ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ «Άφκιαστο…»

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Θαν. Νικολαΐδης, Γιαννιτσά, τηλ. 03822716, γράφει:

«Ήταν θυρωρός στο ΑΧΕΠΑ ο θειός μου, εκείνη την εποχή. “Είδα έναν πατέρα να
κουβαλάει το νεκρό παιδάκι του τυλιγμένο σε εφημερίδες. Το παρέλαβε απ’ το
νεκροτομείο και δεν είχε λεφτά να το θάψει”. Το ‘πε και ήταν αλήθεια. Τ’
ακούσαμε και χάσαμε για πολλά βράδια τον ύπνο μας.

Δεν πέρασαν πολλές δεκαετίες. Ούτε ο πόνος έχει τελειωμό στη γη. Μόνο η
πληροφόρηση ανέβηκε, εκσυγχρονίστηκε. Η μάνα στο “γυαλί”. Με τυλιγμένο στην
κουβέρτα το (νεκρό) παιδί. Ξανά οι μνήμες, ξανά το μαρτύριο. Τι άλλαξε; Οι
εφημερίδες γίνανε κουβέρτα κι ο πόνος της μάνας παραμένει απαράλλαχτος όσο
υπάρχουν μάνες να θρηνούν, γονείς να θάβουν τα παιδιά. Μας σούβλισε την καρδιά
ο μικρός τής Μυτιλήνης. Με τα μεγάλα μάτια να κοιτούν τον θάνατο που ερχόταν,
την ανθρωπιά που δεν ερχόταν και της μικρής καρδιάς τούς κτύπους να
λιγοστεύουν. Λες να μετρούσαν και κάποιους λύκους της ζωής, με τριχωτό τομάρι;
Έτσι κι αλλιώς, εκλιπαρούσαν για ζωή εκείνα τα μάτια του τ’ αθώα και ποιος να
τους τη δώσει;

Θα πήγαινε, λέει, στο εξωτερικό. Ίσως εκεί να πέθαινε, θα ‘ταν το ίδιο ­ το
αποτέλεσμα μετράει για κάποιους τεχνοκράτες. Τώρα πέθανε στην πατρίδα του.
Στην Ελλάδα με ανάκατους φιλότιμους, γραφειοκράτες και κάθε λογής δίποδα και
τετράποδα, που ‘χουν στα χέρια δύναμη και δεν χαμογελάνε. Ούτε στον μικρό
άρρωστο με τη μεγάλη ανάγκη για νοσηλεία και τις λιγοστές ελπίδες για ζωή.

Πήγε με το παράπονο. Με το πελώριο “γιατί” στα μάτια. Για τους άκαρδους
γραφειοκράτες, καρικατούρες μιας Δημόσιας Διοίκησης, που με παρέμβαση
Πρωθυπουργού παρήγαγε έργο, άχρηστο έργο, άκαιρο, περιττό, χωρίς αντίκρυσμα.
Κι έμεινε η μάνα να κλαίει για το μωρό, τυλιγμένο στις κουβέρτες. Και οι
γραφειοκράτες, τυλιγμένοι στην ανωνυμία και το τρίχωμά τους. Και ο υπουργός με
το καμάρι πως κράτησαν τον νόμο οι άνθρωποί του. Χωρίς ούτε μια παραίτηση να
αμβλύνει την οργή μας, ένα λουλούδι για συγγνώμη.

Δεν ήταν το δικό τους παιδί και το ‘δωσαν “άφκιαστο κι αστόλιστο” του Χάρου,
με μια κουβέρτα τυλιγμένο. Με την κουβέρτα της ντροπής, που σπιρουνιάζει το
φιλότιμο της Ελλάδας και ζεσταίνει εκείνα τα παχύδερμα που δεν τη νοιάστηκαν».

Ο Ν. Κασνακίδης, Τ.Θ. 62023, 15 210 Χαλάνδρι, γράφει:

«Επίδειξη γνώσεων κάνουν μερικοί διανοούμενοι συνάδελφοί σας. Ένα παράδειγμα,
η λέξη ρατές. Τη συνάντησα δυο φορές, σε κείμενα του “Βήματος” και των
“ΝΕΩΝ”. Το λεξικό Μπαμπινιώτη δεν την έχει. Σοφόν το σαφές, δεν έλεγαν,
κάποτε; Γιατί να χρησιμοποιούνται αυτές οι λέξεις; Για να τρέχουμε στις βιβλιοθήκες;».