Κλασικό μπαλέτο…

Έγραφα χτες περί κολιών και κολιών απ’ το ίδιο βαρέλι του κλασικού μπαλέτου.
Με αφορμή τις παραστάσεις του Μπολσόι στην Αθήνα και τα Ε-mail δύο αναγνωστών,
ενοχλημένων από το χιουμοριστικό ύφος της «κάλυψης» που έκανα για την «Ωραία
κοιμωμένη» της Λυρικής, στο Ηρώδειο. Να γίνω σαφέστερος. Ούτε στο Μπαλέτο της
Λυρικής μπορεί κανείς να απαγορεύσει να διακονεί το κλασικό μπαλέτο ούτε στο
ελληνικό κοινό να γεμίζει το Ηρώδειο, να του αρέσει αυτό που βλέπει και να
χειροκροτεί. Σαφώς στο συγκρότημα της Λυρικής γίνεται δουλειά. Σαφώς διαθέτει
μερικούς χορευτές και, κυρίως, μερικές χορεύτριες που βαθύτατα εκτιμώ και
θαυμάζω, όπως η Αλίνα Στεργιανού που χόρεψε την Αουρόρα – το έγραψα και
φανταζόμουν ότι το πρόσεξαν όσοι γνωρίζουν ανάγνωση… Σαφώς και πρέπει να
δοκιμάζεται και στα μεγάλα αυτά μπαλέτα, εφόσον οι υπεύθυνοί του επέλεξαν το
δρόμο του κλασικού και όχι του σύγχρονου χορού, στον οποίο προσωπικά πιστεύω
ότι θα είχε περισσότερες δυνατότητες να προχωρήσει και να «ανοιχτεί» πέρα από
το περιορισμένων απαιτήσεων – Και είναι λογικό. Τι παιδεία περί χορού έχουμε;
– ελληνικό κοινό και το ομογενειακό κοινό του εξωτερικού που μπήγει τα κλάματα
στο άκουσμα και μόνον του συρτακιού του «Ζορμπά». Και σέβομαι αυτό που αρέσει
στο κοινό. Και αντιπαθώ αυτούς που το σνομπάρουν.

…και κλασικό «ξεπέταγμα»

Απλώς ας αναγνωριστεί και σε μένα το δικαίωμα να βλέπω τα πράγματα με τη δική
μου ματιά. Και η δική μου ματιά για το κλασικό μπαλέτο, όταν δεν το βλέπω από
το Μπολσόι ή απ’ αυτά τα δυο-τρία συγκροτήματα που είναι ικανά να το κάνουν
τέλεια ή από δυο-τρεις πολύ μεγάλους χορευτές, μόνο χιουμοριστική μπορεί πια
να είναι. Γιατί διαφορετικά δεν θα ήταν αληθινή. Αλλά συμβατική – «άντε να
γράψουμε πεντακόσιες λέξεις, να γεμίσει η σελίδα», και «άντε να το ξεπετάξουμε
το θέμα», και άντε να αντιγράψω το δελτίο Τύπου, και «ενθουσίασε», και
«καταχειροκροτήθηκε», και «όλοι έξοχοι», και να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι,
και να γεμίσει ο θίασος το ντοσιέ του με «επαινετικά δημοσιεύματα», και ζήσανε
όλοι καλά κι εμείς καλύτερα…