ΜΑΤΙΕΣ Συγκίνηση

«Δεν έχει επισκεπτήρια. / Δεν ενδιαφέρεται για το πράμα της Ρίτας Χέιγουορθ /
και για τις δυσκοιλιότητες του Πάπα…». Είναι ένα ακρωτηριασμένο ποίημα
Αμερικανού ποιητή. Στα πολυκαιρισμένα κιτάπια του μυαλού μου, διασώθηκαν μόνο
αυτοί οι τρεις στίχοι. Κι ένας ανήσυχος άνεμος, από τις αρχές της δεκαετίας
του ’60. Ονόματα και τέτοια μη ζητάτε. Δεν θυμάμαι. Θυμάμαι, όμως, τη Ρίτα
Χέιγουορθ. Κοκκινομάλλα. Υπέροχη γυναίκα! Και του μπελά…

Σημασία ιδιαίτερη δεν έδωσα, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες, στον ερχομό του
Ιωάννη-Παύλου Β’ στην Αθήνα. Αλλά, κάποια στιγμή, παρακολουθώντας την τελετή
στον Άρειο Πάγο, έπιασα τον εαυτό μου να συγκινείται. Κάτι συνέβαινε,
εκείνη την ώρα, στα πόδια των Προπυλαίων. Γραφόταν, πράγματι,
ιστορία. Και γραφόταν σ’ έναν χώρο καθαγιασμένο, εδώ και χιλιάδες
χρόνια. Και όχι από παρακλήσεις, μετάνοιες και προσευχές.

Το ’88, σχεδόν κάθε Κυριακή, πηγαίναμε στο παρκάκι, δίπλα στον «Διόνυσο», για
να πιούμε ένα ούζο, στης «Μίνας». Ο Θεοδωράκης, ο Μποστ κι εγώ. Ο Μίκης
κάρφωνε το βλέμμα του στον Παρθενώνα. Δύο, τρία λεπτά. Κι ύστερα έλεγε:
«Είμαστε, οι Έλληνες, ο πιο τυχερός λαός του κόσμου! Εμένα, χτυπά η καρδιά
μου, όταν συλλογίζομαι πως, εδώ που καθόμαστε, έκανε βόλτες, κάποτε, ο
Σωκράτης ή ψώνιζε λαχανικά, για το σπίτι του, ο Ευριπίδης…».

Ναι, είμαστε τυχερός λαός. Αλλά δεν αγαπάμε τη χώρα μας. Δεν αγαπάμε την πόλη
μας. Την Αθήνα. Την γεμίσαμε με άθλια κτίρια. Την βρωμίζουμε. Την τρελαίνουμε
από τον θόρυβο. Πληρώνει, κάποιος μερακλής, μια περιουσία, για να φτιάξει ένα
όμορφο σπίτι και την άλλη μέρα, ο θρησκόληπτος της γειτονιάς παίρνει έναν
μαρκαδόρο και γράφει, στο μάρμαρο, ένα τεράστιο «Μετανοείτε»!

Πρόταση: σε κάθε συνοικία να τοποθετείται, σ’ έναν τοίχο, ένα μεγάλο, λευκό
τελάρο, για να μπορούν να γράφουν σ’ αυτό, με μαρκαδόρο, με σπρέι, με μπογιά,
όποιοι θέλουν, ό,τι θέλουν! Ίσως, έτσι, η μανία που έχουμε, να λερώνουμε, να
φτύνουμε τα πάντα, να καλμάρει κάπως. (Δεν αποκλείεται, όμως ­ στην Ελλάδα
ζούμε ­ τα πράγματα να γίνουν και χειρότερα…).

Ζήτησε συγγνώμη, λέει, ο Πάπας. Εντάξει. Αλλά εγώ, έχω συνεχώς στον νου μου
τον Χριστόδουλο και τον δυνατό και δίκαιο λόγο του, στην Αρχιεπισκοπή. Δυνατός
λόγος, χωρίς τσιριμόνιες και αποσιωπητικά. Χτισμένος με ωραία, πολυταξιδεμένα,
αλλά άφθαρτα ελληνικά. Τι κρίμα, που αυτός ο προικισμένος ιεράρχης, μας
ξαφνιάζει δυσάρεστα, κάθε τόσο…

Τα κατάφερε και πάλι ο Χρυσοχοΐδης. Μπορεί να ταλαιπωρήθηκαν οι Αθηναίοι, αλλά
όλα έγιναν όπως έπρεπε. Κανένα επεισόδιο, καμιά απόπειρα διασάλευσης της
τάξης. Οι φανατικοί απέτυχαν να μας κάνουν διεθνώς ρεζίλι. Το CNN θα έχει μελαγχολήσει…