Ο «Νονός» πήρε την κιθάρα του!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Τι ακούει ο Ντον Κορλεόνε σε γάμους και άλλες τελετές της… Οικογένειας; |
Ήταν θέμα τιμής για τη Μαφία να έχει τη μουσική της. Ήταν θέμα γοήτρου για
τους «ντίλερ» στο Μεξικό να τραγουδιούνται τα κατορθώματά τους. Αιματοβαμμένες
ταραντέλες και μεξικάνικες μπαλάντες μπήκαν σε μουσικό «κόλπο».
Η μουσική παραγωγή τόσο στις τελευταίες κυκλοφορίες όσο και μέσα από το σαφάρι
των αρχείων προσφέρει άφθονο υλικό σε «επαναστατικά» αυτιά και ακροατές που
δεν ικανοποιούνται με τις προτάσεις του MTV για τη μουσική τους κατάρτιση. Τα
«καλά παιδιά» της Καλαβρίας εργάζονται γι’ αυτό.
Καλός μουσικός, ο Μίμο Σικλάρι περνάει ώρες κλεισμένος στο στούντιό του στο
Σάντο Σπίριτο στη Νότια Ιταλία και ηχογραφεί αιματοβαμμένες ταραντέλες,
τραγούδια που μιλάνε για την ιστορία της Μαφίας, για όρκους και προδοσίες, για
ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, για «Οικογένειες» και εχθρούς. Ένας Σκορσέζε της
μουσικής δηλαδή ο Σικλάρι σκηνοθετεί τις δικές του μαφιόζικες υποθέσεις. Τις
ταραντέλες του τις συλλέγει από γιορτές και τελετές για να καλωσορίσει η
Φαμίλια κάποιοι νέο μέλος της – και είναι λόγοι αυτοί να το γιορτάζουν. Με τη
μία «επίσκεψη» και την άλλη ο Σικλάρι ετοίμασε και το δεύτερο CD της σειράς
«Canto Di Malavita (Τραγούδια της εγκληματικής ζωής) Omerta, Onuri e Sangu –
La Musica Della Mafia» (κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τη Virgin – παρουσίαση από
τα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 6/7) ενώ συναυλίες ετοιμάζονται στα φολκ προφανώς φεστιβάλ.
Αν και το «Cαnto Di Malavita» κυκλοφορεί σχεδόν παντού στην Ευρώπη, στην
Ιταλία οι δισκογραφικές εταιρείες δεν έδειξαν και τη μεγαλύτερη προθυμία, από
φόβο για αντιδράσεις. Στην προγραμματισμένη για τον επόμενο μήνα κυκλοφορία
του στην Αμερική εκδηλώθηκαν ήδη αντιρρήσεις από οργανώσεις Ιταλοαμερικάνων.
Κάποιοι λένε κιόλας πως ότι η ανεξάρτητη «ετικέτα» Play It Again Sam που
κυκλοφόρησε τη μουσική θα διοχετεύσει τα έσοδα από τις πωλήσεις κατευθείαν στη
Μαφία. Όλα τα εδάφη είναι πρόσφορα για σενάρια. «Οι μουσικοί – απαντάει ο
Σικλάρι – δεν είναι μέλη της Μαφίας κι εγώ πληρώνω τους μουσικούς. Αν αυτοί
στο τέλος της ημέρας δώσουν κάποια χρήματα στη Μαφία, εγώ δεν το ξέρω».
Ο Σικλάρι, 51 χρόνων σήμερα, έχει αφιερώσει τη ζωή του στο να αναζητάει τη
μουσική παράδοση της Καλαβρίας και αν τα βήματά του τον οδηγούν στη σκηνή του
εγκλήματος, είναι μια άλλη ιστορία. Από τα εφηβικά του χρόνια άρχισε να
αναζητάει παλιά τραγούδια που είχαν διασωθεί από στόμα σε στόμα. Συχνά ο ίδιος
αφηγείται ιστορίες όπου δεν του επέτρεπαν να ηχογραφήσει τα τραγούδια ή να
σημειώσει κάπου τους στίχους του, γιατί αναφέρονταν μέσα ονόματα ανθρώπων της
Μαφίας. Έτσι έπρεπε να τα θυμάται και μετά να τα συναρμολογεί. Όλα αυτά από
ένα πάθος που είχε για τέτοιες ιστορίες, ένα πάθος που φούντωσε από τις
πωλήσεις των άλμπουμ που ετοίμαζε πριν ακόμη ασχοληθεί με αυτό επαγγελματικά.
Οι συναυλίες των Ιταλών στο μεταξύ άρχισαν να συγκεντρώνουν τα πιο θετικά
σχόλια. Μπορεί ανάμεσα στις πρώτες σειρές της αίθουσας να χειροκροτούσαν
κάποιοι Κορλεόνε, αλλά οι μουσικοί του Σικλάρι στις πρώτες τους εμφανίσεις
εκτός Ιταλίας πραγματικά θριάμβευσαν. «Γιατί η Μαφία έχει όλους τους καλούς
ρυθμούς;», έγραφαν οι «Τάιμς» του Λονδίνου και οι ευρωπαϊκές καλλιτεχνικές
σελίδες σχολίαζαν: «Ευθύβολοι σαν γροθιά, ψυχροί σαν στιλέτο και δεν συγχωρούν
σαν σφαίρα». Μια νέα καριέρα περιμένει τη Μαφία… που θα αρχίζει από το
«ντο». Θέμα τιμής κι αυτό.
Και «ναρκοκορίδος» από Μεξικάνους γκάνγκστερ
 |
|
Η ορχήστρα στην… τρίχα. Δύο από τους Los Tigres Del Norte έτοιμοι να |
Μια άλλη επίσης ιστορία φολκ μουσικής με πιστόλια εξελίσσεται στο Μεξικό και
κάνει τις πωλήσεις της μεξικάνικης γκάνγκστερ-φολκ να πετάνε στα ύψη. Για τους
Μεξικάνους του Λος Άντζελες, λέει ο Λουπίλο Ριβέρα, τα «ναρκοκορίδος» (που
τραγουδούσαν τις ζωές των παρανόμων, εμπόρων ναρκωτικών κ.ά.) έκαναν ανάλογη
αίσθηση με το ραπ. Ο Ελάια Γουόλντ, συγγραφέας του βιβλίου «Ένα ταξίδι στη
μουσική των ναρκωτικών, των όπλων και των τρομοκρατών», ακολουθεί τα ίχνη τους
και παρουσιάζει τα ευρήματά του στο βρετανικό μουσικό περιοδικό «Q» για τους
φίλους της λατινοαμερικάνικης μουσικής στην Ευρώπη.
«Οι ρίζες των ναρκοκορίδος – λέει – φτάνουν στη δεκαετία του 1920 και στην
Ποτοαπαγόρευση. Η λαθραία διακίνηση αλκοόλ στάθηκε έμπνευση για αρκετές
μπαλάντες, και έτσι ήταν απόλυτα φυσικό οι έμποροι ναρκωτικών να κληρονομήσουν
έναν ανάλογο ρόλο». Ο Στίβεν Σόντεμπεργκ στο «Τράφικ» ήταν μέσα στο θέμα, όσο
ο πρωταγωνιστής του, Μπενίσιο ντελ Τόρο, κρατούσε μακριά τους κακούς.
 |
|
Το παιδί-θαύμα των «ναρκοκορίδος», η Λολίτα Καπίγια, με το δάχτυλο στη σκανδάλη |
Οι Los Tigres Del Norte, από τους πρωτοπόρους του είδους, τραγουδούσαν «Δεν
διέσχισα εγώ τα σύνορα, τα σύνορα διέσχισαν εμένα» με ένα στυλ κάπου ανάμεσα
στην κάντρι και στο ροκ εν ρολ. Αλλά τα πράγματα άλλαξαν όταν πήρε κιθάρα (και
πιστόλι) ένας τροβαδούρος ονόματι Τσαλίνο Σάντσες. Μια νύχτα του 1992
(αφηγείται ο Ελάια Γουόλντ) ο Σάντσες τραγουδούσε κάπου έξω από το Παλμ
Σπρινγκς, όταν ένας άγνωστος τον πλησίασε για να του ζητήσει ένα τραγούδι. Ο
άγνωστος ανέβηκε στη σκηνή και τον πυροβόλησε. Ο Σάντσες, τότε, τραυματισμένος
τράβηξε όπλο και αυτός – η συναυλία τέλειωσε με ένα νεκρό και εφτά τραυματίες.
Την επόμενη μέρα ο Τσαλίνο Σάντσες ήταν σούπερσταρ. Και το μεξικάνικο στυλ του
δρόμου, η νέα μόδα. Ο ίδιος βέβαια δεν απόλαυσε την επιτυχία του, τον βρήκαν
σε έναν λάκκο με δύο σφαίρες στο κεφάλι, γεγονός που έκανε την… καριέρα του
να αποκτήσει μυθικές διαστάσεις.
Στο μύθο δεν βοήθησε το ραδιόφωνο, αλλά η φήμη των τροβαδούρων που
κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα. Στην περίπτωση του Λουπίλο Ριβέρα βοήθησε και
το νέο στυλ που παρέπεμπε αμέσως στα κουστούμια της Μαφίας και έσπαγε την
παράδοση της μεξικάνικης υπερβολής – ο άνθρωπος προσανατολίστηκε για διεθνή
καριέρα τώρα που τα «κορίδος» ταξιδεύουν πρώτη θέση στις ψαγμένες αγορές
μουσικής.
Google news
