ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Στον Στρέφη

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Γ. Αναγνωστόπουλος, Σταδίου 51, Αθήνα, γράφει:

«Τις προάλλες, ημέρα Τετάρτη, στην καθημερινή μου πρωινή βόλτα στον Λόφο
Στρέφη, βρέθηκα μπροστά σε ένα λυπηρό φαινόμενο: Νέος κειτόταν νεκρός από
ναρκωτική ουσία. Ένας αστυφύλακας και άλλοι με πολιτικά ανέμεναν το
ασθενοφόρο.

Είχα την ευκαιρία να επισημάνω ­ γνωστά βεβαίως πράγματα ­ στο αστυνομικό
όργανο τη θλιβερή και απαράδεκτη κατάσταση σε χώρο αναψυχής και εν όψει
Πολιτιστικής κ.λπ. Ολυμπιάδας. Εκούνησε το κεφάλι του και είπε μόνον:
”Πάντως, η κατάσταση δεν είναι, όπως παλαιά”. Έτσι ησύχασε αυτός, ησύχασα
και εγώ.

”Προσέξτε πού πατάτε» είπε σε κυρία γνωστή μου, επισκέπτρια πρωινή του
Στρέφη. ”Μη φοβάσαι, αποκρίθηκα. Θα τα μαζέψει ο νέος σωτήρας Αβραμόπουλος”.

Εδώ, κ. Παπαδόπουλε, και αν χρειάζεται ”ματσούκι” καθώς λέγεται στην πατρίδα
μου. Αυτός ο κύριος που ενημερώνει τους πάντες, τον Χριστόδουλο, Αρχιεπίσκοπο
Ελλάδος, δίχως πρώτα να ερωτήσει τη συνείδησή του ότι θα κάνει κόμμα, δεν
μπορεί να διαχειρισθεί τη στοιχειώδη καθαριότητα και ευπρέπεια ενός δημόσιου
χώρου αναψυχής, στολίδι της Αθήνας.

Λιγικότερον είναι όχι ότι δεν μπορεί αλλά ενσυνείδητα τον καταστρέφει. Αλλιώς
δεν εξηγείται που παλαιότερα συνεργείο καθαρισμού του χώρου το κατήργησε, και
έκτοτε τα πάντα βρωμούν. Δεν γνωρίζω αν χωρεί μήνυση ή αγωγή αποζημίωσης διά
παράλειψη καθήκοντος. Οι υπηρεσίες δίωξης ας ασχοληθούν, λοιπόν, και με τις
”ψιλές υποθέσεις” των ναρκωτικών και μάλιστα γι’ αυτές που συμβαίνουν σε
δημόσιους χώρους αναψυχής και πολιτισμού, ενώπιόν μας».

Ο Αλ. Καλοσπύρος, Σαλώνων 31, Αθήνα, γράφει:

«Η ζωή δεν είναι μόνο ”καλλιτεχνία”, δεν είναι μόνο ”άσματα, ποιήματα και
ουζάκι στον Μόλυβο”. Απορώ γιατί μέχρι σήμερα δεν ”φωναξες” από τη στήλη
σου για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν και από τον Έλληνα πρωθυπουργό, όταν
”τρωγοπίνοντας” με τους άλλους μικρονάνους Ευρωπαίους, στην αυλή του
διεφθαμένου ”Πλανητάρχη”, υπέγραψαν για τους βομβαρδισμούς αθώων πολιτών στη
γείτονα Γιουγκοσλαβία.

Τώρα είναι αργά για… κλάματα. Οι Τούρκοι στήσανε αγχόνες για τους δικούς
τους Μεντερέδες. Εμείς πότε θα τις στήσουμε; (Πιστεύω ακράδαντα ότι θα στηθούν)».