ΜΑΤΙΕΣ Οι γυναίκες

Συμφωνώ απόλυτα με τη φίλη μου Μιλένα Αποστολάκη, υποψήφια στη Β’
Αθήνας, που δήλωσε στον «Πλάνετ»: «Οι γυναίκες, που αποτελούν το 52% του
εκλογικού σώματος, εκπροσωπούνται στη Βουλή με ένα ποσοστό 6,2%. Είναι ένα
ποσοστό κοινωνικής οπισθοδρόμησης και οφείλουμε να το ανατρέψουμε και
να το υπερβούμε». Αντίθετα, δεν μπορώ να συμφωνήσω με την Αμαλία
Σκέπερς, υποψήφια στην Α’ Αθήνας, που σε συνέντευξη Τύπου του Πολιτικού
Συνδέσμου Γυναικών, «παρότρυνε», όπως γράφει η «Καθημερινή», «τους
παρευρισκόμενους, να μην ψηφίσουν κανένα άνδρα υποψήφιο»!

Το ζήτημα δεν είναι άνδρας – γυναίκα. Το ζήτημα είναι άξιος – ανάξιος.
Υπάρχουν πολλές άξιες γυναίκες, που πρέπει να μπούνε στη Βουλή, επειδή,
ακριβώς, είναι ικανές και μπορούν να προσφέρουν στο Κοινοβούλιο και τον τόπο.
Όπως υπάρχουν και πολλοί άξιοι άντρες, που πρέπει να γίνουν βουλευτές. Το
φύλο, δεν μπορεί και δεν πρέπει να παίζει ρόλο, την ώρα, ιδίως, της κάλπης.
Γιατί τότε, δεν κάνουμε τίποτα.

Είναι θυμωμένη η Αμ. Σκέπερς. Μου θυμίζει κάποιες φεμινίστριες, που, πριν από
πολλά χρόνια, παλεύοντας σκληρά για την ισότητα, φθάσανε σε ακραίες
τοποθετήσεις ­ ήταν έτοιμες να κατεδαφίσουν καθετί που έχει σχέση με τους
άντρες! Είναι δικαιολογημένη, όμως, μέχρι ενός σημείου, η οργή της: εμείς οι
άντρες, το ‘χουμε παρακάνει. Φωνάζουμε, συνεχώς, ότι οι άντρες και οι γυναίκες
έχουν τα ίδια δικαιώματα, μιλάμε για νόμους, που έχουν κατοχυρώσει αυτά τα
δικαιώματα, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι λέμε ψέματα. Οι γυναίκες εξακολουθούν
να μην είναι πολίτες α’ κατηγορίας. Και θα περάσει πολύς καιρός, ώσπου
να γίνουν.

Ποιος φταίει; Η κοινωνία μας, που είναι πάντοτε συντηρητική, όσο κι αν
παριστάνει την προοδευτική. Υπάρχουν χωριά, γύρω από την Αθήνα, παρακαλώ, όπου
ο πατέρας είναι αφέντης, η σύζυγός του είναι δούλα του, η κόρη του
απαγορεύεται να βγει από το σπίτι όταν βραδιάζει και ο γιος του είναι το β’
αφεντικό, ο υπαρχηγός! Μ’ αυτά τα μυαλά, όμως, μπορούμε να πάμε μπροστά;

Μ’ αυτά τα μυαλά ψηφίζουμε. Μ’ αυτή τη νοοτροπία. «Η γυναίκα είναι για το
σπίτι και για τα παιδιά. Για την Κοινότητα, για τον Δήμο, για τη Βουλή, είναι
ο άντρας». (Οι ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Και έτσι
φθάσαμε στην εξίσωση 52%=6,2% που επικαλείται η Αποστολάκη, ως προς το
Κοινοβούλιο. Και, βέβαια, σε άλλες περιοχές του δημόσιου βίου, τα πράγματα
είναι πολύ χειρότερα.

Την Κυριακή, ψηφίζουμε. Υπάρχουν πολλές σπουδαίες γυναίκες, στα
ψηφοδέλτια όλων των κομμάτων. Αυτή τη φορά, ας μην τις αγνοήσουμε. Ας τους
δώσουμε τη δυνατότητα να αγωνισθούν κι αυτές μέσα από τη Βουλή, για την
προκοπή του τόπου μας. Τις χρειάζεται ο τόπος τις ξεχωριστές γυναίκες, όσο
χρειάζεται και τους ξεχωριστούς άντρες. Αυτό πιστεύω.