Τετ α τετ με τους τρομοκράτες

Ήλθαν πρόσωπο με πρόσωπο για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1977, στου Ρέντη.

Από την ανταλλαγή των πυροβολισμών τραυματίστηκαν σοβαρά δύο αστυνομικοί, ενώ

ο φερόμενος ως μέλος του ΕΛΑ, Χρήστος Κασσίμης, άφησε την τελευταία του πνοή

στο νοσοκομείο.

Από τότε μέχρι σήμερα οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. έχουν βρεθεί άλλες 6 φορές τετ α

τετ με μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων. Σε καμία από τις αναπάντεχες

«συναντήσεις» τους οι αστυνομικοί δεν κατάφεραν να φορέσουν τις χειροπέδες

στους τρομοκράτες. Σεπόλια, Βύρωνας, Λουίζης Ριανκούρ – Κασσίμης, Τσουτσουβής,

Πρέκας και η δολοφονία Μπακογιάννη χαρακτηρίζονται ως «χαμένες ευκαιρίες» ή

«γκάφες» της ΕΛ.ΑΣ.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΣΣΙΜΗ. Στις 20 Οκτωβρίου του 1977 οι δύο αστυνομικοί που

περιπολούσαν στη Λαχαναγορά του Ρέντη έκριναν ύποπτες τις κινήσεις δύο

προσώπων που βρίσκονταν σε Ι.Χ. αυτοκίνητο και ζήτησαν να κάνουν έλεγχο των

στοιχείων της ταυτότητάς τους. Λίγη ώρα αργότερα επέστρεψαν στο αυτοκίνητο

άλλα δύο άτομα.

Η ένοπλη συμπλοκή με τους δύο αστυνομικούς έληξε με τους ίδιους

τραυματισμένους και τον Χρήστο Κασσίμη να μεταφέρεται στο νοσοκομείο, όπου και

υπέκυψε αργότερα. Στόχος των τεσσάρων ήταν το εργοστάσιο της γερμανικής

εταιρίας AEG και τότε είχε ακουστεί η άποψη ότι η ενέργεια θα γινόταν σε

αντίποινα για τις «αυτοκτονίες» των τριών στελεχών της ομάδας Μπάαντερ –

Μάινχοφ.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΣΟΥΤΣΟΥΒΗ. Το επόμενο «ραντεβού» έγινε 8 χρόνια αργότερα στην

αιματηρή συμπλοκή στου Γκύζη, όπου σκοτώθηκαν τρεις αστυνομικοί και ο

φερόμενος ως μέλος του ΕΛΑ και ιδρυτής της Αντικρατικής Πάλης Χρήστος

Τσουτσουβής. Στις 15 Μαΐου του 1985, οι αστυνομικοί του Τμήματος Δίωξης

Διαρρηκτών της Ασφάλειας είχαν εντοπίσει στην οδό Αμφικλείας μία κλεμμένη

μηχανή.

Η ενέδρα που έστησαν οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. έμελλε να χαρακτηριστεί ως μία ακόμη

«χαμένη ευκαιρία». Οι δύο δράστες αντιλήφθηκαν τους αστυνομικούς και άνοιξαν

πυρ εναντίον τους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι τρεις αστυνομικοί και ο

Χρήστος Τσουτσουβής.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΕΚΑ. Μόλις δύο χρόνια αργότερα, την 1η Οκτωβρίου του 1987, οι

άνδρες των ΕΚΑΜ έχουν αποκλείσει στην πολυκατοικία όπου διέμενε, στην περιοχή

της Καλογρέζας, τον Μιχάλη Πρέκα, καταζητούμενο ως μέλος τρομοκρατικής

οργάνωσης. Η επιχείρηση ήταν καλά οργανωμένη. Ολόκληρο το κτίριο ήταν

κυριολεκτικά ζωσμένο από τους άνδρες των ΕΚΑΜ. Για τον Μιχάλη Πρέκα δεν υπήρχε

διέξοδος διαφυγής. Η πολιορκία κράτησε ώρες. Ο φερόμενος ως τρομοκράτης όμως

ύστερα από ανταλλαγή πυροβολισμών έπεσε νεκρός. Άλλο ένα στόμα, πολύτιμο για

την αντιτρομοκρατική έρευνα όπως πίστευαν οι αστυνομικοί, έκλεισε για πάντα.

ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ. Ένα χρόνο αργότερα, η Αστυνομία εκτίθεται και

πάλι. Στις 15 Αυγούστου του 1988, μέλη της 17Ν εισβάλλουν με καλυμμένα τα

πρόσωπα στο ΙΘ’ Αστυνομικό Τμήμα του Βύρωνα, δένουν τους αστυνομικούς,

παίρνουν τα όπλα από το Τμήμα και γίνονται καπνός. Ώρες αργότερα, πολίτες που

άκουσαν τους αστυνομικούς να φωνάζουν «βοήθεια», μπήκαν στο Τμήμα και τους

απελευθέρωσαν.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ. Ένα χρόνο αργότερα, στις 26 Σεπτεμβρίου του

1989, η 17Ν δολοφονεί τον Παύλο Μπακογιάννη έξω από το γραφείο του στην οδό

Ομήρου. Ελάχιστα λεπτά μετά τη δολοφονία, ένας αστυνομικός της ομάδας «Ζ»

φθάνει πρώτος στην είσοδο της πολυκατοικίας. Βλέπει κάποιους να τρέχουν και

τους ακολουθεί. Ο ένας από αυτούς πετά έναν φάκελο στον δρόμο και ο άνδρας της

ομάδας «Ζ» σκύβει να τον πιάσει. Όταν άνοιξε τον φάκελο, διαπίστωσε ότι μέσα

βρισκόταν προκήρυξη της 17Ν. Οι άγνωστοι όμως είχαν προλάβει να εξαφανιστούν.

Η «ΜΑΧΗ» ΤΩΝ ΣΕΠΟΛΙΩΝ. Η επονομαζόμενη «μάχη» των Σεπολίων, τη νύχτα

της 19ης Σεπτεμβρίου του 1991, βρίσκει τέσσερις αστυνομικούς τραυματίες και τα

μέλη της 17Ν να διαφεύγουν με ταξί. Το τηλεφώνημα πολίτη, ότι στην οδό Αυλώνος

44 άγνωστοι προσπαθούν να κλέψουν φορτηγάκι, κινητοποίησε τους αστυνομικούς.

Οι τελευταίοι φαίνεται ότι αιφνιδίασαν τους τρεις τρομοκράτες. Δεν υπολόγισαν

όμως, στον τέταρτο «φίλο» τους, που με ένα 45άρι άνοιξε πυρ εναντίον τους,

τραυμάτισε τέσσερις εξ αυτών και απομακρύνθηκαν με ταξί.

ΣΤΗ ΛΟΥΙΖΗΣ ΡΙΑΝΚΟΥΡ. Τελευταία «συνάντηση», στις 27 Φεβρουαρίου του

1992. Δέκα χρόνια έχουν περάσει από το «φιάσκο» της Λουίζης Ριανκούρ στους

Αμπελοκήπους. Ύστερα από τηλεφώνημα άγνωστης γυναίκας, οι άνδρες της

Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας περικύκλωσαν την περιοχή. Κάθησαν μάλιστα και σε

διπλανό παγκάκι από αυτό που κάθονταν τα μέλη της 17Ν. Άνδρας της Ασφάλειας

είδε ότι ένας από τους αγνώστους φορούσε περούκα και έσπευσε να τηλεφωνήσει

στην Άμεση Δράση προκειμένου να διαπιστώσει αν το φορτηγάκι ήταν κλεμμένο.

Όταν αυτό επιβεβαιώθηκε, το αυτοκίνητο της Ασφάλειας άρχισε να ακολουθεί το

ύποπτο φορτηγάκι. Όταν όμως εκείνο κατευθύνθηκε προς τα Τουρκοβούνια, άγνωστο

πώς, οι αστυνομικοί το έχασαν, χάνοντας έτσι μέσα από τα χέρια τους τα μέλη

της 17Ν!

Με… ταυτότητα το 38άρι

Από τα πλέον διαδεδομένα όπλα, με τα οποία έχουν γίνει επιθέσεις του

οργανωμένου εγκλήματος, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ κακοποιών αλλά και

επιθέσεις από τον χώρο της τρομοκρατίας, είναι το 38αρι περίστροφο. Τέτοιο,

έχει χρησιμοποιήσει και η οργάνωση 17 Νοέμβρη σε επιθέσεις της.

Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε από την οργάνωση, μαζί με 45άρι όπλο, στην

επίθεση εναντίον του εκδότη της «Απογευματινής» Νίκου Μομφεράτου τον

Φεβρουάριο του 1985 στο Κολωνάκι. Τότε, βρήκαν τον θάνατο από τα πυρά των

τρομοκρατών ο εκδότης και ο οδηγός του Παναγιώτης Ρουσέτης.

Με το ίδιο 38άρι, μέλη της οργάνωσης έπληξαν στη συνέχεια τον βιομήχανο

Δημήτρη Αγγελόπουλο στη δολοφονική ενέδρα που του έστησαν τον Απρίλιο του

1986, επίσης στο Κολωνάκι.

Το όπλο αυτό χρησιμοποίησε η οργάνωση και στον κύκλο των επιθέσεών της που

στόχευαν στον τραυματισμό των θυμάτων. Με 38άρι μέλη της οργάνωσης πυροβόλησαν

και τραυμάτισαν, τον Φεβρουάριο του 1987 στο Χαλάνδρι, τον Ζαχαρία Καψαλάκη

και τον εισαγγελέα Παναγιώτη Ταρασουλέα τον Ιανουάριο του 1989, στο Μαρούσι.

Με το 38άρι είχαν τραυματίσει και τον εισαγγελέα Κ. Ανδρουλιδάκη, τον

Ιανουάριο του 1989 στου Ζωγράφου. Ο εισαγγελέας υπέκυψε αργότερα στα τραύματά

του.

Με το ίδιο όπλο, μέλη της οργάνωσης πυροβόλησαν και τραυμάτισαν στα πόδια και

τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Λευτέρη Παπαδημητρίου τον Δεκέβριο του 1992

στο Μαρούσι. Στην επίθεση αυτή οι δράστες χρησιμοποίησαν και το « κλασικό»

45άρι τους πυροβολώντας όμως προς το αυτοκίνητο, για να αφήσουν την

«ταυτότητά» τους.

Ακόμα, με το 38άρι περίστροφο πυροβόλησαν εναντίον αστυνομικών κατά τη διαφυγή

τους στη μάχη που δόθηκε στα Σεπόλια.