[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Η φρίκη: Έξηντα έξι συνάνθρωποί μας ­ ανάμεσά τους και ένα τουλάχιστον
βρέφος ­ πνίγηκαν αβοήθητοι στη θάλασσα, μερικές εκατοντάδες μέτρα από την
ακτή της Πάρου, κάποιοι χωρίς σωσίβια, κάποιοι επειδή εγκλωβίστηκαν
ανυποψίαστοι μέσα στο κουφάρι του πλοίου που βυθίστηκε!

*

Η ειρωνεία: Την ώρα που το «Σαμίνα» άνοιγε στα δύο από τα βράχια, όλη η
Ελλάδα ­ μαζί και οι περισσότεροι επιβάτες του μοιραίου πλοίου ­ πανηγύριζε
πανευτυχής για το γκολ του Παναθηναϊκού κατά του Αμβούργου!

*

Το έγκλημα: Αν και χρειάζονταν μόλις λίγα λεπτά για τον κατάπλου του
πλοίου στο λιμάνι της Παροικιάς, αν και το πλοίο διέσχιζε περιοχή γνωστή για
τις δεκάδες βραχονησίδες και ξέρες της, αν και υπήρχαν σχεδόν 500 ψυχές πάνω
στο καράβι, ο αξιωματικός βάρδιας δεν… μπόρεσε έγκαιρα να διακρίνει ότι το
«Σαμίνα» πήγαινε με ταχύτητα 18 μιλίων την ώρα να χτυπήσει στα ­ φωτισμένα από
φάρο και ύψους 23 μέτρων ­ βράχια!

*

Η ανευθυνότητα: Για όση ώρα έμενε το πλοίο στον αφρό της θάλασσας ­
περισσότερο από 30 λεπτά λένε οι διασωθέντες ­ το 64μελές πλήρωμα του
«Σαμίνα», σύμφωνα με τις μαρτυρίες, αντί να κάνουν τη δουλειά τους, αντί να
μοιράσουν σωσίβια και να ετοιμάσουν τους επιβάτες για να εγκαταλείψουν με
κάποια τάξη το βυθιζόμενο πλοίο, έψαχναν τρόπους για να σωθουν οι
ίδιοι.«Έψαχναν να τρυπώσουν», όπως είπε χαρακτηριστικά ένας από τους
διασωθέντες…

*

Οι ήρωες: Μερικοί φαντάροι, που πήγαιναν στη μονάδα τους, σάστισαν από
την αδιαφορία των αρμοδίων μπροστά στις μάνες με τα μικρά παιδιά που δεν
ήξεραν τι να κάνουν όταν πλοίο άρχισε να βυθίζεται. Και χωρίς καν να το
σκεφθούν έβγαλαν τα δικά τους σωσίβια, τα φόρεσαν στα παιδάκια, τα πήραν
αγκαλιά και έμειναν να φύγουν τελευταίοι όταν το πλοίο είχε πάρει μεγάλη κλίση
και το ύψος της κουπαστής από τη θάλασσα θα ήταν το μικρότερο δυνατό. «Πώς να
πηδήξουμε από εκεί ψηλά με τα παιδάκια στην αγκαλιά», είπε ένας από αυτούς και
το φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι του έλαμπε…

*

Και οι άλλοι ήρωες: Οι Παριανοί. Αυτοί που με το που άκουσαν για τη
βύθιση του πλοίου αψήφησαν τα Μπωφόρ και τη νύχτα, σαλτάρανε πάνω στα καΐκια
τους και άρχισαν να μαζεύουν ναυαγούς ­ όλη τη νύχτα ­ από το πέλαγος…

*

Οι δύο Ελλάδες: Αυτή που αγωνίζεται, αυτή που επιμένει. Αυτή που θέλει
να πάει μπροστά και να προκόψει, αυτή που έχει όνειρα και ψυχή και όραμα. Και
η άλλη. Αυτή του ωχαδελφισμού, της αρπακόλλας, της παραίτησης, της απίστευτης
χαλαρότητας ακόμη και για τα πιο σοβαρά ζητήματα. Αυτή που είναι βαρίδι για
την πρώτη και μέταλλο στην πυξίδα της, αυτή που οδηγεί «το σκάφος» με ταχύτητα
στα… βράχια.