Δύο κοσμοθεωρίες…

Τι κοινό μπορεί να έχουν ο Δαλάι Λάμα από το Θιβέτ και ο Ζορμπάς; Η απάντηση
είναι, τη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Και οι δύο, εκπρόσωποι μιας ολοκληρωμένης
στάσης ζωής, ξεκίνησαν την πρώτη περιοδεία τους στην Αυστραλία από τη
Μελβούρνη, την ίδια ακριβώς ημέρα, Σάββατο 18 Μαΐου, και έγιναν ανάρπαστοι. Με
ξυρισμένο κεφάλι και τυλιγμένος στο πορτοκαλί και πορφυρό ράσο ο μεν, με
ναυτικό κασκέτο, λευκό πουκάμισο και γκρίζο παντελόνι ο Ζορμπάς, έφθασαν στην
πρωτεύουσα της Βικτωρίας αρχές του χειμώνα για το Νότιο Ημισφαίριο, για να
συναντήσουν τους χιλιάδες ομογενείς οπαδούς τους και να κηρύξουν ο καθένας τη
δική του κοσμοθεωρία.

…κι ένας θρίαμβος

Τη χαρά της ζωής, τη μουσική, τον χορό και το τραγούδι ο δικός μας Ζορμπάς,
μια δοκιμασμένη διεθνής επιτυχία του μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής,
γεμάτη από τη μουσική και μερικά από τα πιο γνωστά και όμορφα τραγούδια του
Μίκη Θεοδωράκη, που ισορροπεί μεταξύ συμφωνικού έργου, λαϊκής συναυλίας και
χοροδράματος. Διακόσιοι πέντε εκτελεστές – μουσικοί, χορωδοί και χορευτές –
εκπροσώπησαν επάξια και πειστικά το άλλο πρόσωπο της Ελλάδας, το πιο σοβαρό,
στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Η παλιά όπερα της Μελβούρνης γέμισε
με 2.800 θεατές και στις δύο παραστάσεις. Χαλάλι τα διακόσια εκατομμύρια
δραχμές που θα κοστίσει αυτή η περιοδεία με επόμενες στάσεις την Αδελαΐδα και
το Σίδνεϊ. Αξίζει να δίνει η Λυρική το μήνυμα με μπαλέτο, μουσική και χορωδία
στην ίδια πόλη όπου την άλλη εβδομάδα θα δώσει συναυλία η Άννα Βίσση – σε
στάδιο 12.000 θέσεων. Ιδιαίτερα, για χάρη εκείνων των Ελλήνων μεταναστών, που
έφυγαν πριν από σαράντα χρόνια και δεν γύρισαν ποτέ πίσω στην Ελλάδα, ούτε σαν
επισκέπτες, αλλά κατάπιαν τον πόνο και τη νοσταλγία τους για χάρη των παιδιών
τους. Και που ποτέ τους δεν πήγαν ούτε στα Ηρώδεια ούτε στα πολλά μπαλέτα και
τις όπερες της Μελβούρνης. Μέχρι που τους έμπασε μέσα σ’ ένα τέτοιο παλάτι της
τέχνης ο Ζορμπάς – όχι η Ζιζέλ. Και τους μίλησε στους δικούς τους κώδικες, της
γλώσσας, των ρυθμών, των κινήσεων, της μουσικής, των χρωμάτων, ενώ ήξεραν απ’
έξω «το λιμπρέτο». Άλλωστε, τι ήταν κι ο Αλέξης Ζορμπάς; Ένας ξενιτεμένος
ήταν, που δεν το ‘βαζε κάτω.