ΜΑΤΙΕΣ Χορηγίες (2)

Έλεγα, προχθές, με αφορμή την επίσκεψη του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου στον
Πρωθυπουργό, για το θέμα της φορολόγησης των χορηγών, ότι οι κυβερνήσεις, στην
Ελλάδα, όποιες κι αν είναι αυτές, μιλάνε συνεχώς για τον πολιτισμό και
καμαρώνουν, αλλ’ ουδέποτε κάνουν κάτι για να τον βοηθήσουν! Οικονομικώς,
φυσικά. Έτσι, το κάρο το κουβαλάει μονίμως ο ΟΠΑΠ με τα τυχερά παιχνίδια του!

Έχει μεγάλη πλάκα η υπόθεση: από τη μια, τα βάζουμε με το Προ-πό, το
«Στοίχημα», το Λόττο κ.λπ., «γιατί σπρώχνουν, όλο και πιο βαθιά, τους Έλληνες,
στον τζόγο» κι από την άλλη, χρησιμοποιούμε τα χρήματα του τζόγου για την
ενίσχυση του αθλητισμού και του… πολιτισμού! Μπορεί, όμως, να γίνει
διαφορετικά; Δεν μπορεί, αφού το κράτος έχει κλειδωμένη την «κάσα» του, όταν
πρόκειται για στάδια και έργα τέχνης.

Θα μου πείτε: «Όπως έγραφε κι ο Ρίτσος, ”η ζωή αρχίζει από το ψωμί”. Η χώρα
μας, παρά το γεγονός ότι στον οικονομικό τομέα βαδίζει, πια, πολύ καλά, έχει ­
ακόμα ­ πολλά προβλήματα να λύσει. Χρειάζεται τεράστια κονδύλια, για την
Άμυνα, για την Παιδεία, για την Υγεία, για την Απασχόληση, για την
αντιμετώπιση του εγκλήματος, για τη συγκοινωνία, για τη δημόσια διοίκηση, για
τους σεισμοπαθείς κ.λπ., Πώς, λοιπόν, να δώσει λεφτά και για τον πολιτισμό;».

Η άποψή μου: κανονικά, το κράτος θα έπρεπε να κόψει τον λαιμό του και να βρει
χρήματα για τον πολιτισμό. Να πάρει από ‘δω, να «κλέψει» από ‘κει, να μειώσει
κάποια έξοδα, παραπέρα, και να μαζέψει τα δισ. που απαιτούνται για το θέατρο,
τον κινηματογράφο, τη μουσική, τις εικαστικές τέχνες, το βιβλίο κ.λπ. Γιατί
χωρίς την τέχνη, η ζωή μας θα είναι αφόρητη. Και σε πολύ μικρό χρονικό
διάστημα θ’ αρχίσουμε να… τρώμε ο ένας τον άλλο!

Το κράτος, όμως, δεν κόβει τον λαιμό του. Τ’ αφήνει όλα στον ΟΠΑΠ. Που
προσφέρει, όντως, πολλά. Αλλά τα λεφτά του ΟΠΑΠ δεν επαρκούν για την κάλυψη
των τεραστίων αναγκών του πολιτισμού. Χρειάζονται κι άλλα. Που ασφαλώς θα τα
πλήρωναν διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες. Και ευχαρίστως. Αν, φυσικά, τα χρήματα
που θα έδιναν δεν εθεωρούντο φορολογητέα ύλη, από το υπουργείο Οικονομικών.

Ντράπηκα, πραγματικά, διαβάζοντας προ ημερών ότι το Θέατρο Τέχνης, το θέατρο
του Κουν, που ανέβασε ψηλά τον πήχυ του πολιτισμού στον τόπο μας, έχει χρέη
τριακοσίων εκατομμυρίων και κινδυνεύει να κατεβάσει τα ρολά! Και τι είναι 300
εκατομμύρια; Τίποτα! Θα μπορούσαν να τα δώσουν αμέσως, πέντε, έξι, δέκα
επιχειρηματίες, αν η κυβέρνηση είχε αντιμετωπίσει το πρόβλημα της φορολόγησης
των χορηγιών, «με ανοιχτή καρδιά».

Ο πλούσιος, όσο φιλότεχνος και να ‘ναι, δεν πληρώνει τα εκατομμύριά του, στον
άλφα ή βήτα θίασο, χωρίς φορολογικά κίνητρα. Ας το πάρουμε χαμπάρι. Όπως το
‘χουν πάρει χαμπάρι, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, οι «κουτόφραγκοι»…