ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ειρηναίος

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Κ. Στρογγυλάκης, Αμοργού 49, Κυψέλη, γράφει:

«Αγαπητέ κύριε Παπαδόπουλε

Ως γνωστόν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος σε μια έξαρση αυτοκριτικής (ουσιαστικά
“φαρισαϊσμού”) δήλωσε πως “Δεν έμαθα ότι στην περίοδο της χούντας γίνονταν
βασανισμοί, φυλακίσεις, εξορίες”, διότι, όπως είπε, σπούδαζε και ίσως
βρισκόταν βαθιά νυχτωμένος! Και αυτά ενώ βρισκόταν σε μία θέση (δίπλα, μα πάρα
πολύ δίπλα, στον γνωστό και μη εξαιρετέο μακαριστό πλέον Ιερώνυμο) που μόνον
ένας αφελής (και μόνον τέτοιος δεν είναι ο Χριστόδουλος) θα μπορούσε να
ισχυριστεί την “άγνοια”, την οποία επικαλείται σήμερα.

Θα μου επιτρέψετε, κάνοντας μία σύγκριση να προσθέσω και τα εξής: Ο
Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου (Χανίων) Ειρηναίος, ευρισκόμενος πάντα
“ξάγρυπνος”, αντελήφθη αμέσως “τι πρόκειται να συμβεί” στους συλληφθέντες την
21η Απριλίου 1967 (από Χανιά) και την άλλη μέρα τούς επισκέφθηκε στον χώρο
συγκέντρωσης (περιοχή Αγίων Αποστόλων), από όπου και θα τους εξόριζαν
(τουλάχιστον) στα διάφορα ξερονήσια με ό,τι αυτό σήμαινε. Η επίσκεψη τότε (με
πρόσχημα ανθρωπιστικά κίνητρα) είχε ουσιαστικά την έννοια της αμέριστης
συμπαράστασής του και να τους δώσει κουράγιο για ό,τι θα επακολουθούσε! Και
βέβαια, ήταν μια ενέργεια αποδοκιμασίας του επιβληθέντος πραξικοπήματος. Δεν
ήταν μόνον αυτή η αντιστασιακή στάση του σεμνού και αγωνιστή Μητροπολίτη
Ειρηναίου. Στο πρώτο “δημοψήφισμα” του Παπαδόπουλου ευρισκόμενος στο
Μητροπολιτικό Μέγαρο (Καστέλλι Κισσάμου) αντελήφθη συνεργείο της τοπικής
(Χανιά) χούντας, να γράφει στους εξωτερικούς τοίχους του κτιρίου (της
Μητρόπολης) συνθήματα υπέρ του “δημοψηφίσματος”. Τότε, βγήκε έξω και έδιωξε
(κυριολεκτικά) κακήν κακώς τα όργανα της δικτατορίας και ύστερα έσβησε με τα
ίδια του τα χέρια τα ήδη γραφέντα συνθήματα.

ΥΓ: Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, από άμβωνος, ο Μητροπολίτης Ειρηναίος σχετικά
με τη συλλογή υπογραφών για τις ταυτότητες είπε τα εξής: “Μερικοί μας
κατηγορούν διότι δεν μαζέψαμε υπογραφές. Τους απαντώ ότι η θρησκεία είναι στην
καρδιά μας και ότι δεν θελήσαμε ούτε καθ’ υποψίαν να διχάσουμε τον λαό!».

Ο Α. Δημητρόπουλος, Ακαδημίας 23, Αθήνα, γράφει:

«Ως Έλλην πολίτης θέλω να εμπιστεύομαι τους κυβερνώντες την πατρίδα μου. Γι’
αυτό αισθάνθηκα απογοήτευση όταν άκουσα τον κ. Πρωθυπουργό και τον γ.γ. του
ΠΑΣΟΚ να μην είναι ειλικρινείς, σε θέματα σοβαρά για μένα: Εξαιτίας κάποιων
εσωκομματικών αναταραχών εδήλωσαν και οι δύο: “όλοι μαζί, όλους τους
χρειαζόμαστε, κανείς δεν περισσεύει”. Αυτόματα ήρθε στη σκέψη μου η επιχείρηση
που οργανώθηκε για κάποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Απριλίου 2000. Οι
φωτογραφίες τους απουσίαζαν επιδεικτικά από τα εκλογικά κέντρα του κόμματος,
ενώ άλλων υποψηφίων, ιδίως νεαρών “αστέρων” της TV ή του αθλητισμού, γέμιζαν
τους γύρω χώρους. Χάθηκαν μυστηριωδώς οι φωτογραφίες τών Πεπονή, Χαραλάμπους,
Μωραΐτη, Βερυβάκη, αλλά κυρίως του μεγάλου αγωνιστή Γιάννη Χαραλαμπόπουλου.
Του μόνου εν ζωή συναγωνιστή τών Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος για
τους δημοκρατικούς αγώνες του πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του με διώξεις,
φυλακές, εξορίες κ.λπ. Το μόνο πρόσωπο που θα έπρεπε να κληθεί από τον κ.
Πρωθυπουργό να κοσμήσει το ψηφοδέλτιο Επικρατείας ως επικεφαλής αυτού. Αν’
ταυτών, νεόκοποι σύντροφοι επροβλήθησαν σκανδαλωδώς, για να “διακοσμούν” τη
Βουλή των Ελλήνων. Όλοι μαζί, λοιπόν, αλλά η γραμμή – γραμμή».