Λεκτικές ακροβασίες

Σε επικοινωνιακό ραδιομαραθώνιο επιδόθηκε χθες το πρωί ο υπουργός Εξωτερικών
κ. Γ. Παπανδρέου. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να συμπεράνει ­ καλοπροαίρετα ­
ότι όταν δίνεις τρεις ή τέσσερις συνεντεύξεις μέσα σε δύο ώρες, δεν
αποκλείεται να σου ξεφύγει και κάτι. Να πεις κάτι παραπάνω, να κάνεις ένα
λάθος, βρε αδελφέ…

Να είναι άραγε αυτή η εξήγηση για εκείνο που «πέταξε» στον Φλας ο υπουργός; Ο
οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, μίλησε για δυνατότητα της Τουρκίας να προσφύγει
μονομερώς στη Χάγη για κάποια από τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδας,
χωρίς προηγουμένως να έχει αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου
της Χάγης!

Ε, όχι κι έτσι…

Δικαιολογώντας δικαιολογίες

Επειδή λοιπόν αυτό που είπε ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν ισχύει, τίθεται το ερώτημα:
Γιατί το είπε; Οι καλοπροαίρετοι το αποδίδουν σε λεκτική ακροβασία. Οι
κακοπροαίρετοι το αποδίδουν σε μία διάθεση του υπουργού να δικαιολογήσει το
γιατί η χώρα μας προσέρχεται σε διάλογο για το Αιγαίο με την Τουρκία, χωρίς οι
γείτονες να έχουν δηλώσει ότι αναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της
Χάγης…

Αν ισχύει, τότε κλάφ’ τα…

Μπορεί όμως και να ισχύει αυτό που είπε ο υπουργός ­ οπότε… κλάφ’ τα για το
Ελσίνκι. Η συμφωνία μας για την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας, θα
αποδεικνυόταν τότε ότι σημαίνει το εξής: Ότι για τον καθορισμό της
υφαλοκρηπίδας πρέπει να συμφωνήσουν και οι Τούρκοι για να πάμε στη Χάγη, ενώ
οι ίδιοι μπορούν να μας πάνε μονομερώς για ό,τι νομίζουν!