ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Απόγνωση

Ο λόγος στους αναγνώστες. Η Παν. Μπιράκου, Κανελλοπούλου 38, Ν.
Φάληρο, γράφει:

«Πριν από 15 μήνες έχασα τον άντρα μου μετά από σοβαρή καρδιοπάθεια. Μείναμε
μόνοι, εγώ και τα τρία παιδιά μου, με όλα μας τα προβλήματα. Με σκυμμένο το
κεφάλι προσπαθώ να συνεχίσω τον αγώνα, για τα παιδιά μου, για τη ζωή τους.

Το μεγάλο μου παιδί είναι σχεδόν 30 χρόνων, με βαριά αναπηρία. Από τα αγόρια
μου, το μικρό, στα 13, πηγαίνει στην Α’ Γυμνασίου. Τι ζητάω: Ζητάω από την
Πολιτεία μια δουλειά, οπουδήποτε. Δούλευα επί 15 1/2 μήνες σε ιδιωτική
κλινική στον Πειραιά, νυκτερινή πάντα, πρακτική αδελφή. Πριν από 4 μήνες
πουλήθηκε η επιχείρηση και βρεθήκαμε στον δρόμο και στις ουρές του ταμείου
ανεργίας, χωρίς ελπίδα. Το πρόβλημα της ανεργίας είναι σε όλους γνωστό. Σας
είναι όμως αφάνταστα απίστευτο το μέγεθος και η οξύτητα του προβλήματος.

Έχασες τη δουλειά σου; Τέλειωσε ­ κλειστές όλες οι πόρτες. Ιδιαίτερα στον
ιδιωτικό τομέα δεν σε παίρνουν πουθενά. Είστε 48 ετών και πρακτική; Εδώ
υπάρχουν κοπέλες με πτυχίο διετούς και τριετούς φοιτήσεως, εσάς θα πάρουμε που
θα σας πληρώσουμε και περισσότερο γιατί έχετε και επιδόματα; Όχι βέβαια. Στο
Δημόσιο δεν σου δίνουν ούτε το έντυπο της αιτήσεως, μόλις πεις την ηλικία σου,
παρ’ ότι υπάρχουν νοσοκομεία που λόγω ιδιαιτερότητας του αντικειμένου έχουν
όριο μεγαλύτερο της ηλικίας μου.

Ζητώ από τους κρατούντες, κύριε Παπαδόπουλε, μια θέση βοηθού θαλάμου σε
οποιοδήποτε νοσοκομείο. Ακόμη και εκεί που φοβούνται να πάνε οι κοπέλες με τα
πτυχία. Διότι πρέπει να ζήσω και να συντηρήσω την οικογένειά μου, την ορφανή
και έρημη. Τι να κάνω; Πού να στραφώ;».

Η Καίτη Σταμούλη, Σόλωνος 113, γράφει: «Είμαι ιατρός κυτταρολόγος και
κάνω μεγάλες προσπάθειες να γίνει μια έδρα Κυτταρολογίας στο Πανεπιστήμιο
Αθηνών που να φέρει το όνομα Γεώργιος Παπανικολάου. Αυτή θα είναι τιμή.
Δεν είναι τιμή να τον έχουν στα δεκαχίλιαρα. Θυσίασε τη ζωή του στην επιστήμη,
τον έφαγε η ξενιτιά, έμεινε το όνομά του αθάνατο και με το δικό του τεστ
σώζονται εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο».