ΜΑΤΙΕΣ Τα πολύ ωραία

Λέξη για εκλογές, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, υπουργούς κ.λπ. σήμερα. Υπάρχουν
κι άλλα πράγματα στη ζωή. Και πολύ ωραία. Όπως ο αθλητισμός. Ο κλασικός
αθλητισμός και το μπάσκετ. Που μας έχουν χαρίσει μεγαλειώδεις στιγμές,
σπουδαίες νίκες, τα τελευταία χρόνια, ανεβάζοντάς μας, κάθε φορά, όλο και
ψηλότερα…

Παρακολουθώ τις κορυφαίες διοργανώσεις του μπάσκετ, στην Ελλάδα και το
εξωτερικό, όποτε μπορώ. Είδα το «φάιναλ φορ», με τον ΠΑΟΚ, στο στάδιο Ειρήνης
και Φιλίας (χάσαμε), πήγα στο Παρίσι και χειροκρότησα τον Παναθηναϊκό που
βγήκε πρωταθλητής Ευρώπης, πήγα και στο Τελ Αβίβ, όπου ο Ολυμπιακός ατύχησε,
στον τελικό, ενώ ήταν μπροστά στο σκορ σε όλο τον αγώνα! Φυσικά, ήμουνα και
στο Παναθηναϊκό Στάδιο, το ’68, που η ΑΕΚ κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων,
αλλά και στο Φάληρο (’87), που η Εθνική ομάδα του Γκάλη και του Γιαννάκη,
στέφθηκε πρωταθλήτρια.

Την Τρίτη, που μας πέρασε, ήμουνα στη Λωζάννη, για τον τελικό του Κυπέλλου
Σαπόρτα. Μαζί με τα παιδιά της ΑΕΚ, τον Πρόεδρό της Γιάννη Φιλίππου, τον
γενικό αρχηγό της Γιάννη Γρανίτσα, τον σπουδαίο Γιώργο Βασιλακόπουλο και
πολλούς άλλους. Ζήσαμε, όλοι, μια υπέροχη βραδιά! Γιατί το παιχνίδι ήταν
δυνατό, πλούσιο, συναρπαστικό. Και έληξε με θριαμβευτική νίκη της ελληνικής
ομάδας.

Γράφω «ελληνικής» και το εννοώ: η ΑΕΚ, είναι η πιο ελληνική απ’ όλες
τις ομάδες μπάσκετ που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της χώρας μας. Ο Κορωνιός, ο
Κακιούζης, ο Ντικούδης, ο Χατζής (τέσσερις από τους πέντε παίκτες, δηλαδή)
αγωνίζονται σε όλα, σχεδόν, τα ματς! Κι αν προσθέσει κανείς σ’ αυτούς και τον
Τσακαλίδη, να μια ολόκληρη «πεντάδα» που μπορεί να παίξει με τα χρώματα της
Εθνικής!

Στο ξενοδοχείο, συνάντησα και τρεις από τους «ήρωες του ’68». Τον Αμερικάνο,
τον Τρόντζο και τον Χρήστο Ζούπα. Τα είπαμε, με τον Αμερικάνο και τον Ζούπα.
Τα είπαμε και με τον συνάδελφο Βασίλη Γεωργίου, που είχε μεταδώσει
ραδιοφωνικώς, τον ιστορικό εκείνο αγώνα. Και τα μάτια μας έλαμπαν από
συγκίνηση. Γιατί, τέτοια γεγονότα, γράφουν στην καρδιά. Και δεν
σβήνονται ποτέ. Στο γήπεδο, οι Ιταλοί ήταν πολύ περισσότεροι από εμάς. Και,
βεβαίως, κέρδισαν τη «μάχη της εξέδρας». Βρισιές ακούσθηκαν. Και από τις δύο
μεριές. Επεισόδια, όμως, δεν σημειώθηκαν. Γιατί η Αστυνομία είχε λάβει τα
μέτρα της: κανείς δεν μπορούσε να περάσει στη «σάλα», αν δεν είχε υποβληθεί
προηγουμένως σε εξονυχιστικό έλεγχο! Ακόμη και τους επίσημους «έψαχναν»
οι αστυνομικοί! Κάτι γορίλλες ίσαμε εκεί πάνω, που τους κοίταζες και σ’ έπιανε
τρεμούλα!

Κάτι ανάλογο, πρέπει να εφαρμόζεται και εδώ. Η Αστυνομία, δεν πρέπει ν’ αφήνει
φίλαθλο ή «φίλαθλο» να ανεβαίνει στην κερκίδα, χωρίς να δει τι έχει στις
τσέπες του, στα χέρια του, στα πόδια του. Στην Ελλάδα, το ‘χουμε σε κακό να
μην τα κάνουμε γυαλιά – καρφιά. Είτε κερδίζουμε και πανηγυρίζουμε (όπως έγινε
τη νύχτα της Τρίτης) είτε χάνουμε και «τα παίρνουμε στο κρανίο»…