|
Σκηνές σαν και αυτές δεν θα εκλείψουν από τα ελληνικά γήπεδα όσο ο χουλιγκανισμός αντιμετωπίζεται ως «κοινωνικό φαινόμενο»
|
Το ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού συνεχίστηκε για πολλές ημέρες μετά το
90′. Αθλητικές αρχές, παράγοντες των σπορ, επώνυμοι και ανώνυμοι, φίλαθλοι
συζητούσαν όχι, δυστυχώς, για τις επιδόσεις των ποδοσφαιριστών στον αγωνιστικό
χώρο, αλλά για τα φοβερά επεισόδια γύρω από αυτόν και έξω από το γήπεδο, που
έκαναν τον γύρο του κόσμου και εξέθεσαν διεθνώς το δήθεν ευρωπαϊκό ποδόσφαιρό
μας.
Ολυμπιακή χώρα, πλέον, η Ελλάδα, η γενέτειρα του ευ αγωνίζεσθαι και της
ευγενούς άμιλλας, η οποία υποτίθεται ότι φιλοδοξεί να ξαναφέρει την αγνότητα
και το Ολυμπιακό πνεύμα στους Αγώνες του 2004, δείχνει στον κόσμο ότι δεν
είναι ικανή στο κατώφλι της νέας χιλιετίας να δώσει λύση στον χουλιγκανισμό
των γηπέδων, τον οποίο όσοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν
ονομάζουν «κοινωνικό φαινόμενο». Το πρόβλημα το αντιμετώπισαν πολύ πιο έντονα
από μας άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες, όμως, το έλυσαν οριστικά μέσα σε
τρία-τέσσερα χρόνια. Εμείς το συζητάμε επί δεκαετίες και η διαφορά μας με τους
Ευρωπαίους συνεταίρους μας φαίνεται ότι είναι μόνο μία: η πραγματική βούληση
όλων των εμπλεκομένων φορέων για να δοθεί λύση.
Η βία στα γήπεδα άλλους τους αφήνει παγερά αδιάφορους και άλλους τους
εξυπηρετεί. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το γεγονός ότι δέκα και είκοσι
χρόνια πίσω ηγέτες διαφορετικών ΠΑΕ αποφάσισαν να τα βάλουν με τους ταραξίες
των δικών τους ομάδων και τους νίκησαν κατά κράτος.
Ο ΠΑΟΚ
Πρώτος διδάξας ο Γιώργος Παντελάκης, παραμονές του επαγγελματικού
πρωταθλήματος, όταν η Τούμπα γινόταν πραγματική κόλαση σε ντέρμπι και όχι
μόνο. Ο τότε πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ πέταξε έξω από την Τούμπα τους γνωστούς
άγνωστους που προκαλούσαν τα επεισόδια, έκλεισε τη θύρα των φανατικών οπαδών,
έκοψε την ομαδική διάθεση εισιτηρίων σε οργανωμένους οπαδούς και κατάργησε τα
φθηνά εισιτήρια, τα οποία έπαιρναν οι σύνδεσμοι από παλαιότερες διοικήσεις για
να γεμίζουν το γήπεδο, χωρίς κανείς να ευαισθητοποιείται από το γεγονός ότι
για μερικά εκατομμύρια εισπράξεων η ομάδα πάθαινε ανυπολόγιστες ζημιές από τα
επεισόδια στο γήπεδό της. Τρεις, τέσσερις φορές ο κ. Παντελάκης είδε το
κατάστημά του στη Θεσσαλονίκη να καταστρέφεται, αλλά για πολλά χρόνια μετά το
πρόβλημα της βίας δεν ξαναεμφανίσθηκε.
Μερικά χρόνια αργότερα έκανε περίπου το ίδιο πράγμα ο πρόεδρος της ΠΑΕ
Παναθηναϊκός Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο οποίος μέσω προέδρου της εμπιστοσύνης
του στην Ομοσπονδία των Συνδέσμων των οπαδών κατάφερε να τους ελέγξει και να
ελαχιστοποιήσει τα κρούσματα βίας στο γήπεδο της ομάδας του. Και τότε είχαν
ακουσθεί και είχαν γραφεί φοβερά συνθήματα εναντίον του προέδρου, αλλά η
κατάσταση βρισκόταν υπό απόλυτο έλεγχο.
Σε άλλες ΠΑΕ αντίθετα οι διοικήσεις θεωρούσαν δύναμη την παρουσία ύποπτων
στοιχείων μέσα στα γήπεδά τους, πίστευαν ότι βοηθούσαν την ομάδα να πάρει τη
νίκη επειδή τρομοκρατούσαν αντιπάλους και διαιτητές και αυτοί οι ανεγκέφαλοι
ήταν σχεδόν μισθοδοτούμενοι από τους εκάστοτε προέδρους, οι οποίοι τους
χαρτζιλίκωναν, τους έδιναν φθηνά εισιτήρια, τους πλήρωναν τα έξοδα μετακίνησης
σε αντίπαλες έδρες και τους παρείχαν νομική υποστήριξη κάθε φορά που
συλλαμβάνονταν να κάνουν επεισόδια σε ποδοσφαιρικούς αγώνες.
Η Δικαιοσύνη
Μεγάλο ρόλο στη διαιώνιση της βίας παίζει και ο τρόπος με τον οποίο
αντιμετωπίζονται τα περιστατικά αυτά στο πλαίσιο της αθλητικής και ποινικής
δικαιοσύνης. Δύσκολα θα ξεχασθεί η υπόθεση του ντέρμπι του ΠΑΟΚ – Ολυμπιακού
στην Τούμπα, που ο διαιτητής Παπαπέτρου αναγκάσθηκε να διακόψει στο 83′, όταν
κινδύνευε η ζωή ποδοσφαιριστών και διαιτητών μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Στα
αθλητικά δικαστήρια βρέθηκαν μάρτυρες, μεταξύ των οποίων και ο νομάρχης
Θεσσαλονίκης, οι οποίοι κατέθεσαν ότι ο αγώνας δεν διεκόπη, αλλά οι φίλαθλοι
είχαν την εντύπωση ότι όταν ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά το ματς
είχε τελειώσει κανονικά! Οι αθλητικοί δικαστές δέχθηκαν αυτήν την άποψη, καθώς
και ο Ολυμπιακός δεν είχε αντίρρηση (μόνο οι βαθμοί που είχε πάρει τον
ενδιέφεραν) και ο ΠΑΟΚ έπεσε στα μαλακά. Στα ποινικά δικαστήρια οι ελάχιστοι
χούλιγκαν που είχαν συλληφθεί αθωώθηκαν ή καταδικάσθηκαν σε πολύ μικρές
ποινές, επειδή οι αστυνομικοί κλήθηκαν από τους συνηγόρους τους να αποδώσουν
συγκεκριμένες πράξεις σε συγκεκριμένα πρόσωπα.
Η δυσλειτουργίες της αθλητικής δικαιοσύνης, οι δασκαλεμένοι μάρτυρες, η λογική
αδυναμία να υπάρξουν χειροπιαστές αποδείξεις για πράξεις κολάσιμες στα γήπεδα,
αλλά και οι συναλλαγές μεταξύ παραγόντων ΠΑΕ, που κάνουν τα στραβά μάτια,
γιατί και η δική τους ομάδα θα βρεθεί μεθαύριο στο σκαμνί, έχουν δημιουργήσει
ένα καθεστώς ατιμωρησίας και πόσο, μάλλον, σήμερα που επί τρεις εβδομάδες δεν
εκδικάζονται οι υποθέσεις, γιατί ΕΠΑΕ και αθλητικοί δικαστές διαφωνούν για το
ποιος ΚΑΠ ισχύει! Όμως, δεν είναι μόνο η δικαιοσύνη που δεν κάνει καλά τη
δουλειά της.
Οι μετακινήσεις και η διαιτησία
|
Σε κάποιες ΠΑΕ οι διοικήσεις θεωρούσαν δύναμη την παρουσία ύποπτων στοιχείων μέσα στα γήπεδά τους
|
Στο ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού η Αστυνομία έκανε σωματικό έλεγχο έξω
από τις θύρες του γηπέδου και άφησε επί ώρες οπαδούς της μιας ομάδας
συγκεντρωμένους έξω από τη θύρα όπου επρόκειτο να προσέλθουν οι αντίπαλοι
οπαδοί. Ο νόμος για την απαγόρευση της μετακίνησης οπαδών στην έδρα της
αντίπαλης ομάδας καταστρατηγήθηκε με τη σύμφωνη γνώμη των περισσοτέρων ΠΑΕ και
τις ευλογίες της ΕΠΑΕ.
Οι διαιτητές που συχνά προκαλούν με τις αποφάσεις τους, βαθμολογούνται με
8άρια και 9άρια, δηλαδή με άριστα, από τους παρατηρητές διαιτησίας και μένουν
ατιμώρητοι.
Γήπεδα που έχουν καταγραφεί ως επικίνδυνα από πλευράς ασφάλειας εξακολουθούν
να λειτουργούν ή επαναλειτουργούν. Η επιστροφή της ΠΑΕ Παναθηναϊκός στο γήπεδο
της Λεωφόρου Αλεξάνδρας είχε ανησυχήσει και τους πιο αδαείς όταν έμαθαν ότι
δεν θα υπάρχουν διαχωριστικά κιγκλιδώματα. Μόνο οι αρμόδιοι δεν είχαν
ανησυχήσει που θα γινόταν σε αυτό το γήπεδο ένα ντέρμπι μίσους. Θα
χρειαζόντουσαν πολλές σελίδες εφημερίδας για να απαριθμήσει κανείς λόγους και
συγκεκριμένα περιστατικά που οδηγούν σε αίσχη όπως εκείνα που ζήσαμε την
περασμένη Κυριακή στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Στην Αγγλία
Αντίθετα, μπορείς σε δύο γραμμές να πεις τα απλά, αλλά αποτελεσματικά μέτρα
που πήραν οι Άγγλοι όταν αποφάσισαν να γυρίσουν σελίδα και να κάνουν τα
κολαστήρια των αγγλικών γηπέδων ένα λαμπερό πρωτάθλημα την Premier League.
Πέρα από τους αστυνομικούς ελέγχους, τη διαρρύθμιση των γηπέδων, τη σωστή
λειτουργία της αθλητικής και ποινικής δικαιοσύνης, τα κλειστά κυκλώματα
τηλεόρασης που παρακολουθούν κάθε σημείο της κερκίδας, τη διαπαιδαγώγηση των
νέων φιλάθλων από τα σχολεία κιόλας, οι Άγγλοι αποφάσισαν να στερηθούν το
αντίτιμο των εισιτηρίων που θα αγόραζαν μερικές χιλιάδες κακών οπαδών και τους
κράτησαν μακριά από τα γήπεδα. Ίσως είναι η μεγαλύτερη ποινή για ένα κακό
φίλαθλο να γνωρίσει πως αν συλληφθεί να πετάει ένα κέρμα στον αγωνιστικό χώρο
θα του αφαιρεθεί το δικαίωμα αγοράς εισιτηρίου και για πολλά χρόνια την ημέρα
και την ώρα που θα παίζει η αγαπημένη του ομάδα, αυτός θα πρέπει να βρίσκεται
στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.
Άτολμοι
Όλοι μιλούν για την ανάγκη εξάλειψης της βίας στα ελληνικά γήπεδα, αλλά όλοι
περιμένουν από τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα. Διοικήσεις, ΠΑΕ και ΕΠΑΕ
θέλουν κόσμο στα γήπεδα, ακόμη και προβληματικό κόσμο. Οι ΠΑΕ θέλουν να
τιμωρούνται οι χούλιγκαν, αλλά όχι οι δικοί τους. Η Αστυνομία αναλαμβάνει να
περιφρουρήσει την τάξη με αποτυχημένες στο παρελθόν μεθόδους και οι εισηγήσεις
της προς τις αρμόδιες αρχές σπανίως λαμβάνονται υπόψη. Αγώνες υψηλής
επικινδυνότητας γίνονται βράδυ, στα σκοτεινά, ενώ οι αντίστοιχοι στην Αγγλία
ορίζονται μεσημέρι για να συμβαίνουν τα πάντα κάτω από το φως.
Το αποτέλεσμα της δειλίας και της απροθυμίας, πολλές φορές εκ του πονηρού, να
αντιμετωπισθεί το φαινόμενο της βίας φαίνεται ανάγλυφα στον πίνακα των
εισιτηρίων που διατέθηκαν κάθε αγωνιστική. Οι φίλαθλοι που παρακολουθούν τους
8 αγώνες κάθε Σαββατοκύριακο θα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα μόνο μεγάλο
γήπεδο της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. Και οι πρώτες χαμένες αυτού του
φαινομένου είναι οι ίδιες οι ΠΑΕ που φροντίζουν να το διαιωνίζουν.
