Βιομηχανία σάχλας

Συνωμοσία, ατυχία, ψηφοφορία, τα ηχεία, ό,τι κι αν φταίει για τη γιουροβιζιονική αποτυχία, πάντως κάνει ωραίο τηλεοπτικό σόου

Αποτυχία στη Γιουροβίζιον. Να μια ακόμη ωραία ευκαιρία για τηλεοπτικά σόου
εθνικής θυματοποίησης. Συνωμοσία κατά του ελληνικού έθνους, κατά του Ρακιντζή
προσωπικώς – εναντίον του η τεχνολογία του ήχου – κατά της ελπίδας ότι
επιτέλους θα εισέλθουμε θριαμβευτές και νικητές στην ευρωπαϊκή ομάδα. Ωραία
ευκαιρία και για σόου του θυμού και για σόου του παρασκηνίου. Όλα γίνονται
μυστικά, υπόγεια, καταχθόνιες δυνάμεις επιβουλεύονται τη χαρά και την ευτυχία
του έθνους.

Δυστυχώς, η ήττα δεν είναι ότι χάσαμε την καλή θέση στον διαγωνισμό,
αλλά ότι ασχολιόμαστε τόσο με αυτό. Στήθηκαν τετραπλά και πενταπλά παράθυρα,
βγήκαν οι σόουμαν της ανακατωσούρας – ο κ. Λιάγκας, για παράδειγμα, στο Star –
και επέβαλαν καβγατζήδικο ύφος στις συζητήσεις. Προηγήθηκαν ειρωνικά ρεπορτάζ
για την εμφάνιση του ίδιου του Μιχάλη Ρακιντζή σε μια θλιβερή προσπάθεια να
καθοδηγηθεί το «κοινόν αίσθημα», έτσι ώστε να δικαιολογούνται τα καβγατζήδικα
πάνελ. «Έκανε πραγματικότητα το παιδικό του όνειρο, να ντυθεί αστυνομικός»,
έλεγε το ρεπορτάζ τού Star σε μια επίδειξη φθηνής και «κάτω από τη μέση»
κριτικής.

Η αλήθεια είναι ότι με τη μουσική την ίδια ελάχιστη σχέση έχουν αυτά τα
πανηγύρια. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι ψηφοφορίες έχουν τη στρατηγική τους,
την οποία ακούγοντάς την από τον συνθέτη Γιώργο Κατσαρό, που καλεσμένος στην
Άννα Παναγιωταρέα τις ανέλυε, απορεί κανείς γιατί να πρέπει να μπει στον κόπο.
Περί βιομηχανίας πρόκειται, όπως έχουμε αντιληφθεί, όλο αυτό το
γιουροβιζιονικό πανηγύρι, μιας βιομηχανίας που εμπλέκει όμως ανθρώπινα
συναισθήματα, την προσμονή και την ανάγκη της νίκης, την εθνική υπερηφάνεια
για να είναι ακόμη πιο καταναλωτικά τα προϊόντα της. Αν δούμε την αλυσίδα τής
γιουροβιζιονικής παραγωγής, είναι μακρά και πλούσια σε προϊόντα μουσικά – που
λέει ο λόγος – αλλά και τηλεοπτικά και ό, τι άλλο. Στη χώρα μας, όπως και στη
Σλοβενία και αλλού, υπήρξαν αντιδράσεις, στην Ισπανία οργανώθηκε τηλεοπτικό
σόου και επέλεξε το κοινό την τραγουδίστρια. Κατόπιν είναι η διοργάνωση που
δίνει στη χώρα η οποία την αναλαμβάνει προβολή και, αν πάνε όλα καλά, και
έσοδα. Ακολουθεί η μεγάλη αγορά για τη μουσική, τα τραγούδια, αλλά και τα
εγχώρια τηλεοπτικά σόου.

Με λίγα λόγια, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι ένας απλός
διαγωνισμός τραγουδιού, όπου ο καλύτερος θα νικήσει. Έτσι όπως έχει εξελιχθεί
δεν είναι καν διαγωνισμός τραγουδιού. Προσφέρει ωστόσο εξαιρετικό χάζι, είτε
κατά τη μεγάλη βραδιά – γι’ αυτό και η μισή Ευρώπη παρακολουθεί από
γιγαντο-οθόνες στις πλατείες το πανηγύρι – είτε πριν και μετά, με τους
καβγάδες για τα αποτελέσματα.

Είναι επομένως μία ακόμη ευκαιρία να αναδειχθεί το ασήμαντο εις βάρος
οποιουδήποτε σημαντικού θέματος και να εκτονωθούν πάθη, τσαντίλες, αποκλεισμοί
μέσα από ένα μουσικό πανηγύρι, που αναλόγως του εθνικού πάθους
ποδοσφαιροποιείται. Αλήθεια πόσα πάνελ, πόσα τηλεπαράθυρα αφιερώθηκαν στην
υπόθεση της Γιουροβίζιον, πόσοι καβγάδες και ξεκατινιάσματα, τροφή για
κουτσομπολοέντυπα και αντίστοιχες εκπομπές, ενώ ούτε ένα, για παράδειγμα, για
τα αληθινά προβλήματα, τη φτώχεια, την περιθωριοποίηση των αδύναμων, τον
αυξανόμενο ρατσισμό, έστω για το θέατρο, την καλλιτεχνική δημιουργία.

«Ευτυχώς που αποκλειστήκαμε για δύο χρόνια», είπε ο Πουλικάκος σε τηλεφωνική
του σύνδεση με το δελτίο του Star. «Έτσι δεν θ’ ασχοληθούμε με αυτό το θέμα
για λίγο». Μην ανησυχείτε, όμως, θα βρούμε άλλα. Από σάχλες, άλλο τίποτε.