ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Κομπιούτερ…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Θαν. Ι. Νικολαΐδης, Γιαννιτσά, γράφει:

«Κάποτε δεν υπήρχε το κομπιούτερ. Λειτουργούσε ο ανθρώπινος εγκέφαλος και
μόνο. Ακόμα κι όταν έπρεπε να πάρει βρώμικες αποφάσεις. Συνέρχονταν οι Μεγάλοι
του κόσμου στη Γιάλτα; Εκεί το κυνικό “χαρτάκι”. Μπορεί να το ‘κρυψαν, αλλά
βρέθηκε. (Κάποιοι ισχυρίζονται πως ουδέποτε υπήρξε “χαρτάκι”). Ο κόσμος
μοιράστηκε έτσι κι αλλιώς κι έδειξε η Ιστορία με το δάκτυλο τους τρεις
(Τσώρτσιλ, Στάλιν, Ρούσβελτ). Οι συνάξεις των πολεμοκάπηλων; Χωρίς χαρτιά,
ούτε με πρακτικά (νoν πέιπερς), καμιά φορά. Χωρίς ίχνη το έγκλημα; Όχι. Οι
ευθύνες βάραιναν συγκεκριμένα πρόσωπα, τους διαχειριστές των ανθρώπινων τυχών
του κόσμου. Θέλαν δε θέλαν αρπάζανε τη ρετσινιά, ο κόσμος ήξερε κάτι απ’ τους
μηχανισμούς, γνώριζε ενόχους, ένιωθε την ανάσα του θύτη.

Κι ύστερα ήρθε το κομπιούτερ. Απρόσωπο, ακριβές και πειθαρχημένο στον
χειριστή. Και τι θέλει το κομπιούτερ; Δεδομένα για επεξεργασία κι ύστερα πάει
μόνο του. Ο “εντολέας” στέκεται μακριά, δεν έχει λερώσει τα χέρια του με αίμα,
δεν (;) μετέχει, δεν νιώθει ενοχές. Ό,τι βγάλει το κομπιούτερ. Θέλεις πείνα
στον πλανήτη για να ‘ναι χορτάτοι οι λίγοι; Όπλισε το κομπιούτερ και περίμενε.
Θα σου δώσει τη σειρά των ενεργειών σου, τη λίστα υποχρεώσεων, θα σε
κατευθύνει σαν τυφλοσούρτης κι εσύ θα νιώθεις άνετα. Χωρίς την ψυχολογία του
εγκληματία, χωρίς τις ενοχές του δράστη. Δεν φταις εσύ, το κομπιούτερ
ευθύνεται, δεν κάνει λάθος, δεν έχει ψυχή για συναισθήματα, δεν έχει καρδιά
για πόνο.

“Πρέπει να ξαναμοιραστούν τα Βαλκάνια” σκέφθηκαν οι Αμερικανοί. “Πάμε για
σύσκεψη, αλλά δεν χρειάζεται να μαντέψουμε και τα βήματα του εγχειρήματος.
Εμείς μόνο τον στόχο βάζουμε. Τ’ άλλα θα μας τα δώσει το κομπιούτερ”. Πάνε,
λοιπόν, στη σύσκεψη τα κοράκια και δεν χρειάζονται χαρτιά και αναλύσεις.

Συνεννοούνται με το βλέμμα. Ο ένας “πιάνει” τον άλλο, μιας και είναι το
συμφέρον κοινό, για το μεγαλείο των ΗΠΑ. Τα δεδομένα στο κομπιούτερ και
αναμονή. Να η λίστα με οδηγίες περί του πρακτέου, ούτε γάτα και ζημιά, ούτε
δολοφόνοι και θύματα, ούτε να χαλάμε τις καρδιές με προσωπική συμμετοχή στην
επεξεργασία του σχεδίου. Τα Βαλκάνια “χρειάζονται” και αναστατωμένη Σερβία,
είπε το κομπιούτερ. Τι κάνουμε; Παραδίδουμε τον Μιλόσεβιτς. Στην ώρα του. Με
μαθηματική ακρίβεια. Και με περισσή βαρβαρότητα. Και με το άλλοθι του
κομπιούτερ».

Ο Μιχ. Αρμούρης, Αιγιαλείας 43, Αθήνα, γράφει:

«Η πόλη της Ρόδου, για να τιμήσει τον Α. Παπανδρέου, αποφάσισε να στήσει τον
ανδριάντα του. Συνέβη όμως το τραγικό: Το συνεργείο που πήγε στο εργαστήρι του
καλλιτέχνη που φιλοτέχνησε το άγαλμα, φαίνεται ότι παρέλαβε άλλο αντί άλλου.
Πρόκειται βέβαια για ένα έξοχο έργο μοντέρνας τεχνοτροπίας, που απεικονίζει
κάτι μεταξύ Δ. Κουλουριάνου και Φώτη Γιαγκούλα. Και η κορύφωση του δράματος:
Κάποιοι ασεβείς έσπευσαν και χάραξαν στη βάση του το όνομα του ιδρυτή του
ΠΑΣΟΚ. Κάτι παρόμοιο είχε γίνει πριν από καιρό όταν φιλότεχνοι του ιδίου
φυράματος είχαν γράψει στη βάση της προτομής του Οδυσσέα Ανδρούτσου, στην
πλατεία Μαβίλη, το όνομα της Αλίκης Βουγιουκλάκη, προσβάλλοντας και τον ήρωα
και την ηθοποιό. Και μπαίνει το ερώτημα: Δεν πρέπει να συλληφθούν οι δράστες
και να υποστούν τις νόμιμες κυρώσεις; Ως πότε η μνήμη των επιφανών θα
σκυλεύεται από ανεύθυνα στοιχεία;».