ΜΑΤΙΕΣ Τριγωνάκια

«…Κ αι θα ‘ρθούν χρονιάρες μέρες, τα Χριστούγεννα/ με τ’ αφρόπλαστα
χριστόψωμά τους, πρώτα…». Ούτε θυμάμαι ποιος το ‘γραψε, ούτε το παρακάτω
θυμάμαι. Μόνον ο ρυθμός κυλάει μέσα μου, χρόνια και χρόνια ­ από τότε που
ήμουν παιδί. Ένας μαθητής του Δημοτικού, που περίμενε «πώς και τι» αυτές τις
μέρες, για να βγει με το «τρίγωνο» στους δρόμους και να μαζέψει μερικές
δραχμούλες, ψάλλοντας τα Κάλαντα…

Τώρα, μακριά πολύ από την παιδική ηλικία, δίχως τρίγωνο, με χάπια σε όλα τα
ντουλάπια, με τα γήπεδα παγωμένα και έρημα, με τα χιόνια να φτάνουν ώς τη
θάλασσα, με την παγωνιά να τρυπάει τα κόκαλα, ακούω μια διαφήμιση, που μιλάει
για Κάλαντα από κάποιο… «κινητό» κι ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου. Όλα τα
ξεφτιλίσαμε, πια; Ακόμα και στα Κάλαντα βάλαν οι έμποροι χέρι;

Μένω σε γειτονιά, κοντά στην Ακρόπολη, κοντά στο Κουκάκι. Κάθε χρόνο, περιμένω
τα παιδιά με τα «τριγωνάκια», για το «Χριστός γεννάται σήμερον…». Κι
έρχονται τα παιδιά. Ένα-ένα ή δυο-δυο. Τραγουδούν, με μπόλικη φαλτσαδούρα, τις
περισσότερες φορές. Αλλά γλυκαίνεσαι, όταν τ’ ακούς. Άσε που πάει και γούρι.
Ελπίζω να ‘ρθούν και σήμερα: Και την άλλη Δευτέρα, παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Ξεχνώντας τα «κινητά» στο σπίτι.

Μέρες χαράς και χειροκροτημάτων. Μέρες βραβεύσεων και λουλουδιών. Δύο
δημοσιογράφοι, που δούλεψαν πλάι μου, στα πρώτα τους βήματα, ο Λάμπης
Τσιριγωτάκης και η Ειρήνη Νικολοπούλου, βραβεύθηκαν για τις «αποστολές» και τα
ρεπορτάζ τους. Συγχαρητήρια και από τη στήλη. Συγχαρητήρια, επίσης, και σε
όλους τους άλλους συναδέλφους, που απέσπασαν διακρίσεις. Είναι τόσο σκληρό,
τόσο δύσκολο, το επάγγελμά μας…

Συγχαρητήρια θέλω να δώσω και στον Μίμη Δομάζο, που αναδείχθηκε ο καλύτερος
ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 (;) ετών. Είναι άξιος γι’ αυτή την τιμή ο
Δομάζος. Υπήρξε, πράγματι, ποδοσφαιρική διοφυΐα. Ένας «στρατηγός»! Που
αγαπούσε την μπάλα, αγαπούσε τη φανέλα του, οργάνωνε με μαεστρία το παιχνίδι
της ομάδας του, χαιρόταν σαν παιδί για τη νίκη. Κάποτε, όμως, πρέπει να
τιμηθούν για την προσφορά τους και άλλοι, παλαιότεροι παίκτες. Έστω κι αν
έχουν φύγει από κοντά μας. Σκέφτομαι τον Κλεάνδη Μαρόπουλο, τον Ανδρέα
Μουράτη, τον Νίκο Πετζαρόπουλο, τον Γιώργο Γιάμαλη, τον Χρήστο Ρίμπα και
τόσους άλλους…

Καλά Χριστούγεννα. Για όλο τον κόσμο. Και ιδίως για τα φτωχαδάκια και τους
μετανάστες, που η ζωή τούς έχει γυρίσει την πλάτη…