Ο λόγος στους αναγνώστες.


Ο Κίμων Χλαπανίδης, Λυκούργου 10, Αθήνα, γράφει:


«Προ δέκα ετών, στην παρέα των τριών λυκειαρχών κατά Σάββατο, θυμήθηκα ότι
στην ογδόη Γυμνασίου, προ των διακοπών των Χριστουγέννων, ο καθηγητής των
Ελληνικών, μακαρίτης πια Ηλ. Μουδρέας, μας έφερε να διαβάσουμε από τον
Σκιαθίτη κοσμοκαλόγερο άγιο της λογοτεχνίας μας Αλ. Παπαδιαμάντη, με την απλή
του γλυκύτατη καθαρεύουσα, το διήγημα "Στο Χριστό στο Κάστρο". Οπότε, στη
συνάντηση του επόμενου Σαββάτου, στην καφετέρια της Σκουφά, των αδελφών Πίσπα,
ο Σάμιος Γ. Αγγελληνάρας, μας το έφερε και το διαβάσαμε εκ περιτροπής,
πίνοντας τον πρωινό μας καφέ εις ανάμνηση των μαθητικών μας χρόνων.


Τον επόμενο χρόνο ακριβώς, ήλθε η Ευλογία του Θεού στο σπίτι μας. Το βράδυ δε
των Χριστουγέννων, επτά ημερών ο μικρούλης μας, άκουσε να του διαβάζω την
παρακάτω παράγραφο: Αλλ' ότε ο ιερεύς εξελθών έψαλλε το "Δεύτε ίδωμεν
πιστοί,
που εγεννήθη ο Χριστός", τότε αι μορφαί των Αγίων
εφάνησαν ως να εφαιδρύνθησαν εις τους τοίχους.
"Ακολουθήσωμεν λοιπόν
ένθα οδεύει ο αστήρ",
και ο κυρ-Αλεξανδρής ενθουσιών έλαβε την υψηλήν
καλάμην και έσεισε τον πολυέλαιον με τας λαμπάδας όλας ανημμένας.

"Άγγελοι υμνούσιν ακαταπαύστως εκεί", κι εσείσθη ο ναός όλος από την
βροντώδη φωνήν του παπα-Φραγκούλη μετά πάθους ψάλλοντος "Δόξα εν υψίστοις,

λέγοντες τω σήμερον εν σπηλαίω τεχθέντι", και οι άγγελοι οι
ζωγραφιστοί,
οι περικυκλούντες τον Παντοκράτορα άνω εις τον θόλον,
έτειναν το ους, αναγνωρίσαντες οικείον αυτοίς τον ύμνον. Και
είτα ο ιερεύς επήρε καιρόν,
και ήρχισε να προσφέρει τω Θεώ θυσίαν
αινέσεως.


Φέτος κατά την Άγια Νύκτα των Χριστουγέννων θα ζητήσω από τον εννεαετή πλέον
Δημητράκη να μας διαβάσει ο ίδιος ολόκληρο το διήγημα του Παπαδιαμάντη, ενώ τα
χαράματα (5 π.μ.) με την πρώτη καμπάνα της εκκλησίας μας, μου εζήτησε να τον
ξυπνήσω, για να πάμε όλοι μαζί στη Θεία Λειτουργία της Γεννήσεως».


Ο Μ. Σταματιάδης, Ν. Παρίτση 87-89, Ν. Ψυχικό, γράφει:


«Ο ανιψιός μου είχε ενοχλήσεις μάλλον από σκωληκοειδίτιδα. Πήγαμε στον
''Ευαγγελισμό'' (1/7, ώρα 5 μ.μ.) που εφημέρευε. Στο ισόγειο, μας υπέδειξαν να
συμπληρώσουμε σ' ένα λευκό χαρτί, από δεσμίδες που υπήρχαν απλωμένες, τα
στοιχεία του ασθενούς. Το χαρτί παραδόθηκε στο χειρουργείο των εξωτερικών
ιατρείων, προφανώς για προτεραιότητα. Υπήρχαν πολλά περιστατικά. Τον δικό μας
τον ασθενή δεν τον κάλεσαν για εξέταση μέχρι τις 7.15. Πήγα στον χώρο όπου
είχα αφήσει το χαρτί με τα στοιχεία. Δυο γιατροί μας καθησύχασαν ότι ο ασθενής
θα κληθεί για εξέταση. Τους ρώτησα πού βρίσκεται το έντυπό μας και μου
υπέδειξαν δύο θυρίδες. Έψαξα, αλλά το χαρτί είχε κάνει φτερά. Ζήτησα τους
υπευθύνους για να διαμαρτυρηθώ, απουσίαζαν και φύγαμε άπρακτοι από το
νοσοκομείο. Ο φύλακας, πάντως, μας υπέδειξε να συμπληρώσουμε και δεύτερο
έντυπο. Αλήθεια τι να σκέφθηκε ο ανιψιός μου που την άλλη μέρα έφευγε για την
απομονωμένη Κάρπαθο, όπου το μικρό Κέντρο Υγείας, που λειτουργεί, δεν έχει
χειρουργείο; Είναι κρίμα να υπάρχουν τόσα λειτουργικά - οργανωτικά προβλήματα
σε ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία της χώρας μας».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από