ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Εξαθλίωση

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Ν. Νικολόπουλος, Λ. Β. Χρονοπούλου 60, Π. Φάληρο,
γράφει: «Συγκρίνοντας την κοινωνία 1930-’60 με τη σημερινή, βγάζω
αποκαρδιωτικά συμπεράσματα. Ώς το 1960, οι άνθρωποι των χωριών, των πόλεων και
μεγαλουπόλεων ζούσαν αγαπημένοι μεταξύ τους. Ενδιαφέρονταν ο ένας για τον
άλλον και ο σαμαρειτισμός γιόμιζε τους ανθρώπους. Υπήρχε επικοινωνία μεταξύ
των ανθρώπων με όλα τα ευχάριστα αποτελέσματα.

Από τη δεκαετία όμως του 1960 και εντεύθεν τα πάντα έχουν ανατραπεί. Επικρατεί
ο αθέμιτος πλουτισμός, η αύξηση της ποικιλίας των αγαθών και η μανία της
απόκτησής των, με αποτέλεσμα να μην επαρκεί ο μισθός, η σύνταξη, το μεροκάματο
για την απόκτησή των.

Και τι γίνεται; Καλά για τους πλούσιους και τους καταφερτζήδες. Για την τάξη
όμως των χαμηλόμισθων, των μισθοσυντήρητων, των μεροκαματιάρηδων και των
μικροσυνταξιούχων; Εξάπλωση της εξαθλίωσης και απόγνωσης.

Κοινωνικά σοβαρά θέματα δημιουργούνται. Οι οικογένειες φθάνουν στο κατώφλι της
διάλυσης και τα παιδιά τους καταλήγουν σε επικίνδυνους δρόμους.

Ζηλεύουν και αυτά τα δύστυχα νιάτα. Πού βρίσκουν όμως ανακούφιση; Στις
επικίνδυνες λύσεις, που η διεφθαρμένη κοινωνία τούς προσφέρει για να
αποκτήσουν αυτά που στερούνται. Κλέβουν, ληστεύουν κ.λπ.

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει, ώστε στη σημερινή κοινωνία να επανέλθουν η αγάπη,
το ενδιαφέρον για τον πλησίον, η επικοινωνία, ο σεβασμός και η χριστιανική αλληλεγγύη;

Πρέπει, η Πολιτεία, το Κράτος, η Εκκλησία, οι διδάσκοντες, οι επιχειρηματίες,
οι έμποροι, οι επώνυμοι και ανώνυμοι εύποροι πολίτες, να εγκύψουν πάνω στα
προβλήματα της πάσχουσας κοινωνίας.

Η απαράδεκτη αδιαφορία όλων των υπεύθυνων φορέων έχει φέρει σήμερα όλα τα
χαμηλά στρώματα του λαού μας σε πλήρες αδιέξοδο και εκδηλώνονται κατά τρόπο
απαράδεκτο μη σεβόμενα τίποτα.

Τραγικό φαινόμενο είναι και το σημερινό κατάντημα της μαθητιώσας και μη
νεολαίας, που θα είναι δυστυχώς οι αυριανοί διαχειριστές των προβλημάτων της
χώρα μας. Τι εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε σ’ αυτούς τους αυριανούς πολίτες;».