|
|
Όταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ προέβη στη γνωστή ρήση «όποιος φεύγει από το μαντρί
τον τρώει ο λύκος» με αφορμή μία εσωκομματική διαμάχη στη Ν.Δ. ασφαλώς δεν
υποψιαζόταν ότι θα συνέβαλλε στην πολιτική ορολογία της σύγχρονης Ελλάδας. Και
ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος όταν έβλεπε τη ΔΗΑΝΑ του να διαλύεται στα εξ ων
συνετέθη, μάλλον δε φανταζόταν πως από υποψήφια… τροφή για τον λύκο θα
γινόταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Και ο μεν κ. Στεφανόπουλος αποτελεί ένα παράδοξο μία εξαίρεση που
επιβεβαιώνει τον κανόνα. Όμως, από το 1974 έως τώρα, όσα πολιτικά σχήματα
αποπειράθηκαν κάτι το διαφορετικό, εγκατέλειψαν τη στάνη, είχαν έναν μάλλον
σύντομο βίο, που δεν ξεπέρασε τη μία κοινοβουλευτική θητεία. Ενδεχομένως γι’
αυτό να είναι και τόσο λίγες οι προσπάθειες αυτού του είδους η ΔΗΑΝΑ και η
ΠΟΛ.ΑΝ. στον χώρο της Δεξιάς και το ΔΗΚΚΙ στον χώρο του ΠΑΣΟΚ.
Η ΔΗΑΝΑ του κ. Στεφανόπουλου εκπροσωπήθηκε στο εθνικό Κοινοβούλιο την περίοδο
’90-’93 μόνον που ο βουλευτής της, ο οποίος εξελέγη, ο κ. Κατσίκης, ήταν και
αυτός που έδωσε την απαραίτητη στήριξη στον κ. Μητσοτάκη για τον σχηματισμό
κυβέρνησης. Την ίδια περίπου περίοδο εκπροσωπήθηκε και στο Ευρωκοινοβούλιο διά
του Δημήτρη Νιάνια.
Η «Άνοιξη» του κ. Σαμαρά εισήλθε δυναμικά στο εθνικό Κοινοβούλιο το ’93, με
ποσοστό που άγγιζε το 5% και δέκα βουλευτές. Αφού συνέβαλε στην εκλογή του κ.
Στεφανόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, τρία χρόνια αργότερα, στις
εκλογές του ’96, το κόμμα του κ. Σαμαρά μένει εκτός Βουλής, τα στελέχη του
αρχίζουν να φυλλορροούν και οδεύουν στην πλειοψηφία τους προς τη Ν.Δ. με
τελευταία πράξη τη στήριξη του κ. Καραμανλή από τον ίδιο τον κ. Σαμαρά.
Την ίδια χρονιά, το ’96, εισέρχεται στη Βουλή το μοναδικό προερχόμενο από το
ΠΑΣΟΚ κόμμα που καταφέρνει να έχει εθνική εκπροσώπηση. Το ΔΗΚΚΙ του κ.
Τσοβόλα, σε αντίθεση με διάφορα θνησιγενή και περιφερειακά σχήματα, σπάει με
άνεση το φράγμα του 3% και εκλέγει εννέα βουλευτές. Τώρα, όμως, ο αποκλεισμός
του οδηγεί συνειρμικά στην περίπτωση των δεξιών αντίστοιχων σχημάτων και τη
μοίρα τους…
