Το Τέταρτο κουδούνι

Ναι, όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή… Το λέω και το ξαναλέω, το σαιξπηρικό.
Αλλά…

Όλα κι όλα! Όχι και να βγάλω τον κώλο όξω, για να διαφημίσω το
ραδιοφωνικό σταθμό όπου δουλεύω – θα την είδατε τη διαφήμιση των συνεργατών με
τα κατεβασμένα παντελόνια -, ρε, μπα να ‘ταν κι ο BBC.

Διότι ο «θεατής» μπορεί και να σκεφτεί «δείχνει κώλο, άρα δίνει (σ.σ.:
με την κακή έννοια) κώλο». Αφήστε που μπορεί και να σκεφτεί «του κώλου θα ‘ναι
ο σταθμός, ο περί ου ο λόγος ή, μάλλον, ο περί ου ο κώλος»…

Το ρόλο-άξονα της Ορελί θα επωμιστεί η Αντιγόνη Βαλάκου (στη φωτογραφία),
στην «Τρελή του Σαγιό» του Ζαν Ζιροντού, που θα παρουσιάσει, τον επόμενο
χειμώνα, το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη – αχώριστο, πια, το
«δίδυμο» Βαλάκου – Δαμάτης -, δεύτερο έργο στη Σκηνή «Κοτοπούλη» – τέρμα τα
μιούζικαλ, προς το παρόν -, που, όπως αποφάσισε ο Νίκος Κούρκουλος, θα επέχει
θέση Κεντρικής Σκηνής, μέχρις ότου ολοκληρωθεί η αναπαλαίωση του κτιρίου του
Τσίλερ, στην Αγίου Κωνσταντίνου – η Νέα Σκηνή θα λειτουργήσει και του χρόνου.

Το έργο έχει να παρουσιαστεί στο Εθνικό απ’ το ’66, όταν το ανέβασε ο
Αλέξης Μινωτής με την Κατίνα Παξινού και, στην Ελλάδα, απ’ το ’81, όταν το
έκανε ο Ανδρέας Βουτσινάς στο ΚΘΒΕ – το είδαμε κι εδώ, στο Εθνικό -, με την
Δέσπω Διαμαντίδου.

Εναρκτήριο, ο… εξ αναβολής «Πέερ Γκιντ» του Ίψεν, που επρόκειτο να
είναι το εναρκτήριο της Κεντρικής Σκηνής φέτος, αλλά «εκπαραθυρώθηκε» από το
αιφνιδιαστικό κλείσιμο της αίθουσας και έμειναν οι προχωρημένες δοκιμές του
στη μέση. Σκηνοθέτης – ως είχε – ο Βασίλης Νικολαΐδης και στη διανομή – ως
είχαν – Λάζαρος Γεωργακόπουλος – Πέερ, Μπέττυ Βαλάση – Όζε, Νίκος Μπουσδούκος
και οι λοιποί.

Ματαιώνεται. Το «Dreamers and Gamblers», η τελευταία, προγραμματισμένη
για φέτος, παράσταση του «Θεάτρου του Νότου», με κείμενα από το Εργαστήριο
Νέων Συγγραφέων το οποίο λειτουργεί στο «Αμόρε», συμπαραγωγή με το Θέατρο
«Γκέσνεραλέ» της Ζυρίχης – η πρεμιέρα επρόκειτο να γίνει χτες, στον«Εξώστη».

Αιτία, κάποια προβλήματα υγείας της νεαρότατης σκηνοθέτριας Βίκυς
Γεωργιάδου – είχε «σκίσει», εκεί, στην αρχή της «σεζόν», στο «Κόλπερτ» -, που,
ευτυχώς, ήταν περαστικά.

Στο επόμενο! Μικρή είν’ ακόμα.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, στον «Εξώστη» συνεχίζεται η σπαρταριστή,
νεανική «Πίστη» του Θωμά Μοσχόπουλου, με κείμενα, επίσης, από το Εργαστήριο,
που είναι χάρμα οφθαλμών – ένας αφρός.

Και μην ακούτε τι λένε κάποιοι. Guarda e passa, ήγουν, κοίτα και
προσπέρνα. Αφήστε που υπάρχει και η εκδοχή guarda, sputa e passa, δηλαδή,
κοίτα, φτύσε και προσπέρνα.

Βρε, μανία κι αυτός ο άνθρωπος… Ο Γιώργος ο Μεσσάλας. Να παίξει τα…
άπαντα του Αλέξη Μινωτή.

Τι «Ο έμπορος της Βενετίας», τι «Ο πατέρας», τι «Ριχάρδος Γ’»… Φέτος,
και «Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν». Για να δούμε τι θα κάνει τον άλλο χειμώνα…

Κάτι ψιλά – κάτι «Βασιλιάς Λιρ» και «Οιδίπους επί Κολωνώ» – του ‘χουν
απομείνει.

Από τα ωραιότερα της φετινής σεζόν – τα «λέει» όλα -, το κοστούμι της
Γκαλακτία – Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη (φωτογραφία), στο «Ένα καινούργιο κόκκινο»
του Χάουαρντ Μπάρκερ, στην «Πόρτα». Μόνο που δεν είναι, όπως, βιαστικά,
έγραψα, της Ελένης Μανωλοπούλου, που υπογράφει τα σκηνικά της παράστασης, αλλά
της Κλερ Μπρέισγουελ, βέβαια.

Η… συνήθης μοίρα των ενδυματολόγων, όταν, στην ίδια παράσταση, το
όνομά τους δε συμπίπτει με του σκηνογράφου.

Ήμαρτον! Δε θα το ξανακάνω.