Το Τέταρτο κουδούνι

Πανευτυχής ο Νίκος Φώσκολος, υποθέτω.

Με τόσο υπερβολική δόση «17 Νοέμβρη» – σε… ντοκιμαντέρ αλλά και σε…
φιξιόν -, ποιος τη χάρη του. Υλικό για άλλα δέκα χρόνια «Λάμψη».

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Με το «Θέατρο του Νότου» θα συνεργαστεί το χειμώνα και η καλή Θέμις
Μπαζάκα (φωτογραφία).

Στο «Push – Up» του Γερμανού Ρόλαντ Σιμελπφένιχ που θα ανεβάσει σε
μετάφραση Γιώργου Δεπάστα η Βίκυ Γεωργιάδου στις 4 Φεβρουαρίου, δεύτερο έργο,
φέτος, στον Εξώστη του «Αμόρε».

Εκλήθη να αντικαταστήσει την επίσης καλή Ελένη Κοκκίδου, που η υγεία
της πέρασε ξαφνικά από ένα πολύ δύσκολο «λούκι», τώρα ευτυχώς είναι εντελώς
καλά, αλλά θα πρέπει να ξεκουραστεί (περαστικά!).

«Κλειστό λόγω θερινών διακοπών ως τις 21 Αυγούστου». Το χασάπικο της
γειτονιάς; Όχι. Το θέατρο «Μινώα»! Δεν μου ‘χε ξανατύχει ν’ ακούσω για θερινό
θέατρο που πάει διακοπές.

Είναι, λέει, ζεστό θέατρο το «Μινώα» – καθότι, θερινό μεν, αλλά μόνο με
συρόμενη στέγη και ανεμιστήρες -, γι’ αυτό το ‘κλεισαν.

Πάντως, ο Μάρκος Σεφερλής συνδύασε το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Έκανε
τις διακοπές του με τον «Ηλία του 16ου» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου (που
παίζει και πάλι εκεί) «υπό μάλης». Απ’ όπου κι αν πέρασα, από Λακωνία τε και
Αργολίδα, αφίσες «αρπαχτών» του «Ηλία» έβλεπα κολλημένες.

Φαίνεται ότι το κλίμα δεν την πολυσήκωσε την παράσταση στην Αθήνα.

Είναι και που ο πρωταγωνιστής, τράβα – τράβα, με τις προσθήκες τις
σαχλές και τα καραγκιοζιλίκια, το ‘χει πάει το εργάκι, μαζί με την καθυστέρηση
στην έναρξη και με το διάλειμμα, στις τρεις ώρες παρά τέταρτο… – ούτε η
«Ορέστεια» να ‘ταν.

Δεν το πίστευαν ούτε τα μάτια μου ούτε τ’ αυτιά μου. Αυτό το
συμπυκνωμένο «μάθημα» χαφιεδισμού που πρόσφερε αφιλοκερδώς η καλή μου η
Ελληνική Αστυνομία υπό τον… αστερισμό της Τρομοκρατίας. Και όμως…

Πώς θα ρουφιανέψετε την απέναντι, τη «βρωμιάρα», που πρώτη φορά
αποφάσισε να κάνει γενική καθαριότητα, και «μην εξαφανίζει τίποτα
πειστήρια»…

Κι αν είστε πίτσα – μπόι, πού θα την πάτε την πίτσα – γίγας, «μην κι
είναι καμιά γιάφκα»… Να την παραγγέλνεις την πίτσα και να σου κόβεται η
όρεξη με το μαχαίρι, απ’ το φόβο μπας και σου την προσκομίσουν οι
Αντιτρομοκρατικοί με τις κουκούλες.

Παιδαγωγικώτατον το «μάθημα». Άντε, να το βάλουν και στα σχολεία, στη
διδακτέα ύλη.

Και διαβάζω, ούτε που την περίμεναν στην ΕΛ.ΑΣ. την τόση ανταπόκριση.
Αδύνατον, σου λέει, να πιάσεις γραμμή, στο 170.

Μπράβο! Μπράβο!

Τον έχουμε το ρουφιάνο μέσα μας, τελικά, οι Έλληνες. Βάρδα μην και
ξυπνήσει. Επί δικαίους και αδίκους…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Στο ΚΘΒΕ και στα πάτρια εδάφη επιστρέφει το χειμώνα η Φιλαρέτη Κομνηνού
(φωτογραφία), έπειτα από επτάμισι χρόνια απουσίας – «Ο Ορφέας στον Άδη» του
Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, ήταν η τελευταία παράστασή της
εκεί, τη «σεζόν» 1994-95.

Για να ερμηνεύσει την Αλίκη στο σκληρό «Χορό του θανάτου», το
αριστούργημα του Στρίντμπεργκ, που θ’ ανεβάσει εκεί ο Ανδρέας Βουτσινάς – με
Βουτσινά έφυγε, με Βουτσινά επιστρέφει -, στη διασκευή της Μαργκερίτ Ντιράς.

Να σημειωθεί ότι η καλή ηθοποιός, κατά σύμπτωση, έχει επιδοθεί τα τρία
τελευταία χρόνια σ’ ένα… προσωπικό φεστιβάλ Στρίντμπεργκ: ο επώνυμος ρόλος
στο «Δεσποινίς Τζούλια» σε σκηνοθεσία Ιωσήφ Βαρδάκη, μαζί με τον Θανάση
Ευθυμιάδη, πρώτα, πέρσι η Λάουρα στον «Πατέρα», πλάι στον Γιώργο Κιμούλη σε
σκηνοθεσία του – παράσταση που δε θα επαναληφθεί όπως ο θιασάρχης σχεδίαζε –
και τώρα η Αλίκη.

Και όλοι αύριο στην Επίδαυρο! Για τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» του
«Θεάτρου Τέχνης» και των ανθρώπων του. Και για τον Γιώργο Λαζάνη. Που ΔΕ θα
παίξει. Αλλά που εμείς, πρώτα για ‘κείνον, θα είμαστε εκεί.