Η σκηνοθεσία του «εαυτού»

Σε δουλειά να βρίσκονται τα μπιγκμπραδερόπαιδα, παριστάνουν ότι κάνουν εκπομπή και προσφέρουν στην TV μια σκηνοθεσία ζωής

Το πρώτο σε – απευθείας – μετάδοση ζευγάρι στην ιστορία της εγχώριας
τηλεόρασης, οι μεγαλαδελφικοί Μελίνα και Πάνος, χαριεντίζονται στην
ας-την-πούμε-εκπομπή «BbB», που παρουσιάζουν στο Star δύο πρώην μεγαλαδελφικοί
«παίκτες»: η τι-θα-πάρετε-στήθος-ή-μπούτι Μεγαλομαιρούλα και ο
ζουλάπι-χοροπηδηχτό Κωστάκης. Διηγούνται, οι Π και Μ, πόσο ερωτευμένοι είναι
και πόσο φυσικό ήταν να κάνουν εκείνη την «αισθησιακή» φωτογράφηση, όπου ο
παθιασμένος έρωτάς τους εκφράζεται με σαφείς χειρονομίες: ο μεν Πάνος
συγκρατεί με τις χούφτες του το γυμνό στήθος της Μελίνας, η δε Μελίνα τραβάει
με ορμή τα κουμπιά του καβάλου του Πάνου.

Ωραίες στιγμές για ένα σύγχρονο ζευγάρι αυτές που διαλαλούν τον έρωτά τους,
έναντι ισχυρής βεβαίως αμοιβής. Πόσο συγκινητική αυτή η σκηνοθετημένη
τρυφερότητα και πόσο φωτογενής! Και είναι αυτό, αλίμονο, που την κάνει να
μοιάζει αληθινή.

Και τότε γιατί παρενέβη η Μεγαλομαιρούλα, για να προτείνει στον Πάνο,
πόσο σουξέ θα είχε μια φωτογράφηση, αισθησιακή φυσικά, μαζί της; «Μου το
προτείνεις;», λέει ο Πάνος ανενδοίαστα – γιατί όχι; Μήπως θα τον συγκρατούσε ο
σεβασμός προς τη συμβία του, Μελίνα; Έτσι κι αλλιώς, όλα μια φωτογραφία είναι.

Η Μελίνα, αμίλητη, έδειχνε σίγουρη για τον έρωτά της ή μήπως αδιάφορη κατά
βάθος; Ίσως τα έσοδα μιας τέτοιας φωτογράφησης είναι υπεράνω της ευαισθησίας
μιας ερωτευμένης ή μήπως δεν υπάρχουν καν οι ευαισθησίες, όπως τις γνωρίζουμε,
καθώς η ζωή του είδους, ζωή σκηνοθετημένη, έχει ξεπεράσει τα ανθρώπινα όρια;

Παρακολουθώντας πλέον με ένα όλο και πιο βαριεστημένο ζάπινγκ, τα
μπιγκμπραδερικά και μπαρικά προγράμματα, χαζεύοντας όλο και πιο αδιάφορα αυτά
τα πλάσματα που ποζάρουν όλη την ημέρα στις κάμερες, μιλάνε με αυτές,
μαθαίνουν να ζουν με αυτές, τα κάνουν όλα – αυτό είναι το χειρότερο, τα κάνουν
όλα – γι’ αυτές, αισθάνεται κανείς όλο και περισσότερο πως πρόκειται για ένα
άλλο είδος ανθρώπου. Αυτό που πιστεύει πως είναι ο «εαυτός του» έχοντας χάσει
τον εαυτό, έχοντας χάσει την έννοια του εαυτού.

Τα μπιγκμπραδερικά «παιχνίδια» μοιάζουν να ανταποκρίνονται σε ένα κοινωνικό
δήθεν αίτημα των καιρών, εισαγόμενο από την Αμερική, όπου αναπτύχθηκε στα
συντρίμμια των μεγάλων κοινωνικών κινημάτων, τα οποία εξέπνευσαν στα σαλονάκια
των ψυχολόγων, των «therapist». Η therapy γίνεται η πεμπτουσία της
αυτογνωσίας. Σύνθημα των καιρών γίνεται το «να είσαι ο εαυτός σου».

Ποιος εαυτός; Ένας «μέσος όρος», ένας «κοινός νους», αυτός που
αντιμετωπίζει τα αδιέξοδά του με την άκριτη προσκόλληση στην ελπίδα ή τον
φόβο, αυτός που αναπαράγει ξένες προς την ανθρώπινη ουσία αποφάσεις, για να
θυμηθούμε έναν σοφό του ανθρώπινου πνεύματος, τον Χέγκελ. Αλίμονο, αυτός είναι
ο ιδανικός μπιγκμπραδερικός «εαυτός».

Και μπορεί η κοπέλα του Παναγιώτη, του προχθεσινού αποχωρήσαντα από τον Μεγάλο
Αδελφό, να έλεγε ότι «ο Παναγιώτης στο παιχνίδι ήταν ο εαυτός του». Μόλις
όμως, προσπάθησε να είναι ο εαυτός του, έστω και ο πιο εριστικός «εαυτός»,
τουλάχιστον όμως ο πιο ανθρώπινος, με σπασμένα τα νεύρα από τη συγκατοίκηση με
άσχετους, τους οποίους ποτέ δεν θα διάλεγε για παρέα του, μόλις άρχισε να λέει
κατάμουτρα τις σκέψεις του, αποβλήθηκε πάραυτα από το «παιχνίδι». Δεν υπάρχει
στ’ αλήθεια «εαυτός», παρά μόνον εκείνος που σου υπαγορεύεται. Τον υπαγόρευσε
ο Μικρούτσικος στον Παναγιώτη: να είσαι τρυφερός, να φέρεσαι έτσι κι όχι
αλλιώς. Φρίκη! Ένας άλλος κόσμος, ένας άλλος ανθρώπινος εαυτός και, το
χειρότερο: ρέπλικα του Μικρούτσικου – αλήθεια, τού ‘χει ξεφύγει δυο-τρεις
τόνους πιο κόκκινη η βαφή μαλλιών ή έφταιγε ο φωτισμός;