Μήπως κάποιος φώναξε «διάδρομος»;

Και η Μύκονος να… μετακομίσει απέναντι, οι φανατικοί του «Αστέρα» δεν τον αποχωρίζονται ποτέ. Μένουν εκεί, με αφοσίωση οπαδού. Γιατί αυτή η πλαζ έχει κερκίδα…

Χιλιόμετρα ακτές δεν φτάνουν. Τόνοι ξανθιάς, καστανής ή του ηφαιστείου
άμμου δεν αρκούν, για να ορίσεις το παραλιακό κατεστημένο της δεξιάς πλευράς
στον Λαιμό με κατεύθυνση το χλιδάτο ξενοδοχείο. Ο «Αστέρας» είναι ιδέα. Στο
μυαλό τουλάχιστον των φανατικών (του). Που δεν αποχωρίζονται την ακτή και η
Μύκονος να μετακομίσει απέναντι και να τους γνέφει η παραλία της Ελιάς για να
τους δελεάσει. Εκείνοι εκεί, με αφοσίωση οπαδού. Επί το ποδοσφαιρικότερον
δηλαδή, η πλαζ έχει κερκίδα. Όπως Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και λοιπά δοξασμένα
σωματεία.

Έχει η παραλία κερκίδα; Με αφαιρετική α λα Καλατράβα φαντασία και
κερκίδα έχει και δύο καινούργιες εξέδρες στ’ ανοιχτά, για να μπορεί ο
κολυμβητής να ξαποστάσει και να διακριθεί στα βλέμματα συναδέλφων λουομένων.

Αθλητικοί τύποι, να υποθέσω; Α, ναι, και σε όλα τα σπορ. Από το απλό,
χαριτωμένο τζόκινγκ άμμου μέχρι το οργανωμένο και υψηλών προδιαγραφών βόλεϊ
(στο φιλέ. Μάλιστα, χάριν της υγρασίας της άμμου προπονείται και η ομάδα
μπιτς-βόλεϊ μερικές φορές). Να μη μετρήσω το σκι και τα άλλα θαλασσινά. Αν,
ωστόσο, η παραλία είχε ένα σπορ μόνο, αυτό θα ήταν η ρακέτα. Σαν να φυτρώνουν
ρακέτες στην αμμουδιά, σαν πριν πέσει ο ήλιος να έχουν χρέος οι παίκτες να
αποδείξουν τις αντοχές τους, το ρεβέρ, και ότι δεν τους πήραν τα χρόνια (τη
ρακέτα, τουλάχιστον, από το χέρι). Αλλά εκτός απ’ αυτούς, υπάρχουν και οι
άλλοι…

Οι άλλοι; Οι αθλητικοί χαρακτήρες της καρέκλας – γιατί και ο αθλητισμός
ιδέα είναι – που νιώθουν πως σε ένα τέτοιο ηλιόλουστο περιβάλλον εκφράζουν τις
ανησυχίες τους, πως η κουλτούρα της πλαζ απελευθερώνει τη συσσωρευμένη
ενέργεια και τους κάνει καλύτερους ανθρώπους. Και έτσι, πλάι στο κύμα ξεκινούν
την προπόνηση για τον μαραθώνιο των ατέλειωτων συζητήσεων με την άνεση που
τους προσθέτει το άνετο ένδυμα του μαγιό και η οπτική γωνία της απέναντι
ομπρέλας. Οι ομπρέλες μάς φέρνουν πιο κοντά.

Μέχρι να χτυπήσει το κινητό. Όπου και να φυσάει το αεράκι, προς το
ξενοδοχείο απέναντι, προς τις καμπίνες πίσω ή προς τα μέσα, στα ανοιχτά το
κουδούνισμα του κινητού δεν το παίρνει. Το ακούν όλοι – μα όλοι – εκτός από τα
αυτιά του ιδιοκτήτη του. Ένα από τα μυστήρια της παραλίας. Από την κινητή
τεχνολογία έως την αρχαιότητα…

Στο όνομα του Απόλλωνα. Του ναού του Απόλλωνος Ζωστήρος για την
ακρίβεια, που όσοι επιθυμούν να δώσουν στην επίσκεψή τους και έναν
εκπαιδευτικό χαρακτήρα (και να μην αναλωθούν στο ερώτημα: φραπέ ή φρέντο)
μπορούν να το κάνουν. Το πολιτιστικό μπάνιο είναι προσφορά της παραλίας. Η
βουτιά, άλλωστε, έχει σημασία κάθε φορά.

Και η γωνία. «Το σημείο που διάλεξαν για να γίνει η πλαζ έχει μεγάλη
σημασία», – λέει ο «καπετάνιος» της Θανάσης Μήτρου, που από την ανατολή έως τη
δύση του ήλιου καταπιάνεται με τα της παραλίας, από την άκρη στο κύμα μέχρι
την άκρη της εισόδου με τη νέα χειροποίητη οροφή. «Δεν θα το πιστέψετε – λέει
ο άνθρωπος που γνωρίζει τα μυστικά της παραλίας πιο καλά απ’ όλους – φεύγω το
βράδυ που κλείνει η ακτή και δεν νιώθω την παραμικρή κούραση». 27 χρόνια στη
δουλειά, τα έξι τελευταία στα νερά του «Αστέρα». Η πλαζ – λέει – φτιάχτηκε για
500 άτομα και από παλιά την προτιμούσαν γνωστά μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας.
Σήμερα, με σενιαρισμένη, πέτρινη είσοδο, 300 ομπρέλες και 2.500 καρέκλες,
βολεύει άνετα 1.500 καθιστούς (και πολλούς παραπάνω, τα Σαββατοκύριακα που
μπαίνεις με δική σου ευθύνη, καθώς γνωρίζεις ότι σκιά δεν περισσεύει ούτε για
τη σαγιονάρα σου. Ας είναι καλά οι λεύκες…).

Άλλωστε, όλοι οι καλοί χωράνε. Πολυάσχολοι επιχειρηματίες για ένα
μπάνιο εξπρές, δικηγόροι που ετοιμάζουν την υπεράσπιση, γιατροί για να είναι
σε φόρμα, μοντέλα της πρωινής ζώνης, γυμναστές, αστέρια της πίστας, μετρ των
κλαμπ της παραλιακής, χρηματιστές και μάνατζερ, πολίστες, νέα αποκτήματα και
παλαίμαχοι των καλαθιών, διαφημιστές με προχωρημένες απόψεις και στυλ, λάτρεις
του χάι-εντ, πρωταθλητές στο τάβλι (πίσω αριστερά, αν βγαίνεις από το νερό)…
Και αν εμφανιστούν και τσούχτρες (σπάνια, αλλά διά παν ενδεχόμενο) η κ. Τζένη
είναι εκεί, σε πλήρως εξοπλισμένο (αχρείαστο να ‘ναι ) ιατρείο. Ωπ, ωπ,
διάδρομος!

«Διάδρομος»; Το συνθηματικό για να στραφούν τα κεφάλια προς καλλίγραμμη
ύπαρξη που διασχίζει την πλαζ. Αν ακούσετε «διάδρομος» την ώρα που περνάτε
εσείς, σημαίνει πως δεν πήγαν χαμένα τα λεφτά στο γυμναστήριο. Εκτός κι αν
έχει πολλή κίνηση γύρω σας εκείνη την ώρα.

Και βρέξει-χιονίσει. Ναι, γιατί στον «Αστέρα» κάνει πάντα καλό καιρό.
Γλυκαίνει και με το κρύο (εκτός κι αν ζεσταίνεσαι με τις ρακέτες), ξορκίζει
τον χειμώνα και μεταμορφώνει καθημερινούς ανθρώπους σε χειμερινούς κολυμβητές
και παραλιακούς τύπους all weather. Μυστήριο κι αυτό, ένα από τα πολλά της παραλίας.

INFO

Astir Beach. Στον Λαιμό της Βουλιαγμένης. Καθημερινά 8 π.μ.- 8.30 μ.μ. Είσοδος
8 ευρώ και 10 τα Σαββατοκύριακα.