ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα

Τρεις φορές, τουλάχιστον, τα ‘χω βάλει, όπως και πολλοί άλλοι, με την Τροχαία,
που δεν παίρνει μέτρα, ώστε να πάψουν να κυκλοφορούν τροχοφόρα στον πεζόδρομο
της Διον. Αρεοπαγίτου. Έναν πεζόδρομο υπέροχο, που τον χαίρονται, καθημερινά,
τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, αλλά και όσοι άλλοι Αθηναίοι επιθυμούν να κάνουν
μια βόλτα στον «ίσκιο της Ακρόπολης». Όπως πληροφορήθηκα, όμως, για την…
άλωση του πεζόδρομου, ο οποίος, μην το ξεχνάμε, κόστισε εκατοντάδες
εκατομμύρια, δεν φταίει η Τροχαία. Φταίνε τα «συναρμόδια» ­ τι χαρακτηρισμός!
­ υπουργεία, που ακόμη δεν έχουν εκδώσει το απαραίτητο Προεδρικό Διάταγμα, για
τη σήμανση του χώρου ως πεζόδρομου! Αποτέλεσμα: η Τροχαία βρίσκεται με
σταυρωμένα χέρια! Δεν μπορεί να παρέμβει!

Μαθαίνω ότι ο σχετικός φάκελος βρίσκεται στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Μαθαίνω, επίσης, ότι
καταβάλλεται προσπάθεια, τόσο από τη Βάσω όσο και από την Εταιρεία ενοποίησης
αρχαιολογικών χώρων, να βγει, για την ώρα, μια προσωρινή απόφαση, που θα
επιτρέπει στην Τροχαία να κάνει τη δουλειά της ­ να σταματάει όλους τους
«ξύπνιους», που θεωρούν την Δ. Αρεοπαγίτου αλάνα της προπολεμικής Αθήνας και
της… επιτίθενται με τα μηχανάκια τους, ακάθεκτοι! Άντε να δούμε…

* Κυριακή με λιακάδα, γύρω στις 11. Πίνω καφέ στον «Διόνυσο» και διαβάζω
εφημερίδα. Ξάφνου, εμφανίζονται τέσσερις κυρίες και πιάνουν ένα τραπεζάκι
δίπλα στο δικό μου. Ρίχνω μια «αστυνομική» ματιά. Οι τρεις, γύρω στα 55. Η
τέταρτη, «σαρανταπεντάρα», άψογα ντυμένη και πολύ όμορφη. Αρχίζουν να
κουβεντιάζουν. Απ’ αυτά που λένε ­ στήνω, βεβαίως, αυτί ­ οι τρεις είναι
ανύπαντρες και δουλεύουν σκληρά για το μεροκάματο. Ωστόσο, χαίρονται τη μέρα
και την παρέα τους. Η τέταρτη, όμως, η πολύ όμορφη, γκρινιάζει, συνεχώς! Όλα
της φταίνε! Κι ας έχει και σύζυγο και παιδί και φράγκα, όπως καταλαβαίνω.
Φωνάζω τον σερβιτόρο, πληρώνω και φεύγω. Στο μυαλό μου πάνε κι έρχονται
κάποιοι στίχοι του Ντίνου Χριστιανόπουλου: «Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας/
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά/ έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας/
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας/ κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία
σας/ έστω και μια φορά; / Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή/ για τους
απεγνωσμένους;».

* Πώς δημιουργούνται οι μύθοι: πριν από 30 χρόνια, έγραψα ένα τραγούδι, όχι
ιδιαιτέρων αξιώσεων, για την ταινία «Λεβεντόπαιδο». Πρωταγωνιστούσαν η
Βουγιουκλάκη και ο Παπαμιχαήλ. Η μουσική ήταν του Μάνου Λοΐζου. Το
«Λεβεντόπαιδο», στο φιλμ, ονομαζόταν Αρίστος. Έβαλα, λοιπόν, ως όφειλα, στο
ρεφρέν, το δίστιχο «λεβεντόπαιδο Αρίστο/ μπες στο μαγαζί και κλείστο». Και τι
διαβάζω, τώρα, σ’ ένα περιοδικό; Ότι το τραγούδι αυτό γράφτηκε από
τον…Ζαμπέτα, για τον… Ωνάση! Στο ίδιο κομμάτι ­ αφιερωμένο στον ζεϊμπέκικο
­ η συνάδελφος, που το υπογράφει, πληροφορεί τον κόσμο, ότι το «Ζεϊμπέκικο της
Ευδοκίας» είναι του… Σταύρου Ξαρχάκου! Αχ, καημένε Λοΐζο, ούτε εκεί που
βρίσκεσαι δεν σ’ αφήνουν να ησυχάσεις…