Σταρ του λεπτού και του παντοτινού

Ανάμεσα στα απολαυστικά, τρελά, ασυνάρτητα και άκρως γαργαλιστικά του Τσακαλία, στριμώχτηκαν και οι πρωτιές του Κώστα Κεντέρη

Έγινε φίρμα ως θείος των αδελφών Ξηρού. Αλλά όπως φαίνεται όχι μόνον γι’ αυτό.
Είναι τηλεοπτικός, γιατί λέει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι. Ο Τσακαλίας, πρώην
αρχιμανδρίτης και ερημίτης της Ικαρίας, στο τελευταίο θεαματικό του
γύρω-γύρω-όλοι των καναλιών και τι δεν είπε απολαυστικό, τρελό, ασυνάρτητο και
άκρως γαργαλιστικό.

Και τα μικρόφωνα από κοντά μη χάσουν μουρλαμάρες. Πλήρωσε η Εκκλησία της
Ελλάδος ή μάλλον ο ίδιος ο πατήρ Ξηρός τον κατηγόρησε ως όργανο του
Αρχιεπισκόπου, ότι αυτός παρέσυρε τα παιδιά του να γίνουν τρομοκράτες, αλλά
εκείνα ήταν Μου-Λούδες και αυτό το φρούτο δεν φύεται στην Ικαρία και είχαν
άλλωστε ιδεολογικές διαφορές, ο ίδιος είναι εναντίον της τρομοκρατίας, αλλά ο
πατήρ Ξηρός ήταν βάρβαρος πατέρας και έδερνε τα παιδιά με τη βίτσα για να
κάνουν μετάνοιες, πώς να μην πάρουν τον κακό τον δρόμο, από αντίδραση.

Όλα τα εξήγησε ο Τσακαλίας για να μην έχουμε καμία απορία τι ήταν αυτό
που οδήγησε τα παπαδοπαίδια στην τρομοκρατία. Και επειδή δεν λείπει ο Μάρτης
από τη Σαρακοστή, παρών και ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος την ώρα της προσαγωγής
του θείου των Ξηρών, γιατί συνέπεσε – τι σύμπτωση – να του παίρνει εκείνη την
ώρα συνέντευξη.

Έτσι είδαμε τον Τσακαλία να πίνει νερό από τη βρύση του χωριού, να συμμαζεύει
τα μαλλιά του με μια αυθόρμητη κίνηση, είδαμε να τον παρακολουθεί ο φακός την
ώρα που κατέβαινε τα σκαλιά, όπως ακριβώς όλους τους σταρ.

Και ήταν πρόθυμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, αν και ήταν πολύ
κουραστικό όλη την ημέρα να τον κυνηγούν τα κανάλια, μας είπε. Τι τον ρώτησαν
στην Αντιτρομοκρατική; Το αυτονόητο. Αν γνωρίζει τα αδέλφια Ξηρού. Μα είστε
θείος τους, βεβαίως και τα γνωρίζετε. Τη βλακεία δεν την σχολιάζω, είπε ο
Τσακαλίας με το μακρύ άσπρο μαλλί και τα ινδιάνικα χαρακτηριστικά. Εγώ είμαι
καθαρός και δεν φοβάμαι. Και δώσ’ του οι ερωτήσεις και ο καβγάς με τον παπα-
Τσάκαλο.

Ο δεύτερος τον βρίζει γιατί λέει πως είναι άθεος. Ανταλλάσσουν
απίθανους χαρακτηρισμούς, ο ένας για να προστατεύσει την Εκκλησία, ο άλλος
εναντίον. Συμφώνησαν όμως και οι δύο ότι ο παπα-Τριαντάφυλλος φταίει, επειδή
έδερνε τα παιδιά του και έκλεισαν φιλιωμένοι τα τηλέφωνα.

Αυτά τα επεισόδια της εγχώριας τρομοκρατίας και της μιντιακής της κάλυψης
είναι προφανές ότι διεκδικούν παγκόσμια πρωτοτυπία.

Εκεί ανάμεσα σε αυτά, στριμώχτηκαν και οι πρωτιές του Κώστα Κεντέρη. Είχε
τιμητικώς την πρώτη θέση των δελτίων προχθές. Λίγο πριν αρχίσει πάλι το
τρομοθέαμα. «Εγώ έκανα τη δουλειά μου, έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω», τον
ακούσαμε να λέει με φωνή που είχε τον τόνο της ήρεμης αυτοπεποίθησης, όπως
άλλωστε όλων εκείνων που κάνουν τη δουλειά τους. Όλων εκείνων που ξέρουν
ακριβώς ποια είναι η δουλειά τους.

Όμορφες οι στιγμές της νίκης, που τις ζουν άνθρωποι της προσπάθειας,
στιγμές δόξας και έντασης, η οποία δεν σκηνοθετείται από τηλεπαράθυρα, δεν
προκαλείται από κραυγές διαφόρων τηλεπαραθυρωμένων, που έχουν αφήσει τη
δουλειά τους για να κάνουν μιαν άλλη, τη δουλειά του τηλεθεάματος.

Ο Κεντέρης ξέρει τα στάδια, γνωρίζει καλά τους διαδρόμους, εσωτερικό,
εξωτερικό, γνωρίζει το μέτρο που θα τον οδηγήσει στη νίκη. Και μια αθλητική
νίκη δεν είναι μόνο το Χρυσό, δεν είναι η εθνική υπερηφάνεια του
δευτερολέπτου, δεν είναι η κλεμμένη αυτοπεποίθηση, ότι να ένας δικός μας είναι σπουδαίος.

Είναι πολύ περισσότερα, είναι η συναίσθηση του πόσο αξίζει η προσπάθεια.
Κάποτε γι’ αυτό λατρεύονταν οι αθλητές. Σαν σύμβολα της προσπάθειας όλων.

Στις μέρες μας προσπαθούν εκείνοι για όλους τους υπόλοιπους. Για μια στιγμή
τους το αναγνωρίζουμε, αλλά μόνον αν ανέβουν στο βάθρο. Για να συγκλονιστούμε.
Σκέτη την προσπάθεια δεν την τιμούμε. Τι θέαμα έχει να μας προσφέρει!