Γράμμα σ’ έναν (εθνικό) ποιητή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
Ευχαριστεί μέσ’ από τα «ΝΕΑ» τον Τίτο Πατρίκιο για το γράμμα του και για τη |
«Τον ευχαριστώ πολύ. Εδώ και χρόνια δείχνει τη συμπαράστασή του. Ήταν πάντα
πολύ καλός μαζί μας. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Ευχαριστώ πολύ και πάλι», απαντά
στον ποιητή Τίτο Πατρίκιο μέσ’ από τα «ΝΕΑ» ο Μαχμούντ Νταρβίς (Mahmoud
Darwish).
«Δύσκολοι καιροί για ποιητές», εκμυστηρεύεται ο Παλαιστίνιος ποιητής,
επισημαίνοντας ότι «δυστυχώς, αυτή την εποχή δεν είμαι σε καθολου καλή
διάθεση», ενώ προτιμά να μη μιλήσει για την κατάσταση των τελευταίων μηνών στη
Μέση Ανατολή: «Η κατάσταση είναι τόσο άσχημη που δεν αισθάνομαι ότι έχω να πω
κάτι. Ελπίζω μόνο τα πράγματα να καλυτερέψουν», σχολιάζει στα «ΝΕΑ», από την
Ιορδανία, όπου βρίσκεται τον τελευταίο καιρό, ενώ προσπαθεί να επιστρέψει στη
Ραμάλα, όπου ζει, «αν και μου φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο…», όπως λέει.
Ο πολυβραβευμένος Μαχμούντ Νταρβίς από το 1996 ζει στη Ραμάλα, όπου
διευθύνει το Πολιστιστικό Κέντρο Khalil Sakakini και τη λογοτεχνική επιθεώρηση
«Al Karmel». Ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε τον περασμένο μήνα στο Πολιτιστικό
Κέντρο που βρίσκεται στα περίχωρα της πόλης και στεγάζεται σ’ ένα πέτρινο
κτίριο αραβικής τεχνοτροπίας και αφού το λεηλάτησε, το ανατίναξε με δυναμίτη.
Όπως έγραφε ο ανταποκριτής της «El Pais» στην Ιερουσαλήμ, οι Ισραηλινοί
στρατιώτες άρπαξαν αρχεία, έγγραφα και έργα τέχνης, ενώ λεηλάτησαν και το
γραφείο του ίδιου του Νταρουίς που εκείνες τις ημέρες βρισκόταν στο εξωτερικό.
Λίγες ημέρες μετά την καταστροφή, ο Τίτος Πατρίκιος απέστειλε στα «ΝΕΑ» (στους
«Ορίζοντες») την εξής επιστολή για τον Μαχμούντ Νταρβίς:
«Αγαπητέ συνάδελφε,
ανάμεσα στις τρομερές ειδήσεις που μας έρχονται κάθε μέρα από την
αιματοβαμμένη γη της Παλαιστίνης, μας έφτασε και το λυπηρό νέο ότι το
περασμένο Σάββατο ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στο Πολιτιστικό Κέντρο Χαλίλ
Σακακίνι που διευθύνετε στη Ραμάλα και το κατέστρεψε. Μέσα στην αιματοχυσία
αυτού του καιρού, η καταστροφή εγκαταστάσεων που υπηρετούν τον πολιτισμό, η
καταστροφή έργων τέχνης, η καταστροφή χειρογράφων ενός ποιητή αποκτούν
εμβληματική σημασία.
Και φέρνουν στον νου φρικτά περιστατικά που για να μην επαναληφθούν τόσοι και
τόσοι άνθρωποι πάλεψαν στον κόσμο μαζί και η δική μου γενιά, περιστατικά όπως
η πυρπόληση βιβλίων και η εξαφάνιση έργων ζωγραφικής στο χιτλερικό Ράιχ.
Γι’ αυτό θα ήθελα κι εγώ, κοντά σε πάρα πολλούς άλλους, να καταγγείλλω έντονα
αυτές τις ενέργειες, να εκφράσω τη θερμή συμπαράστασή μου στον δοκιμαζόμενο
παλαιστινιακό λαό και βεβαίως σε σας προσωπικά. Άλλωστε, έτσι πιστεύω ότι
αισθάνονται όλοι οι Έλληνες ποιητές και συγγραφείς, ανεξάρτητα απ’ τις
οποιεσδήποτε διαφορές τους.
Ελπίζω πως οι προσπάθειες των ανθρώπων που μάχονται για την ειρήνη και στην
Παλαιστίνη και στο Ισραήλ, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, θα καταλήξουν σ’ ένα
θετικό αποτέλεσμα και θα οδηγήσουν στη δημιουργία ενός πραγματικά ανεξάρτητου
παλαιστινιακού κράτους που θα ζει ειρηνικά δίπλα στο κράτος του Ισραήλ.
Άλλωστε, η ειρήνη δεν είναι άλλο από τον θρίαμβο της ζωής που καταργεί τον
θρίαμβο του θανάτου. Με τις ευχές μου για τη συνέχιση του δημιουργικού σας
έργου, παρά τις δραματικές συνθήκες που αντιμετωπίζετε».
Δεν έχουμε άλλη επιλογή…
«Αυτός είναι ένας πόλεμος που γίνεται για τον πόλεμο: δεν έχει κανένα άλλο
σκοπό από την αυτοδιαιώνισή του. Όλοι το ξέρουν αυτό: και για ακόμα μία φορά
το σπαθί θα αποδειχθεί ανίκανο να συντρίψει το πνεύμα…
Σε κάθε γωνιά διαπράττονται εγκλήματα. Σε κάθε δρόμο κείτονται τα πτώματα των
δολοφονημένων. Σε κάθε τοίχο υπάρχει αίμα. Οι ζωντανοί στερούνται του βασικού
δικαιώματος στη ζωή και στους μάρτυρες αρνούνται τους τάφους ώστε ν’
αναπαυθούν εν ειρήνη. Πάνω απ’ όλα, ωστόσο, αυτό που βλέπουμε τώρα είναι η
έκφραση της θέλησης ενός λαού που δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το ν’ αντισταθεί.
Και μέσ’ απ’ τους χτύπους μιας πληγωμένης καρδιάς, ρωτάμε: Πόσο καιρό ακόμα θα
συνεχίσουμε να επευφημούμε καθώς ο Χριστός ανεβαίνει στον Γολγοθά;
Οι Παλαιστίνιοι δεν χρειάζονται να παίξουν τον ρόλο των θυσιαστικών προσφορών
περισσότερο απ’ όσο το έχουν κάνει ήδη. Οι Παλαιστίνιοι θέλουν να ζήσουν έξω
από μεταφορές, στον τόπο που γεννήθηκαν. Θέλουν ν’ απελευθερώσουν τη χώρα τους
απ’ το μεγάλο βάρος της μυθολογίας, απ’ τη βαρβαρότητα της κατοχής κι από τη
χίμαιρα μιας ειρήνης που δεν υπόσχεται τίποτ’ άλλο απ’ την καταστροφή.
Ωστόσο, οι ισραηλινές δυνάμεις, οπλισμένες μέχρι τα δόντια με ρατσιστικές
προκαταλήψεις και στρατιωτικά μέσα, πολιορκούν το δικαίωμα των Παλαιστινίων να
ζουν μια κανονική ζωή, ζουν σ’ ένα περιθώριο στενότερο απ’ τα όνειρα και
ευρύτερο απ’ τους εφιάλτες… Η τηλεόραση έκανε περιττό να εξηγήσουμε τους
εαυτούς μας: τώρα το αίμα μας σκορπίζεται σε κάθε σπίτι και βρίσκεται σε κάθε
συνείδηση. Από σήμερα, όποιος δεν γίνει Παλαιστίνιος στην καρδιά του, δεν θα
καταλάβει ποτέ την αληθινή ηθική του ταυτότητα.
Αν η κατοχή είναι ο όρος και η ουσία της ισραηλινής ύπαρξης, όπως
φαίνεται, τότε αυτό το θέμα δεν υπόκειται σε λύση. Αυτό που μας ενδιαφέρει
είναι η υπεράσπιση της εθνικής και ανθρώπινής μας ύπαρξης – ακόμη κι αν μας
στήσουν στον τοίχο. Δεν έχουμε απολύτως καμιά άλλη επιλογή», έγραψε ο μεγάλος
ποιητής στην αιγυπτιακή «Al Ahram» πριν από ένα μήνα.
«Ποίηση της αντίστασης»
«Ο κόσμος μας στενεύει, αναγκάζοντάς μας να διασχίσουμε το τελευταίο
πέρασμα. Και κομματιάζουμε τα πόδια μας για να περάσουμε… Πού
θα πάμε ύστερα από τα τελευταία σύνορα, πού θα ‘πρεπε να πετούν τα
πουλιά ύστερ’ από τον τελευταίο ουρανό;».
Αυτό έγραφε ο Παλαιστίνιος ποιητής λίγο μετά την έξοδο της Οργάνωσης για την
Απελευθέρωση της Παλαιστίνης από τη Βηρυτό, το 1982. Ο Μαχμούντ Νταρβίς
γεννήθηκε στο χωριό Al-Birwah της Παλαιστίνης το 1942, απ’ όπου ξεριζώθηκε η
οικογένειά του το 1948. Εισέβαλε στην αραβική πολιτική σκηνή στα μέσα της
δεκαετίας του ’60 με τη δημοσίευση ποιημάτων που είχε γράψει όταν ζούσε στη
Χάιφα και δούλευε ως μεταφραστής για το Ισραηλινό Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 1971
έφυγε εξόριστος στον Λίβανο. Μέσα σε λίγα χρόνια έγινε ο εκφραστής της
«ποίησης της αντίστασης», μεταφράστηκε σε 22 γλώσσες και έγινε το βασικό
σημείο αναφοράς της παλαιστινιακής διασποράς.
Ο συγγραφέας της Παλαιστινιακής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας (1988) εξελέγη
στην Εκτελεστική Επιτροπή της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης,
απ’ την οποία παραιτήθηκε το 1993 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις Συμφωνίες
του Όσλο. Ύστερα από 26 χρόνια εξορίας, το 1996 επέστρεψε στη Ραμάλα, όπου
εκδίδει τη λογοτεχνική επιθεώρηση «Al Karmel». Το έργο του απέκτησε πιο
προσωπικό χαρακτήρα, δίνοντας όμως πάντα έμφαση στον ξεριζωμό και τη
μετανάστευση, τον χωρισμό και την απόσταση.
Google news
