ΜΑΤΙΕΣ Τα ωραία…

Συμβαίνουν και ωραία πράγματα…

Ο Δήμος Πλαστήρα, στην Καρδίτσα, δεν ενδιαφέρεται για καλοκαιρινά πανηγυράκια
με «καλλιτέχνες εξ Αθηνών», όπως τόσοι και τόσοι δήμοι στην Ελλάδα. Αλλά και
να ενδιαφερόταν, δεν θα μπορούσε να διοργανώσει ούτε ένα τέτοιο
πανηγυράκι, γιατί δεν έχει λεφτά. Με το ζόρι μαζεύει δύο εκατομμύρια το χρόνο,
από το υπουργείο, την Περιφέρεια και μερικούς Καρδιτσιώτες εμπόρους και
κατασκευαστές, για να τα διαθέσει στον πολιτισμό. Καταφέρνει, ωστόσο, έστω και
μ’ αυτά τα δύο ψωροεκατομμύρια, να φτιάχνει έργο. Και πολύ σπουδαίο, μάλιστα.

Ο Δήμος Πλαστήρα, από πέρυσι, οργανώνει τον Διαγωνισμό Διηγήματος «Αντώνης
Σαμαράκης» (ο δημιουργός του «Λάθους» κατάγεται απ’ αυτά τα μέρη). Πέρυσι
πήραν μέρος 350 νέοι πεζογράφοι, από την Ελλάδα και την Κύπρο. Και τα
αποτελέσματα ήταν θαυμάσια! Είκοσι, τουλάχιστον, διηγήματα, εντυπωσίασαν την
επιτροπή και ήδη κυκλοφορούν σε βιβλίο, από τον Καστανιώτη! Σκέφτομαι: ακόμη
και… μισός αξιόλογος διηγηματογράφος να βγει απ’ αυτό τον διαγωνισμό, το
κέρδος δεν θα είναι σημαντικό;

Την όλη προσπάθεια, φυσικά, την ενισχύει, με κάθε τρόπο, ο ίδιος ο Σαμαράκης.
Που, χρόνο με το χρόνο, όλο και πιο νέος δείχνει, αλλά και αισθάνεται, με τις
πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει και με τις «δράσεις» στις οποίες μπλέκεται. Να
είσαι καλά, Αντώνη. Μακάρι και πολλοί άλλοι ξεχωριστοί άνθρωποι της Τέχνης να
ήταν τόσο παρόντες στη ζωή, όσο εσύ…

Από μια επιφυλλίδα του Στέφανου Ληναίου, στο «Έθνος», πληροφορήθηκα ότι οι
«Μαθητικοί Θεατρικοί Αγώνες», που γίνονται κάθε χρόνο, με πρωτοβουλία –
οργάνωση του υπουργείου Παιδείας και της Γραμματείας της Νέας Γενιάς, πάνε απ’
το καλό στο καλύτερο! «Είχα τη μεγάλη τύχη», γράφει ο Ληναίος, «να
παρακολουθήσω δύο σημαντικές μαθητικές θεατρικές παραστάσεις. Τους
“εκατομμυριούχους της Νάπολης” του Εντ. ντε Φίλιππο, από το Γυμνάσιο Κυψέλης
και το “Καληνύχτα Μαργαρίτα” του Δημ. Χατζή και Μεμά Σταύρου, από το
Πειραματικό Γυμνάσιο Μυτιλήνης. Ήταν δύο σπουδαίες παραστάσεις, που πήραν το
πρώτο βραβείο στην περιφέρειά τους και σε λίγες μέρες συμμετέχουν στους
τελικούς Πανελλήνιους Αγώνες. Μακάρι αυτός ο θεσμός να προχωράει συνεχώς. Με
κάποιες προϋποθέσεις όμως: η Πολιτεία να πολλαπλασιάσει την υλική και ηθική
βοήθειά της. Οι καθηγητές και τα παιδιά να παίζουν έργα σημαντικά, όχι μόνο με
στόχο το βραβείο και το χειροκρότημα, αλλά την ευτυχία της συμμετοχής. Και
προπάντων οι γονείς: να μη “σπρώχνουν” τα παιδιά τους να ακολουθούν το
επάγγελμα του ηθοποιού, επειδή κάποια στιγμή “έλαμψαν” πάνω στη σκηνή. Πρέπει
να συνειδητοποιήσουν την ουσία της μαθητικής θεατρικής παράστασης. Που
είναι μία: να βοηθήσει τους αυριανούς υπεύθυνους πολίτες να μετατρέψουν σε
λειτούργημα, οποιοδήποτε επάγγελμα, με αυτογνωσία, διαλέξουν στη ζωή τους».

Πολύ σωστές κουβέντες. Και με το χέρι στην καρδιά.