Και ο Θεός έπλασε το… αγγούρι

Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Ο κατάλληλος υπότιτλος για το
δροσερό αγγούρι της εβδομάδας, με τον πονηρό τίτλο «The sweetest thing»,
δηλαδή «Γλυκός πειρασμός» και με σκηνοθέτη έναν οπωροκηπουρό με το όνομα
Ρότζερ Καμπλ. Όπου η Κάμερον Ντίαζ μετά δύο άλλων φιλενάδων της τσιρίζουν,
κραυγάζουν και κοπανιούνται κλίνοντας επί μιάμιση ώρα τη θεϊκή λέξη «The
penis». Στο πρώτο πεντάλεπτο χαμογελάς, στο δεύτερο πέφτεις κάτω και στο τρίτο
τσιμπιέσαι. Καλά, τώρα πού βρίσκομαι; Σε Γυμνάσιο Θηλέων, στερημένων κορασίδων
της Αγίας Θεσπρωτίας του 1960; Διότι έτσι και παρ’ ελπίδα διαθέτεις την
κορμάρα μιας Κάμερον Ντίαζ, το τελευταίο πράγμα που θα σου λείψει είναι αυτό
το εργαλείο. Πράγμα που σημαίνει πως η περίπτωση Ντίαζ και η ανηλεής αχόρταγη
επανάληψη της ιδίας λέξεως «penis» αποτελούν το δόλωμα προς αλίευση στερημένων
θεατών. Χτυπάμε το σαμάρι για να βαρέσουμε το γαϊδούρι.

Εύγε στο κορίτσι! Η Κάμερον Ντίαζ με τα αγόρια της, στην κομεντί «Γλυκός πειρασμός»

Τρία κορίτσια, που περιφέρονται από κλαμπ σε κλαμπ και ολημερίς και ολονυχτίς
λιγουρεύονται το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου, πέφτουν πάνω σε ευσταλή
νεανία με πολλά… σωματικά χαρίσματα. Η αρχηγός της παρέας – η Ντίαζ, ντε! –
λιποθυμάει, αλλά κάνει το μοιραίο λάθος και τον χάνει. Πού είναι ο τύπος, πού
είναι το αγόρι, πού είναι το εργαλείο, πού είναι the penis; Α – λέει η Ντίαζ –
το βρήκα! Θα πάει στον γάμο κάποιου ξαδέλφου του. Οπότε και οι τρεις κινάν’
και πάν’ με προορισμό το σεξουαλικό… Βιετνάμ. Και πάνε και το βρίσκουν και
έζησαν εκείνες καλά κι εμείς χειρότερα.

Διότι, εξ όσων γνωρίζω, είναι ανθρωπίνως αδύνατον να ροκανίσεις – με
στοιχειώδη κινηματογραφική ευπρέπεια – τον χρόνο των 90 λεπτών ανακράζοντας
απλώς τη φράση «είναι μεγάλο, είναι σκληρό, είναι χοντρό». Μωρέ, αν είναι, να
το δούμε κι εμείς για να βεβαιωθούμε. Πορνό ναι, κομεντί όχι. Αλλά, ως
γνωστόν, το πορνό θεωρείται ο χειρότερος εχθρός αιθουσών επιπέδου multiplex.
Οπότε, σου λένε οι πονηροί παραγωγοί: Μισθώνουμε μια Ντίαζ, την βάζουμε να
ξεσαλώνει λεκτικώς και τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στην καλπάζουσα φαντασία
κορασίδων και αγοριών της πρώτης και της δεύτερης τάξης του Λυκείου. Αμ, πώς!

Ο Γολγοθάς ενός αθώου

Με τον Πρέκα; Όχι! Με τη Μάρθα Βούρτση; Καθόλου. Ε, τότε; Με την Άσλεϊ Τζαντ,
τον Τζιμ Καβίζελ και τον Μόργκαν Φρίμαν στη δικαστική, στρατιωτική φωσκολειάδα
του Καρλ Φράνκλιν «High crimes» (υψηλά εγκλήματα).

«Υψηλά εγκλήματα» Άσλεϊ Τζαντ και Τζιμ Καβίζελ ήρωες δικαστικού δράματος επιπέδου Νίκου Φώσκολου

Το εν λόγω… αγγούρι είναι εθνικοπατριωτικό και παραλίγο να εισβάλει και να
διακορεύσει την τιμή ενός ανθρώπου. Ο Τζιμ Καβίζελ – που λέτε – συλλαμβάνεται
από ΕΣΑτζήδες των Ειδικών Δυνάμεων και φυλακίζεται με την κατηγορία της
λιποταξίας και της δολοφονίας. Ο τύπος όταν ήταν φαντάρος και όταν οι
Αμερικανοί είχαν εισβάλει στο Ελ Σαλβαδόρ για να σώσουν τη χώρα από τις
λαίμαργες σιαγόνες του κομμουνιστικού εωσφόρου, είχε – λέει – καθαρίσει πάνω
σε μια έκρηξη ψυχοπαθολογικής παρορμήσεως καμιά δεκαριά γυναίκες, γέρους και
παιδιά. Όχι, απαντάει εκείνος. Πρόκειται για σκευωρία που σκάρωσε εις βάρος
μου κάποιος ταξίαρχος, ο οποίος σήμερα υπηρετεί στο Πεντάγωνο. Η Άσλεϊ Τζαντ,
γυναίκα του Καβίζελ, τον πιστεύει, παρατάει το μεγαλοδικηγορικό της γραφείο,
προσλαμβάνει τον Μόργκαν Φρίμαν (ένα αστέρι της στρατιωτικής δικαιοσύνης) και
όλοι μαζί στρώνονται στη δουλειά. Είναι ή δεν είναι δολοφόνος; Κι αν δεν
είναι, τότε ποιος είναι;

Σκασίλα μου μεγάλη. Έπειτα από μισή ώρα μονότονης επανάληψης των ίδιων
προβλέψιμων σκηνών, αισθάνεσαι να σε καταλαμβάνουν ρίγη ποταμιαίας πλήξεως. Το
ίδιο έργο, την ίδια δομή, τις ίδιες αντιδράσεις και τις ίδιες σκηνές τις
έχουμε δει εκατοντάδες φορές σε απείρως καλύτερη εκτέλεση. Θα συνιστούσα
μάλιστα στους περίεργους να δουν το πρώτο ημίωρο, ύστερα να τρέξουν στο
κοντινότερο σουβλατζήδικο και δέκα λεπτά πριν από το φινάλε να σπεύσουν για να
δουν τον δολοφόνο με γεμάτο στομάχι!

Θρήνος για τον βασιλιά

Το τελευταίο πράγμα που περίμενα ήταν να δω τον Ερίκ Ρομέρ να χύνει ποταμούς
δακρύων για τον αποκεφαλισμό του Λουδοβίκου του 16ου. Όταν οι καλλιτέχνες,
επιπέδου Ερίκ Ρομέρ, εγκαταλείπουν την ψυχραιμία τους, την ειρωνεία τους και
την παρατηρητικότητά τους και καταπιάνονται ευθέως με την πολιτική, τότε
κινδυνεύουν να μεταμορφωθούν σε εντολοδόχους του μοναρχισμού, του σοσιαλισμού
και οποιουδήποτε άλλου «-ισμού». «Η Αγγλίδα και ο Δούκας» (L’ Anglaise et le
Duc) είναι μια ωδή για τη βίαιη πτώση της γαλλικής μοναρχίας και μια ροχάλα
στον τάφο της Γαλλικής Επανάστασης. Έτσι ακριβώς, άνευ υπερβολών και υπόγειων
διαβολών. Επί δύο ώρες μια Σκωτσέζα αριστοκράτισσα με το όνομα Γκρέις
Τζορτζίνα Έλιοτ κλαίει και οδύρεται για τους αποκεφαλισμούς όλων των μελών και
των αυλικών της βασιλικής οικογένειας που είχαν μετατρέψει τη χώρα σ’ ένα
απέραντο στρατόπεδο σκλάβων.

Η ιστορία είναι περίπου αληθινή και αφορά στη σχέση της Σκωτσέζας με τον δούκα
της Ορλεάνης, εξάδελφο του Λουδοβίκου, οπαδού της Επανάστασης που, αν και
ψήφισε υπέρ της θανατικής καταδίκης του βασιλιά, στο τέλος αποκεφαλίστηκε και
ο ίδιος ως ένοχος εσχάτης προδοσίας. Η σκηνοθεσία, αφυδατωμένη εντελώς από το
χάρισμα του Ρομέρ να παρατηρεί εξ αποστάσεως και να σαρκάζει τους ήρωές του,
ταυτίζεται με τα δάκρυα της Αγγλίδας και εξαντλείται σε ατέλειωτους διαλόγους
και συναντήσεις ανάμεσα σ’ αυτήν και τον δούκα. Μοναδική πρωτοτυπία η
αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας, του βίντεο και της γκραβούρας. Σχήμα
τάχαμου πρωτοποριακό, με περιεχόμενο αντιδραστικό. Οι γεροντικές ασθένειες του
γαλλικού φορμαλισμού. Κρίμα την ιστορία του.