Μεγαλοαδελφικές σκιές

Άνθρωποι-σκιές πίσω από τις κάμερες, χωρίς χαρακτηριστικά, χωρίς όνομα, μόνον ένα «Μπιγκμπράδερ», σαν τέρας άυλο, αόρατο, πανταχού παρόν, είναι η σκιερή, δυσοίωνη πλευρά του Μεγάλου Αδελφού, αλλά η πιο σημαντική

Παρακολουθήσαμε μερικά 24ωρα της ζωής των μεγαλοαδελφικών έγκλειστων και μετά
άλλα τόσα με απόσταση ενός 15νθημέρου από τα προηγούμενα. Η πλήξη και η
κατάπτωση εμφανής. Οι άνθρωποι-κατοικίδια καθώς περνούν οι ημέρες αρχίζουν όλο
και περισσότερο να ξεσπούν ο ένας στον άλλον, να αλληλοϋπονομεύονται και να
αλληλοκαρφώνονται με πάθος μέσα σε αυτές τις πλασματικές συνθήκες διαβίωσης
που τους εξωθεί στα χειρότερα όριά τους.

Το κουτσομπολιό τους βάρβαρο και απάνθρωπο, όπως αυτό της Ζωής και της Μελίνας
για τον Αλέξανδρο, που είναι και ο μεγαλύτερος όλων: «Δεν τον πάω, δεν τον
καταλαβαίνω και μυρίζει κιόλας, το ‘χεις προσέξει; Μυρίζει γεροντίλα».

Όσο για τις υπόλοιπες συζητήσεις, αφορούν το τι θα κάνουν την υψηλή
διασημότητά τους μόλις βγουν. Το πρωινό των κοριτσιών είναι εντυπωσιακό.
Φτιάχνονται μπούκλες, γυρίζονται βλεφαρίδες, βάφονται χείλη, βλέφαρα, μάγουλα,
τα έγκλειστα κορίτσια της εκπομπής Μεγάλος Αδελφός δεν κρύβουν τους στόχους
τους.

Καμία συζήτηση δεν ολοκληρώνεται και δύσκολα μπορεί κανείς να καταλάβει τι
λένε και αν λένε κάτι, καθώς σε κάθε φράση περιέχονται τουλάχιστον 15
«εντάξει;» και 12 «έτσι», εκτός από την ευκολία στη χρήση των «κοσμητικών»
επιθέτων, με τα οποία αλληλοστολίζονται, ισχυρή απόδειξη γλωσσικής ένδειας.

Κοντά στα τριάντα και πλέον οι άνδρες, λίγο μικρότερες οι γυναίκες, αλλά
διόλου άγουρες, οι περισσότερες έχουν εργαστεί «στη νύχτα», όπως λένε,
μοντέλα, μπαργούμαν, κάθε άλλο παρά τα «αθώα» παιδιά είναι, που έχουν άφεση
αμαρτιών σε μια κοινωνία, η οποία «δεν τους προσφέρει πρότυπα». Είναι εμφανές
ότι έχουν επιλέξει την εύκολη διαδρομή της μεγαλοαδελφικής διασημότητας,
ασχολούνται με τις φωτογραφίες τους που θα μπουν στις κουτσομπολοφυλλάδες και
περιμένουν τη στιγμή που θα γράψουν γι’ αυτούς, σε συζητήσεις που προσβάλλουν
και την ελληνική νεολαία και τον τηλεθεατή.

Σε τέτοιες στιγμές, άκρως αποκαλυπτικές για το ποιόν και τους στόχους των
εγκλείστων, για τον χαρακτήρα των οποίων δίνει μάχη η παραγωγή να τον
παρουσιάσει αγνό και καθημερινό, διακόπτεται η μετάδοση και προβάλλεται ένα
πλάνο από την αίθουσα του κοντρόλ, του χώρου δηλαδή απ’ όπου μια ομάδα
τεχνικών αναμεταδίδει τις σκηνές, οι οποίες εξελίσσονται στο Σπίτι. Το πλάνο
σκοτεινό, αφήνει να φανούν σκιές δυσοίωνες οι μεγαλοαδελφιστές – χειριστές της
τεχνολογίας της μπιγκμπραδερικής φυλακής. Σκιές χωρίς χαρακτηριστικά, που
αποκαλούνται από τους έγκλειστους «Ο Μεγάλος Αδελφός», σαν ένα τέρας, άυλο,
απόκοσμο. Τρομακτική η εικόνα αυτής της ηθελημένης υποταγής στον αθέατο
δεσμοφύλακα, είναι η ύπουλη επιστροφή της πιο ανατριχιαστικής ιδεολογίας
κατάργησης της ανθρώπινης ελευθερίας.

Αφασικοί, οι έγκλειστοι τραγουδούν μεταξύ διαφόρων σουξέ της εποχής και εκείνο
το «Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, ήταν μια λέξη μοναχά ελευθερία»,
έχοντας ακυρώσει οι ίδιοι την έννοια της λέξης, που είναι προφανές ότι αγνοούν
τη σημασία της.

Σε στιγμές σιωπής, που είναι πολλές και ενώ όλοι κοιτούν το κενό, η κάμερα
συλλαμβάνει απίθανες κινήσεις όπως εκείνη της βαριεστημένης Μελίνας που
σκαλίζει τα δόντια της με το βαμμένο κατάμαυρο νύχι της κοιτώντας τι αλίευσε.

Το βράδυ σε ένα από τα δωμάτια συζητούν οι μισοί για το πόσο τεμπέληδες είναι
οι άλλοι μισοί και αναγκάζονται να τους εξυπηρετούν. Ο Αλέξανδρος, ο σχεδόν
σαραντάρης, που παριστάνει τον διανοούμενο και έχει δηλώσει χόμπι τη συγγραφή
στίχων, αποφαίνεται: «ουδείς πιο αχάριστος από τον ευεργετηθεί (!)». Συμφωνούν
και οι υπόλοιποι. Γιατί να μη συμφωνήσουν, τους είναι περιττή η γλώσσα στο
κενό σκέψης στο οποίο ζουν.