ΜΑΤΙΕΣ Μ. Δευτέρα

«Ιδού ο νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός· και μακάριος ο δούλος ον
ευρήσει γρηγορούντα· ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ουν, ψυχή
μου, μη τω ύπνω κατενεχθής, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής και της βασιλείας έξω
κλεισθής· αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός· διά της
Θεοτόκου ελέησον ημάς».

Κάτι έχει μείνει από εκείνο το «αρχαίο ρίγος». Και επανέρχεται κάθε χρόνο,
τέτοιες μέρες. Μαζί με τους αγαπημένους στίχους του Κώστα Βάρναλη: «Πώς οι
δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι / ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες! / Η
χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει / και μακριάθε βογγάει και μακριάθε
ανεβαίνει…» Κάτι έχει μείνει. Κι όσο κι αν κάνεις πως είσαι πολύ πέρα,
πλέον, «απ’ αυτά τα πράγματα», περνάς έξω από τον Λουμπαρδιάρη και στέκεσαι.
Και κάνεις τον σταυρό σου. Και ύστερα, σιγά σιγά, φτάνεις και ώς την είσοδο
της εκκλησίας. Και μπαίνεις. Και προσκυνάς.

«Τα πάθη τα σεπτά η παρούσα ημέρα ως φώτα σωστικά ανατέλλει τω κόσμω· Χριστός
γαρ επείγεται του παθείν αγαθότητι· ο τα σύμπαντα εν τη δρακί περιέχων
καταδέχεται αναρτηθήναι εν ξύλω, του σώσαι τον άνθρωπον».

Έφηβος, στα χρόνια του Γυμνασίου, ούτε κατά διάνοιαν αισθανόμουνα όσα
αισθάνομαι τώρα για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τότε, η Μεγάλη Παρασκευή, κυρίως, με
συγκινούσε. Και για τελείως διαφορετικούς λόγους, η Μεγάλη Δευτέρα. Τη Μεγάλη
Παρασκευή ο Επιτάφιος, τα στεφάνια, το «Ω γλυκύ μου έαρ», οι πιστοί με τα
αναμμένα κεριά, τα κορίτσια με τα κάνιστρα και τα κομμένα γιασεμιά, και ο
Χριστός, προπάντων ο Χριστός, έκαναν την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Ενώ η
Δευτέρα ήταν, μάλλον, έξω από την εβδομάδα των Παθών. Ήταν η πρώτη ημέρα του
δεκαπενθήμερου ρεμπελιού. Με τα βιβλία να πετιούνται σε μιαν άκρη του σπιτιού
και να πνίγονται από τη σκόνη…

«Αόρατε κριτά, εν σαρκί πώς ωράθης και έρχη υπ’ ανδρών παρανόμων κτανθήναι,
ημών το κατάκριμα, κατακρίνων τω πάθει σου. Όθεν αίνεσιν, μεγαλωσύνην και
δόξαν αναπέμποντες τη εξουσία σου, Λόγε, συμφώνους προσφέρομεν».

Σκέφτομαι την Ειρήνη Παπά. Που βρίσκεται τώρα στη Βαλένθια, ετοιμάζοντας τις
«Τρωάδες» και δεν την σκέφτομαι για τις «Τρωάδες». Μα, γιατί την ακούω να
ψέλνει, μ’ έναν υπέροχο, μοναδικό τρόπο, «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου,
κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ· λαμπρυνόν μου την στολήν
της ψυχής, Φωτοδότα και σώσον με».

Καλές γιορτές