Τηλε-αγιογραφία ντροπής

Τώρα «ενημερώθηκε» το κοινό και έμαθε ότι ο Λεπέν είναι αρκετά συμπαθής και όχι, καλέ, δεν είναι ρατσιστής και φασίστας, αυτά τα λένε «κάποιοι» για να τον συκοφαντήσουν

Το απολύτως απαράδεκτο για τον στοιχειώδη σεβασμό στη δημοκρατία είναι ότι μας
τον παρουσίασαν σαν έναν πολιτικό ανάμεσα στους άλλους, που, τέλος πάντων, ο
άνθρωπος λέει και σωστά πράγματα. Π.χ. είναι εναντίον της παγκοσμιοποίησης,
εναντίον των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία και αγαπάει τα παιδιά του
πιο πολύ από τα ανίψια του.

Δεν έχει ο κόσμος στην Ελλάδα ακριβή γνώση τού τι είναι ο Ζαν Μαρί Λεπέν.
Ξέρει ότι είναι ακροδεξιός χωρίς πολλές λεπτομέρειες. Ξέρει ότι κραυγάζει
χρόνια τώρα εναντίον των ξένων στη Γαλλία, ότι έχει βαφτίσει τη Γαλλική
Δημοκρατία «Γαλλία γαλλική» και ότι φωνάζει συχνά το πατριωτικό σύνθημα «Η
Γαλλία ανήκει στους Γάλλους». Δεν ξέρει ο κόσμος τίποτ’ άλλο.

Η πιο ανυπόφορη συνέντευξη ήταν στις 6 Ιουνίου. Προέβαλε την πιο ωραία
ρετουσαρισμένη φωτογραφία του Λεπέν, χάρη στα χαμόγελα του κυρίου Πρετεντέρη.

«Λένε ότι είστε φασίστας και ρατσιστής», του είπε χαριτωμένα ο Πρετεντέρης κι
εκείνος απάντησε ότι όχι, καλέ, και βέβαια δεν είναι τέτοια πράγματα, αυτά τα
λένε για να τον συκοφαντήσουν. «Μάλιστα», είπε ο Πρετεντέρης με χαμόγελο και
προχώρησε στην επόμενη ερώτηση.

Προς ενημέρωσιν του κ. Πρετεντέρη, δεν «λένε» κάποιοι ότι ο Λεπέν είναι
φασίστας και ρατσιστής, ο Λεπέν λέει εδώ και χρόνια ακρότητες που αυτόματα τον
κατατάσσουν σε αυτές τις απεχθείς κατηγορίες.

Προς ενημέρωσιν του κ. Πρετεντέρη, ο Λεπέν είναι (α) εναντίον της ισότητας,
(β) υπέρ της Γαλλίας των αποικιών, (γ) υπέρ του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική,
(δ) εναντίον της Ενωμένης Ευρώπης που ονομάζει «ευρω-ομοσπονδία των ξένων»,
(ε) υπέρ της συνεχούς αύξησης των στρατιωτικών εξοπλισμών, (στ) υπέρ της
«γαλλικής Γαλλίας», (ζ) εναντίον των θεσμών του γαλλικού Κοινοβουλίου, (η)
εναντίον της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, (ι) υπέρ της «επανάστασης λαϊκής
σωτηρίας» που θα γκρεμίσει το «Πάνθεον της δημοκρατίας».

Δεν έχει πει πολλά πράγματα ο Λεπέν τόσα χρόνια. Τα ίδια και τα ίδια ξαναλέει
σε εκατοντάδες λόγους. Μιλάει, ακριβώς, όπως ο Χίτλερ προς τους φτωχούς και
τους κατατρεγμένους, απευθύνεται στους ανέργους, τους φαντάρους, τους
άστεγους, τους δίχως μοίρα. Τους λέει πρώτα πρώτα ότι όλοι θα είχαν δουλειά
και αξιοπρέπεια αν έφευγαν οι ξένοι. Στη συνέχεια, πράγμα που οι άνεργοι θα
πρέπει να μην καταλαβαίνουν τι σημαίνει, λέει ότι «πρέπει» ν’ αυξηθούν
«αποφασιστικά» στον προϋπολογισμό οι δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς,
γιατί μόνο έτσι θα «ξεμαρξοποιηθεί» η Γαλλία (30.8.1991).

Ο Λεπέν έχει συχνά πει ακραίες ρατσιστικές χυδαιότητες. Έχει πει για
παράδειγμα: «Αφού θέλετε, κύριε Μιτεράν, να μας κρεμάσετε
στον λαιμό το κουδούνι των λεπρών και το άστρο των Εβραίων, σας
προειδοποιώ» (19.6.1989).

Έχει πει για τους αλλοεθνούς προέλευσης πολίτες που έχουν γαλλική υπηκοότητα:
«[Λέτε πως] είναι Γάλλοι υπήκοοι, κύριοι δημοσιογράφοι. Είναι
Γάλλοι, αλλά του είδους: εγκώ Γκάλο μαμ» (6.6.1991).

Ο Λεπέν έχει καταγγείλει τη χώρα του ότι κακώς έκανε «σταυροφορία ενάντια
στη λευκή κυβέρνηση τη Πραιτώριας που τη λένε αντιδημοκρατική,
γιατί δεν εφαρμόζει την καθολική ψήφο. Και η Γαλλία […] δεν έδωσε
το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες μέχρι το 1945. Ήτανε μήπως τότε η
Γαλλία αντιδημοκρατική χώρα;» (15.9.1985).

Ο Λεπέν έχει πει: «Ο λαός μας είναι προϊόν μιας μοναδικής στο είδος της
ανάμριξης από αρετές ρωμαϊκές, γερμανικές και κελτικές» (4.5.1988).

Ο Λεπέν έχει συχνά πει αραχνιασμένες φασιστικές ακρότητες. Για παράδειγμα:
«Τιμή σε όσους πολέμησαν για τη Γαλλία. Από τους συντρόφους του
Βενκιζεντορίξ μέχρι τους αγωνιστές στην Ινδοκίνα και την Αλγερία και τους
σύγχρονους πολέμους» (3.9.1996). Ο Λεπέν έχει πει: Η αποικιοκρατική Γαλλία
«έπραξε μέγα έργο ανύψωσης του ανθρώπου. Δίπλα στον δάσκαλο,
την αδελφή του ελέους και τον ιεραπόστολο, ο στρατός έφερε την
ειρήνη ανάμεσα στις φυλές, επέβαλε τη δικαιοσύνη, συνέβαλε στον
εκπολιτισμό». (Στον ίδιο λόγο).

Ο Λεπέν έχει πει: «Εγώ πιστεύω στα επιτεύγματα που θα έχει η άμεση
δημοκρατία, εφόσον η αντιπροσωπευτική δημοκρατία που έχουμε δεν έχει
πια αποτέλεσμα» (7.4.1987).

Ο Λεπέν έχει πει: «Ε, λοιπόν όχι, οι άνθρωποι δεν είναι όλοι
ίσοι. Δεν είναι ίσοι οι μονόφθαλμοι με αυτούς που έχουν δύο μάτια,
δεν είναι ίσοι οι νέοι με τους γέρους, ούτε οι αδύναμοι με τους
δυνατούς» (13.6.1989).

Ο Λεπέν έχει επανειλημμένα ρητορεύσει εξηγώντας ότι ο πολιτικός του στόχος
είναι το Εθνικό του Μέτωπο να «ανατρέψει το κατεστημένο με μια επανάσταση
λαϊκής σωτηρίας». Αυτό το κατεστημένο είναι η «κυρίαρχη τάξη,
που ο Νόμος της είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, Ευαγγέλιά της ο άγιος
Φρόυδ και ο άγιος Μαρξ […], εκκλησία της το Πάνθεον της δημοκρατίας
[…]. Το Εθνικό Μέτωπο έχει καθήκον να εξασφαλίσει την επιστροφή των
πράγματι εκλεκτών, αφού απαλλάξει τη γαλλική κοινωνία από τα σώματα
παρασίτων που την πνίγουν και ασφυκτιά» (περιοδ. «Ταυτότητα», Ιανουάριος
1990).

Το κόμμα του Λεπέν κάθε Πρωτομαγιά εορτάζει τη μνήμη της Ιωάννας της Λωραίνης.
Τιμά τη «θυγατέρα της Γαλλίας την ξεχωριστή», την παρθένα «ηρωίδα» που
«θυσιάστηκε για έναν έρωτα», όμως «έρωτα για τον λαό και για το
έθνος, για την ελευθερία» (1.5.1987). Και μια άλλη Πρωτομαγιά:
«Σήμερα, 1η Μαΐου 1995, μαζευτήκαμε για να γιορτάσουμε όπως
κάθε χρόνο την εθνική μας ηρωίδα, την Αγία της Πατρίδας […],
αλλά επίσης και για να συμμετάσχουμε στον εθνικό εορτασμό της εργασίας και
των εργαζομένων».

Όλα τούτα δεν τα ξέρει ο πολύς κόσμος στην Ελλάδα. Και τώρα βέβαια προκόψαμε,
τώρα «ενημερώθηκε» το κοινό από την «Ελευθεροτυπία», από την εκπομπή τού κ.
Λάλα και από την εκπομπή του κ. Πρετεντέρη και έμαθε ότι ο Λεπέν είναι αρκετά
συμπαθής και όχι, καλέ, δεν είναι ρατσιστής και φασίστας, αυτά τα λένε
«κάποιοι» για να τον συκοφαντήσουν.

Υπάρχει και ένα τελείως άλλης τάξεως, αλλά πολύ σπουδαίο, ερώτημα. Ούτε ξέρω
ούτε μ’ ενδιαφέρει εάν ο κ. Πρετεντέρης είναι όσο αθώος και αφελής εμφανίστηκε
στη συνέντευξη. Ο Παντελής Καψής όμως και ο Αντώνης Καρκαγιάννης που ξέρω ότι
δεν είναι, και από τα λίγα που κατάφεραν ν’ αρθρώσουν φάνηκε ότι δεν είναι,
γιατί άραγε δέχθηκαν να πάνε σε αυτή την εκπομπή;

Η Άννα Φραγκουδάκη είναι καθηγήτρια Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο
Πανεπιστήμιο της Αθήνας.