ΜΑΤΙΕΣ Μάρτυρες…

Δύο άντρες παίζουνε ξύλο στην οδό Σταδίου. Οι περαστικοί σταματούν για να
παρακολουθήσουν το «ματς». Σχηματίζεται ένας κύκλος από είκοσι άτομα. Μια
ξανθιά γυναίκα φωνάζει, «καλέ, χωρίστε τους, θα σκοτωθούν!». Οι μπουνιές
εξακολουθούν να πέφτουν βροχηδόν. Ξάφνου, εμφανίζεται ένας αστυφύλακας και ο
καβγάς τελειώνει. Ρωτάω: κατά τη γνώμη σας, πόσοι από τους «θεατές» θα τρέξουν
προς τον αστυφύλακα και θα του πουν «πάρτε τα στοιχεία μου, θέλω να ‘ρθώ
μάρτυρας στο δικαστήριο»;

Κατά τη δική μου γνώμη, κανένας. Ή έστω, ένας. Κι αυτός με το ζόρι ή ύστερα
από παρακαλετά. Γιατί; Δεν είναι, πιστεύω, η αδιαφορία για την απονομή της
Δικαιοσύνης που μας σπρώχνει όλους, ή σχεδόν όλους, να το βάζουμε στα πόδια,
σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Είναι ο φόβος του «μπλεξίματος». Του μπελά. Και
της ταλαιπωρίας.

Προ ημερών, ήμουν μάρτυρας στη δίκη ενός φίλου μου. Φόρεσα το κοστούμι μου,
πήγα απ’ τις 9 στα Δικαστήρια, κάθησα κάτω από ένα δέντρο, για να μη με φάει ο
ήλιος και περίμενα να με καλέσει ο δικηγόρος, για να πάω να καταθέσω. Είχαμε
13 νούμερο. Ώς τις 10, τα πράγματα πήγαιναν σχετικώς καλά ­ οι δικαστές είχαν
βγάλει αποφάσεις για 11 υποθέσεις. Στις 12 μπλέξαμε. Και ώς τις 3.30, η
υπόθεση νούμερο 12, δεν έλεγε να τελειώσει.

Είχαμε μαζευτεί στην αίθουσα, πάνω από 40 άτομα! Στις 4, ο πρόεδρος μας
λυπήθηκε: ανέβαλε τη δίκη μας, όπως και 6 άλλες, και μας κάλεσε όλους για τον
Οκτώβριο. Έφυγα με το κεφάλι καζάνι και άρρωστος: η πίεσή μου, από την κόπωση,
από την επτάωρη αναμονή και από το στρες, ήταν 17-10! Πήρα ένα χάπι και
κοιμήθηκα. Ξύπνησα με πονοκέφαλο. Έκατσα στο γραφείο μου κι άρχισα να κοιτάζω
αφηρημένος τα χαρτιά μου. Κάποια στιγμή, μέσα από το χαρτομάνι, γλίστρησε ένα
απόκομμα των «ΝΕΩΝ». Ήταν ένα άρθρο του καθηγητή του Ποινικού Δικαίου, Λάμπρου
Μαργαρίτη. Διάβασα: «… Το φαινόμενο της απουσίας των μαρτύρων σε πρακτικό
επίπεδο είναι συχνό. Αν αναζητήσει κανείς τις αιτίες αυτού του φαινομένου θα
πρέπει να σταθεί στους ακόλουθους παράγοντες: στην απροθυμία των οικείων
δικαστικών αρχών να επιβάλλουν τις σχετικές κυρώσεις ­ στο ασήμαντο από άποψη
βαρύτητας αυτών ­ (…) στη σχετικά εύκολη ανατροπή των επιβαλλομένων
κυρώσεων…».

Δηλαδή, κύριε καθηγητά; Θα πρέπει, φρονείτε, ν’ αρχίσουν να μας…
μαστιγώνουν, όταν καταδικαζόμαστε για λιπομαρτυρία;