Επιμένουν τρομολαγνικά

Σταματήστε πια με τον τρόμο των δελτίων ειδήσεων. Δεν κινδυνεύουν τα παιδιά τόσο από τους δολοφόνους, όσο από τον πανικό και την υστερία που σκορπάει η τηλεόραση των μεγάλων

Ούρλιαζε ο παρουσιαστής του δελτίου. «Την τύλιξε σε μονωτικό υλικό. Την τύλιξε
σε μονωτικό υλικό. Πείτε μας για το μονωτικό υλικό, στο οποίο την τύλιξε ο
δολοφόνος». Είχε «κολλήσει» στις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. «Και τύλιξε ένα
σχοινί γύρω από τον λαιμό της. Τύλιξε το σχοινί και την έπνιξε».

Κανένα ρίγος φρίκης δεν διαπερνά την φωνή-καμπάνα, καμία αίσθηση αποστροφής
δεν αποπνέουν οι αποτρόπαιες αφηγήσεις, μόνον μια διαστροφική εμμονή στο
θανατικό, στη βία που στερεί τη ζωή, τις χαρακτηρίζει.

Η είδηση ενός ακόμη φόνου, σε μια αγροικία έξω από τα Γιάννινα, κερδίζει τις
πρώτες θέσεις της εγχώριας ενημέρωσης. Στο Alter είναι πρώτο θέμα.

Θύμα ένα παιδί. Ένα κοριτσάκι. Τι ειρωνεία! Λίγες μόλις ημέρες πριν,
ένα κοριτσάκι, περίπου στην ίδια ηλικία, ήταν θύμα άλλου φρικιαστικού
εγκλήματος. Λίγες μόλις ημέρες πριν, είχαμε ακούσει και πάλι εφιαλτικές
αναλύσεις του τρόπου εκείνου του εγκλήματος, με την ίδια ακριβώς εμμονή στις
νοσηρές λεπτομέρειες.

Σαν ένα κύμα Κακού να έχει σκεπάσει τη χώρα. Ένα κακό, με το οποίο επίβουλοι
Δαίμονες απειλούν την ηρεμία και την ευτυχία του έθνους. Δεν είναι τα δύσκολα
οικονομικά, η ανεργία, η ελλιπής παιδεία, δεν είναι οι όλο και πιο λιγοστές
ευκαιρίες για βελτίωση του τρόπου ζωής, που βαραίνουν στους ώμους του πολίτη.

Είναι το κύμα των άγριων φονικών, μοιραίο, αναπόφευκτο, φονικών που
παρουσιάζονται με θριλερικές σκηνοθεσίες, με μουσική υπόκρουση που υποβάλλει
τον τρόμο.

Ούρλιαζε ο Νίκος Ευαγγελάτος, κάθε φορά που επαναλάμβανε τη λεπτομέρεια για το
μονωτικό υλικό, με το οποίο ο διεστραμμένος δολοφόνος είχε τυλίξει το τρυφερό
θύμα του. Πώς αλλιώς θα μεταφερόταν η ατμόσφαιρα της φρίκης στο κοινό.

Λίγες ώρες νωρίτερα, στην εκπομπή της, η κ. Στεφανίδου είχε τον πατέρα
της μικρής, άνθρωπο αλαλιασμένο από το κακό που τον βρήκε και τον υπέβαλλε στα
βασανιστήρια μιας κανιβαλικής ανάκρισης. Μάθαμε ότι το παιδί ήταν άρρωστο. Μα
δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό, ψέλλιζε εκείνος. Λες και είχε καμιά σημασία η
απάντηση για ένα παιδάκι που δεν βρισκόταν πια στη ζωή.

Ωστόσο, η μοιραία λεπτομέρεια θα προσέθετε τραγικότητα στην υπόθεση, μήπως και
ερεθιστούν ουρανίσκοι αναισθητοποιημένοι από τα καθημερινά υπερβολικά
καρυκεύματα τρόμου και δυστυχίας της ηλεκτρονικής ενημέρωσης.

Το σώμα της κοινωνίας είναι, αίφνης, ένα σώμα γεμάτο παράσιτα. Ένα «σώμα» που
νοσεί. Φρικιαστικά εγκλήματα, εγκλήματα παράλογα, εγκλήματα «τυφλά»,
παρανοϊκά, εγκλήματα που μόνο η σύνδεσή τους με μια άδικη μοίρα, με δαίμονες
που έχουν καταλάβει την ανθρώπινη ψυχή μπορούν ίσως να εξηγηθούν.

Και ο τρόπος παρουσίασής τους με την εμμονή στις εξαντλητικές λεπτομέρειες των
μεθόδων που χρησιμοποίησαν τα άρρωστα μυαλά τα οποία τα διέπραξαν, λες και
θέλει να παραπέμψει στην ύπαρξη μιας ακαθόριστης «καβάλα», κακόβουλης και
απρόσβλητης, που έχει στόχο την ηρεμία του πολίτη.

Άλλωστε, η εμμονή στα καβαλιστικά και μασονικά σενάρια χαρακτηρίζει την
ενημέρωση που βασίζεται στη γαστριμαργία του αποτρόπαιου. Αίφνης, στο
μαγκαζίνο του Star μέγιστο θέμα έχει γίνει, εδώ και δύο ημέρες, το αν οι
φωτογραφίες της Τζένης Χειλουδάκη στο εξώφυλλο του βιβλίου της έχουν μασονικά
σύμβολα και αν η διακόσμιση στο γραφείο του εκδότη αποδεικνύει ότι υπηρετεί
τις ιδέες αυτές.

Ε, φτάνει πια η τόσο νοσηρή βλακεία, η επίμονη προβολή του αποτρόπαιου,
υπάρχουν και οι φωτεινές πλευρές της ζωής.