Ένα δάκρυ για τη Γιώτα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
«Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και ό,τι καλύτερο να ψηφίζεις ποιον θα πετάξεις |
Ξεκίνησα να βλέπω το «Μπαρ» με προκατάληψη. Η σκιά του «Μεγάλου Αδελφού»
έπεφτε βαριά επάνω. Πολλοί μιλάνε σήμερα για μεγάλους αδελφούς, αλλά λίγοι
ξέρουν ότι είναι το όνομα που έδωσε ο σπουδαίος Τζωρτζ Όργουελ στον πρόδρομο
της σημερινής ηλεκτρονικής παρακολούθησης στο μυθιστόρημά του «1984». Όταν
νέοι το διαβάζαμε μάς φαινόταν μια ημερομηνία μακρινή στο μέλλον. Σήμερα
μπορεί να είναι μια ημερομηνία στο παρελθόν, μα που εξακολουθεί να ισχύει.
Όταν, λοιπόν, πρωτάρχισα να βλέπω το «Μπαρ», η γυναίκα μου αντέδρασε: «Σιγά μη
δούμε αυτά τα σκουπίδια!». «Γιατί;» είπα με τη σειρά μου, «νομίζεις ότι τα
διάφορα σίριαλ είναι καλύτερα;».
Μπαίνοντας στο σπίτι αυτών των παιδιών που συμβίωναν όχι με φίλους,
αλλά με άτομα ξένα, σαν παιδιά που οι μεγάλοι τούς άφησαν σ’ έναν χώρο κι
έφυγαν – τι καλύτερο! – άρχισα να μαθαίνω τις συνήθειές τους, τον χαρακτήρα
τους, το πώς έχτιζαν κάποιες φιλίες, τις αντιπάθειές τους, τελικά πώς δέθηκαν
μεταξύ τους, ακόμα κι όταν ένας ένας άρχισαν ν’ αποχωρούν. Εδώ που τα λέμε,
δεν είναι και ό,τι καλύτερο να ψηφίζεις ποιον θα πετάξεις έξω. Μα, μήπως και
στη ζωή, σκέφτηκα, το ίδιο δεν γίνεται, ποιος θα παραγκωνίσει τον άλλον, αυτό
δεν είναι το μάθημα που παίρνουν οι νέοι μας και μάλιστα χωρίς να παίζουν; Με
την πρόοδο του χρόνου η αμηχανία υποχώρησε, έγινε αυθορμητισμός,
συναδελφικότητα, πλάκα, χαβαλές.
Άρχισα να τους ζηλεύω. Κοίταξε, είπα μέσα μου, τι καλά που περνούν, με τις
εκδρομές, τα πάρτι τους, μαθαίνοντας να ζουν μπροστά στον φακό χωρίς να είναι
ηθοποιοί. Βοήθησαν και οι άνθρωποι του Mega και της Άνωσης, ιδιαίτερα ο
σκηνοθέτης και ο μοντέρ, τους έδωσαν την ευκαιρία να εκφραστούν, να
δοκιμαστούν, χωρίς να έχει κανείς την εντύπωση ενός κλειστοφοβικού παιχνιδιού.
Τους έκαναν κωμωδία, χάπενινγκ, βιντεοκλίπ. Βοήθησε και ο κόσμος που ερχόταν
στο μπαρ. Μα, μήπως νομίζετε ότι γίνεται κάτι πολύ διαφορετικό στα χιλιάδες
μπαρ που λειτουργούν στην Αθήνα; Ίδιο κλίμα, ίδια περίπου μουσική, ίδια παιδιά
που οχυρώνονται μέσα σε πολυάνθρωπη μοναξιά για να ξεφύγουν από τη γεροντίλα
και την απρόσωπη απειλή τής ζωής έξω.
Κάποια στιγμή μπήκα στον πειρασμό να πάω από κοντά να δω τι γίνεται. Μήπως αν
είχα ένα ανίψι ανάμεσα στα παιδιά δεν θα πήγαινα; Μα υπερίσχυσε ο φόβος της
γελοιοποίησης, οι προκαταλήψεις. Και να που, ξαφνικά, το «Μπαρ» αυτό ήρθε να
δώσει πρόσωπο στην καθημερινή ζωή των νέων κι ακόμα επέτρεψε στους μεγάλους
κουρνιασμένους στις πολυθρόνες τους να δουν πώς επιτέλους ζουν αυτά τα παιδιά,
τι λένε μεταξύ τους, πώς αντιδρούν, μακριά από το μονότονο σχήμα και την
τυποποίηση των σίριαλ.
 |
|
«Ένα δάκρυ για τη Γιώτα – αλήθεια έκλαιγε υπέροχα σε κάθε αποχώρηση. Αν ήμουν |
Το σίριαλ των παιδιών στην «Υδρόγειο» απέπνεε μαζί με την κάποια
αμηχανία, κέφι, ζωντάνια, αλήθεια. Μήπως δεν είναι τάχα πιο αληθινό από το
κατά τα άλλα διασκεδαστικό «Δέκα λεπτά κήρυγμα»; για να μην αναφέρω άλλα
ξεχειλωμένα και κατ’ επίφασιν δραματικά. Θα εξαιρούσα το «Είσαι το ταίρι μου»
που έχει έναν δαιμόνιο σεναριογράφο και αξιοσημείωτους νέους ηθοποιούς. Όχι
ότι από το «Μπαρ» δεν έλειψε η κακοποίηση της γλώσσας, κυρίως από κάποιες
κοπέλες. Αλλά μήπως δεν ακούμε χειρότερα και μάλιστα χυδαία από τα πληρωμένα
στόματα κάποιων καναλιών; Δεν έλειψε όμως το χιούμορ, ούτε η φαντασία. Και ο
περίφημος πια νικητής Ανδρέας, αυτό το Κρητικάτσι με την αίσθηση του αστείου
και του καλού, δίκαια τερμάτισε.
Και είδατε πόσο απλόχερα μοίρασε τα χρήματα στους συμπαίκτες και στην
πατρίδα του τα Χανιά. Καθόλου δεν μας ενδιαφέρει αν έκανε και πώς αποτρίχωση.
Σίγουρα το έπαθλο δεν ήταν βραβείο αποτρίχωσης, όπως έγραψε ένας κονδυλοφόρος.
Εντάξει, δεν τη χορτάσατε τόση σοβαρότητα πια, τι θα θέλατε από το «Μπαρ», να
μιλάνε για Σαρτρ ή να κάνουν κριτική στις παραστάσεις του Λευτέρη Βογιατζή;…
Για σταθείτε. Υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος που, είτε το θέλετε είτε όχι, ζει
και σκέφτεται διαφορετικά, κι αυτά τα παιδιά τον αντιπροσωπεύουν. Μην
κλειστούμε όλοι μέσα στα τείχη της διανόησης.
Καλύτερα δεν θα ‘ταν να βγάλετε στα φόρα την Τροχαία που σβήνει τις κλήσεις
για διπλοπαρκαρίσματα με αντάλλαγμα διάφορα δώρα; Καλύτερα δεν είναι να
γράψετε τι κόλαση τραβάνε τα παιδιά στη Β’ και τη Γ’ Λυκείου! Κόλαση μαζί και
πλήξη τα γκάλοπ για τους πολιτικούς, οι εκπαραθυρώσεις, στην Υγεία, το δελτίο
ειδήσεων που μόλις χαλαρώνει από το Παλαιστινιακό, προβάλλει κάθε νυχτερινή
τραγουδίστρια που τα παίρνει, ενώ εμείς όσοι γράφουμε βιβλία – αντίθετα με το
50% αφορολόγητο που θέσπισε η Μελίνα – φορολογούμαστε στο 100% του μόχθου μας.
Κόλαση και η πρόσφατη συναίνεση των Ευρωπαίων – υπέγραψαν και οι περισσοτεροι
από τους δικούς μας ευρωβουλευτές – για ηλεκτρονική παρακολούθηση με πρόσχημα
την τρομοκρατία.
Αυτός είναι ο Μεγάλος Αδελφός και όχι τα τηλεπαιχνίδια. Πέρασαν λοιπόν καλά τα
παιδιά στο «Μπαρ» κι εμείς καλύτερα. Ένα όνειρο ήταν που αργότερα δεν θα
πιστεύουν ότι το έζησαν όπως είπε κι ο Γιώργος – ο μελαγχολικός κλόουν της
παρέας – ένα όνειρο που θα συνοδεύει τον Φιλιππάκο στις σπουδές του στη
Βιολογία. Ένα όνειρο και για τον Λορέντζο που μόλις έφυγε από το παιχνίδι
έχασε κιλά. Μια πρόβα τζενεράλε για την πολυμήχανη Μαίρη.
Ένα δάκρυ για τη Γιώτα – αλήθεια έκλαιγε υπέροχα σε κάθε αποχώρηση. Αν
ήμουν σκηνοθέτης θα την είχα προσλάβει. Αύριο, μεθαύριο, μοιραία, όλοι αυτοί
θα ξεχαστούν, οι ίδιοι όμως δεν θα ξεχάσουν. Όπως δεν ξεχνούν οι μεγάλοι τη
στρατιωτική θητεία τους. Μια θητεία ήταν κι αυτή.
Ποιος κέρδισε;
Δεν ξέρω αν ένα δεύτερο «Μπαρ» δώσει αργότερα την ευκαιρία στον Μίλτο Μακρίδη
να μην τον επισκιάσουν τα παιδιά. Αλλά ίσως τότε κι εμείς βαρεθούμε τα ίδια
και τα ίδια. Αν θέλετε, λοιπόν, να ξαναζήσετε την ατμόσφαιρα αυτή, δεν έχετε
παρά να πάτε στο Μπαρ που είναι όλο το Λεκανοπέδιο κάθε νύχτα. Εκεί θα
συναντήσετε τα παιδιά, άλλα παιδιά, τα ίδια. Και δεν αποκλείεται τότε να με
πάρετε στο κινητό, όπως έκανε η γυναίκα μου τη νύχτα της απονομής: «Ξέρεις,
κέρδισε ο Ανδρέας!». Σαν να είχε κερδίσει η ίδια.
Google news
