ΓΝΩΜΗ Συμφωνίες και δικαιώματα

΄Υστερα από 35 χρόνια ισραηλινής κατοχής, οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι
εξοργίζονται μόλις ακούνε για «μεταβατικές συμφωνίες». Και με το δίκιο τους.
Γιατί δεν είναι παρά κόκαλα που πετάνε οι Ισραηλινοί στους Παλαιστινίους, όπως
ας πούμε το δικαίωμα να εκδίδουν γραμματόσημα, την ώρα που το Ισραήλ
εξακολουθεί να υφαρπάζει εδάφη και να κτίζει κι άλλους παράνους οικισμούς. Με
άλλα λόγια, αυτές οι συμφωνίες είναι ένας ακόμη τρόπος για να τερματίσει, αλλά
για να παρατείνει το Ισραήλ την κατοχή. Μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να
λειτουργήσει αν ανταποκρινόταν στις ανησυχίες των Παλαιστινίων για τη βάρβαρη
και ανυποχώρητη πολιτική του εποικισμού των κατεχόμενων εδαφών, την οποία
συνεχίζει το Ισραήλ. Από το 1967, το Ισραήλ έχει μετεγκαταστήσει, κατά
παράβαση της τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης, σχεδόν 370.000 Ισραηλινούς πολίτες
σε 130 παράνομους οικισμούς σε αυτές τις περιοχές.

Σε αυτή την επιχείρηση κατάσχεται παλαιστινιακή γη όχι μόνο για οικισμούς,
αλλά και για δρόμους και υποδομές που σχετίζονται με αυτούς. Οι οικισμοί
απλώνονται σήμερα στο 42% των εδαφών της Δυτικής Όχθης.

Πολλοί από τους εποίκους δεν ζουν στις κατεχόμενες περιοχές για ιδεολογικούς,
αλλά για οικονομικούς λόγους. Όλες οι ισραηλινές κυβερνήσεις τούς έδιναν
κίνητρα. Οι περισσότεροι έποικοι έχουν προνόμια, μεταξύ των οποίων
επιδοτούμενα δάνεια, φοροαπαλλαγή 7% και δωρεάν Παιδεία. Αν οι Ισραηλινοί
θέλουν ειλικρινείς συμφωνίες, παρόμοια κίνητρα θα μπορούσαν να δοθούν στους
εποίκους, αυτή τη φορά για να εγκαταλείψουν τους οικισμούς.

Φυσικά, δεν υπάρχει ηθική αντιστοιχία ανάμεσα στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες
που έχουν το νόμιμο δικαίωμα τής επιστροφής και στους Ισραηλινούς εποίκους που
διαμένουν παράνομα σε αυτές τις περιοχές. Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες δεν θα
πρέπει να υποχρεωθούν να εκχωρήσουν αυτό το δικαίωμά τους προκειμένου να
ενθαρρυνθεί το Ισραήλ να επανορθώσει τις αδικίες του.

Ο Michael Tarazi είναι νομικός σύμβουλος της Οργάνωσης για την
Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.