[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Η «ώρα του ταμείου» για τον καταλογισμό των κερδών και των ζημιών σήμανε
από χθες για τα κόμματα, ενώ το ΠΑΣΟΚ σταθεροποίησε στη μία μονάδα τη διαφορά
του από τη Ν.Δ. και ο κ. Σημίτης έλαβε την τυπική εντολή για τον σχηματισμό
της νέας κυβέρνησης, ο οποίος τοποθετείται μάλλον για την Πέμπτη.

Κύριο, πάντως, χαρακτηριστικό των εκλογών ήταν πέρα, φυσικά, από την εδραίωση
του δικομματισμού η σημαντική ανανέωση που επήλθε στις κοινοβουλευτικές ομάδες
των κομμάτων τόσο με την είσοδο πολλών νέων (και γυναικών) όσο και με την
αναγκαστική ­ μέσω της λαϊκής ψήφου ­ απόσυρση αρκετών παλαιών, στους οποίους
περιλαμβάνονται και διατελέσαντες υπουργοί.

Την ίδια στιγμή ο Πρωθυπουργός προβληματίζεται για τη δομή του νέου
κυβερνητικού σχήματος, αν δηλαδή θα προχωρήσει τώρα σε ριζικές μεταρρυθμίσεις
και αλλαγές ή θα περιορισθεί προσωρινά σε μια διαχειριστική δομή με προοπτική
να κάνει τις δομικές αλλαγές τον Σεπτέμβριο (με καταργήσεις υπουργείων,
ευέλικτο σχήμα, λίγους υφυπουργούς κ.τ.λ.).

Το εκλογικό αποτέλεσμα ­ όπως εκτιμάται στο Μέγαρο Μαξίμου ­ θεωρείται
προσωπική επιτυχία του κ. Σημίτη που του λύνει τα χέρια να χειρισθεί τα
ενδοκυβερνητικά και τα εσωκομματικά θέματα με ελευθερία κινήσεων και
αποφασιστικότητα σε σχέση με ομάδες και πρόσωπα.

Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό η (νέα) κυβέρνηση θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης
από τη Βουλή στις 24 Απριλίου.

Στη Ν.Δ. η διαχείριση τής ­ έστω και οριακής ήττας ­ από την ηγεσία και τα
στελέχη της προκαλεί ήδη προβλήματα στον κ. Καραμανλή, ο οποίος κατά βάση
φοβάται σημαντική χαλάρωση της κομματικής συνοχής και πολύ λιγότερο κινήσεις
άμεσης ή έμμεσης αμφισβήτησής του.

Σε αυτό συμβάλλει ­ όπως εκτιμούν στη Ρηγίλλης ­ το «καλό», από πλευράς
ποσοστού, αποτέλεσμα που δεν επιτρέπει στους αμφισβητίες του να θέσουν
οποιοδήποτε θέμα, τουλάχιστον προς το παρόν. Η εκτίμηση αυτή αφορά και τον
δήμαρχο Αθηναίων, ο οποίος αντικειμενικά δεν έχει ορατά περιθώρια κομματικής
ενασχόλησης με προοπτική ηγεσίας.

Στα προβλήματα, πάντως, του κ. Καραμανλή εντάσσεται και η οργανωτική δομή του
κόμματος, ενώ προς συζήτηση είναι και το κατά πόσον θα πραγματοποιηθεί τώρα το
προγραμματισμένο συνέδριο ή θα μετακινηθεί για τον Σεπτέμβριο όταν θα έχουν
ομαλοποιηθεί τα πολιτικά πράγματα.

Από την πλευρά του το ΚΚΕ θεωρεί μεν θετικό το γεγονός ότι θωράκισε τις
δυνάμεις του, παρά την ισχυρή πίεση του δικομματισμού, αλλά ταυτόχρονα εκτιμά
ότι δεν είχε τα προσδοκώμενα από τα ανοίγματά του κέρδη. Πάντως, σε γενικές
γραμμές ο Περισσός είναι ευχαριστημένος και από το γεγονός ότι ηγεμονεύει τώρα
στον χώρο της Αριστεράς, ενώ διαβεβαιώνει ότι θα συνεχίσει τη δυναμική του
αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση.

Στο μεταξύ, βαρύ είναι το κλίμα στον ΣΥΝ όχι μόνο για την εκλογική και
κοινοβουλευτική του συρρίκνωση, αλλά και για το γεγονός ότι επανήλθαν στην
επιφάνεια οι «αντιπολιτευτικές», προς τον κ. Κωνσταντόπουλο, τάσεις, οι οποίες
του καταλογίζουν προσωπικές ευθύνες για το (αρνητικό) αποτέλεσμα. Μάλιστα από
ορισμένους τίθεται ακόμα και θέμα ηγεσίας με τη δικαιολογία ότι ο
«αντισημιτισμός» του κ. Κωνσταντόπουλου οδήγησε στη συρρίκνωση, αν και
διατυπώθηκε από την αντίθετη πλευρά ότι ακριβώς η «διπρόσωπη» εμφάνιση του ΣΥΝ
συνέβαλε στις διαρροές λόγω ελλείψεως εμπιστοσύνης από τους ψηφοφόρους.

Χειρότερα, όπως είναι φυσικό άλλωστε, είναι τα πράγματα στο ΔΗΚΚΙ το οποίο
έχασε την κοινοβουλευτική του παρουσία. Ο κ. Τσοβόλας φιλοδοξεί να
αντιμετωπίσει τα εσωκομματικά προβλήματα με συνέδριο μέχρι το τέλος του
χρόνου, ενώ παράλληλα διαβεβαιώνει τους ψηφοφόρους του ότι «ο αγώνας
συνεχίζεται».