισχυρή οργάνωση των χωρών και των ομοσπονδιών, καθώς επίσης και την
αθλητική νομοθεσία, τα… καράβια βγήκαν στα αβαθή.

Το πέρασμα της τηλεόρασης από την ελεύθερη αγορά και την αποκλειστικότητα των
κρατικών καναλιών, στα ιδιωτικά και σε οργανισμούς με εμπορικό αντίκρυσμα,
άλλαξε το σκηνικό.

«Έριξε» τεράστια ποσά στην αγορά του ποδοσφαίρου. Οι μεταγραφές άσων έφθασαν
σε δυσθεώρητα ύψη.

Το μάρκετινγκ δούλεψε άριστα αλλά η κρίση δεν άργησε να έλθει. Στο γενικό
πλαίσιο της οικονομίας και τους σημαντικούς περιορισμούς, η τηλεόραση και τα
ΜΜΕ δεν μπορούν πλέον να αντεπεξέλθουν στο βάρος των εξόδων τους.

Στην Ιταλία αναβλήθηκε το πρωτάθλημα για δεκαπέντε ημέρες. Το BBC μόλις
προχθές ανακοίνωσε ότι δεν μπορεί να πληρώσει τα δικαιώματα του Τσάμπιονς
Λιγκ. Στην Ισπανία πληρώνουν οι αθλητικές εταιρείες.

Στην Ελλάδα, οι δύο ψηφιακές πλατφόρμες φαντάζουν πολυτέλεια για τους
φιλάθλους. Το ελληνικό προϊόν όμως δεν πουλάει στο εξωτερικό όπως άλλα
ευρωπαϊκά. Καμία βελτίωση στην ποιότητα ποδοσφαίρου και θεάματος.

Μοιραία, λοιπόν, η κρίση χτύπησε και τη δική μας πόρτα.

Χρειάζονται μέτρα. Όχι πρόληψης, αλλά αποτελεσματικότητας. Κάτι που χρόνια
τώρα καμιά κυβέρνηση δεν είχε πάρει.

Ποιος θα πληρώσει το… μάρμαρο;