Σιωπή, κυρία μου!

Οι ερωτήσεις της Αμανπούρ προς τον Γιάσερ Αραφάτ δεν ξεγέλασαν ούτε εκείνον ούτε το κοινό, αλλά η CΝΝική δημοσιογράφος έκανε καλά τη δουλειά της που φυσικά δεν σταμάτησε εκεί

Σιωπή, κυρία Αμανπούρ. Θα έπρεπε να σέβεστε το δημοσιογραφικό επάγγελμά σας.
Δεν ρωτούν έναν άνθρωπο αιχμάλωτο, που τον σημαδεύουν πυροβόλα και δεν μπορεί
να επικοινωνήσει με κανέναν, αν μπορεί να είναι αυτός που θα σταματήσει τη
βία.

Η φωνή του Γιάσερ Αραφάτ ακούγεται θυμωμένη. Η δημοσιογράφος του CNN,
δυναμική προπαγανδίστρια των αρχών της παγκόσμιας ενημέρωσης μέσα από τα
φίλτρα των αμερικανικών συμφερόντων, κάνει μορφασμούς. Γουρλώνει τα μάτια, σαν
να ακούει το πιο παράξενο πράγμα του κόσμου, σουφρώνει τα χείλη, σχεδόν με
νάζι, πως του ‘ρθε να με μαλώσει αυτός, ξαναγουρλώνει τα μάτια, σαν να λέει
στην παγκόσμια κοινότητα που εκείνη τη στιγμή την παρακολουθούσε, πως ο
συνομιλητής της δεν ξέρει τι του γίνεται.

Σιωπή, κυρία Αμανπούρ. Μιλάτε στον στρατηγό Γιάσερ Αραφάτ. Η φωνή του
στρατηγού των Παλαιστινίων απέναντι στις γελοίες γκριμάτσες της εμβρόντητης
εκπροσώπου της CΝΝικής δημοσιογραφίας έμοιαζε με την αντιπαράθεση δύο κόσμων.

Σιωπή, κυρία Αμανπούρ. Κάνετε ερωτήσεις που συσκοτίζουν τα πραγματικά
γεγονότα. Ρωτάτε αν ο Γιάσερ Αραφάτ θέλει να σταματήσει τη βία, όταν είναι
ισραηλινά τα πυροβόλα που τον σημαδεύουν.

Μοιάζει γελοία η ερώτηση. Μόνο που γνωρίζει πολύ καλά η κυρία Αμανπούρ πως σε
αυτή τη μάχη δεσπόζει ο δικός της κόσμος, ο CΝΝικός, ο κόσμος της τηλεόρασης,
όπου καμιά απευθείας μετάδοση των γουρλωμένων ματιών της και των ανόητων εκ
πρώτης όψεως ερωτήσεών της δεν μπορεί να μειώσει την εξουσιαστική του δύναμη,
τη βίαιη και οριστική επιβολή του σε οποιοδήποτε γεγονός. Πάει καιρός που έχει
αποδειχθεί πως οι πόλεμοι για τη διεθνή κοινότητα είναι η εικόνα τους, είναι
τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την εικόνα και όχι οι συμμαχίες, οι στόχοι,
οι στρατηγικές.

Καθώς μάλιστα χάνονται σιγά σιγά οι ηγετικές μορφές, τα πρόσωπα σύμβολα των
λαών και της ιστορίας τους, όπως είναι ο Αραφάτ, για να αντικατασταθούν από
ένα είδος θιάσου του μπέμπετ σόου, κατάλληλου για να τροφοδοτεί χιουμοριστικά
στιγμιότυπα των δελτίων ειδήσεων στις τηλεοράσεις του κόσμου, αντί να χαράζει
πολιτική, όλο και λιγότερο μοιάζουν να έχουν σημασία οι πολιτικοί στόχοι, οι
συγκεκριμένοι στόχοι.

Στον μελλοντικό κόσμο σημασία έχουν τα μέσα που χρησιμοποιούνται για
την επίτευξη των στόχων, όπως γράφει η Χάνα Άρεντ, μια εξέχουσα μορφή της
πολιτικής φιλοσοφίας, που, αν και Εβραία, υπήρξε αντίθετη με την τροπή που
πήρε το θέμα της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ. Τα μέσα κυριαρχούν σιγά σιγά
και όχι οι εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις.

Όπως κι αν έχει, η κυρία Αμανπούρ και αν ακόμη προκαλεί τις ευαισθησίες ενός
κόσμου με μνήμη, με τις ερωτήσεις της προς τον Γιάσερ Αραφάτ και την επίδειξη
εντυπωσιακής ασέβειας, όχι στο πρόσωπό του, όσο στην ιστορία του, έχει νικήσει
στον «πόλεμο».

Είναι η δική της εικόνα στις παγκόσμιες τηλεοράσεις να μορφάζει, είναι αυτά
που υπαινίσσεται τα οποία πλανώνται σε μια έτοιμη να εκραγεί ατμόσφαιρα.

Οι δύο αντίπαλοι λαοί είναι οι ταραξίες της παγκόσμιας ειρήνης και πιο πολύ
εκείνος του οποίου ο αρχηγός προσβάλλει την σιδηρά κυρία των εικονικών
πολέμων.

Αλλά η κυρία Αμανπούρ δεν ενδιαφέρεται διόλου γι’ αυτά, τη φωνή θέλει, που
πειθήνια θα της απαντήσει, ναι κυρία μου, ό,τι πείτε, εγώ φταίω και για τα
κανόνια που με σημαδεύουν. Να πώς θα καταργηθούν «ειρηνικά» τα ενοχλητικά
σύμβολα, που θυμίζουν τι ήταν η ελπίδα σε έναν «παλιό» κόσμο.